pasje i fascynacje mola książkowego...nie tylko literackie...

Trzecie dno. - Michał Gardowski

2012-03-05T15:05:00.000+01:00

Wydawnictwo Comm Okładka miękka, 318 s., Moja ocena 4,5/6

Akcja książki rozpoczyna się w 1920r. w Azerbejdżanie. Czytając pierwsze strony powieści, czułam się trochę, jak u Żeromskiego. W stolicy republiki znajdujemy się w momencie, gdy bolszewicy atakują Baku. Zwierzchnik Tajnego Bractwa wyznacza czterech Strażników. Zostaje im powierzona tajemnica ukrycia bardzo cennych przedmiotów oraz ważnych dokumentów. W wyniku ataku ginie Zwierzchnik i trzej Strażnicy. Czwarty Strażnik ucieka do Polski.

W kolejnym rozdziale akcja przenosi się o 50 lat na przód. KGB rozpoczyna śledztwo. Z informacji wywiadowczych wynika, że nieaktywnego dotąd konta, przekazano pół miliona dolarów na rzecz irańskich duchownych. Śledztwo prowadzi major Salim Murad. Tropy prowadzą do Polski.

Rozpoczyna się polityczna rozgrywka pomiędzy potężnymi przeciwnikami. Poznajemy kolejnych bohaterów- piękną Muranę Salimchanową, dziekana ASP Jerzego Zanikiego, dziennikarza Marka Solorza oraz kilka innych osób. Akcja zdecydowanie od tego momentu rozwija się. Tym bardziej, że nie wszyscy bohaterowie okazują się tymi, za których ich uważamy. Przykładem może być promotor Murany, który okazuje się być kimś kimś więcej niż początkowo się wydaje, a jego wpływ na życie dziewczyny nie do przewidzenia.
Autor był dla mnie zupełnie nieznaną postacią, dlatego rozpoczynając lekturę Trzeciego dna spodziewałam się książki nudnawej, rozwlekłej. Jednak bardzo mile jestem zaskoczona. Może akcja nie pędzi od samego początku, ale po wydarzeniach w Baku atmosfera szybko się zagęszcza, a akcja przyspiesza.

Atutem książki na pewno jest orientalny klimat, mnogość sekretów, tajemnic, metafor, jak to w orientalnej bajce bywa. Poza tym do końca nie wiemy - kto jest tym dobrym a kto złym bohaterem? Odpowiedź nie będzie taka oczywista jak nam się wydaje. Ale Trzecie dno to nie tylko bajka rodem z orientu, to także dobrze skonstruowana powieść sensacyjno- szpiegowska, taki trochę wschodni Kod Leonarda DaVinci... Ale Michał Gardowski to nie Dan Brown i wierzę, że nie spocznie na laurach i kolejna powieść będzie jeszcze lepsza. Tym bardziej, że autor ma potencjał.

Gdzie mól i rdza do wygrania...za 200. komentarz:)

2012-03-05T08:26:00.002+01:00

Kochani, blog w sobotę obchodził niewielkie urodziny 3. miesiące skończył. Coraz więcej osób tu zagląda, dziękuję wszystkim, dziękuję za wszystkie emaile, jakie otrzymałam, wpisy. I brakuje kilku, a może kilkunastu komentarzy do 200. otrzymałam od wydawnictwa Oficynka dodatkowy egzemplarz kryminału Pawła Pollaka Gdzie mól i rdza. Postanowiłam go oddać osobie, która zamieści 200. komentarz na moim blogu:) Ale nie powiem, ile komentarzy brakuje do tej okrągłej liczby..niech to będzie niespodzianka. Recenzję książki znajdziecie na moim blogu.

Ulubione seriale...

2012-03-05T07:53:00.001+01:00

Zostałam zaproszona do zabawy przez Agnieszkę i Sardegnę w związku z tym teraz na mnie pora:)

Moim ukochanym filmem z dzieciństwa (i nie tylko:) ) pozostaje bezsprzecznie Arabela – serial został wyprodukowany w latach 1978-80w Czechosłowacji. Serial w sposób humorystyczny łączy dwa światy – świat baśniowy oraz realistyczny świat ówczesnej, socjalistycznej Czechosłowacji. Królewna Arabela, córka Króla Bajek, ucieka przed zemstą chytrego i zarozumiałego czarodzieja Rumburaka ze świata baśni do świata rzeczywistego. Spotyka tam Petra Majera, obywatela Czechosłowacji i się w nim zakochuje. Czary, pierścień życzeń, latający kufer, czarodziejski płaszcz oraz wiele innych magicznych przedmiotów odgrywają ważną rolę w tej opowieści. Uwielbiałam od zawsze przenoszenie się w czasie, magiczne przedmioty, a tych w Arabeli mnóstwo. Pierścień, który spełnia życzenia. Wystarczy tylko pomyśleć życzenie i przekręcić pierścień na palcu-najważniejszy przedmiot w serialu, od zawsze był moim marzeniem...

Poza tym: Zaczarowany płaszcz, który stanowi pomost między Krainą Ludzi i Krainą Baśni. Trzeba okryć się płaszczem i zapiąć guzik, żeby znaleźć się w innym świecie.Szklana kula pokazuje, gdzie znajduje się osoba, o której myślimy.Kufer, za pomocą którego można unieść się w powietrzu.Dzwoneczek, który przywołuje czarodzieja II. kategorii, który musi spełnić każde życzenie. Cudo nie film:)

Kolejny mój ukochany film także jest związany z przenoszeniem się w czasie, to Godzina pąsowej róży. Wspaniały film na podstawie powieści Marii Kruger. Film w komediowy sposób przedstawia współczesną nastolatkę Anię, która za pomocą magicznego zabiegu przenosi się w czasie do lat osiemdziesiątych XIX w. Wynika z tego wiele zabawnych sytuacji - dla dziewczyny tamten świat wydaje się śmieszny i anachroniczny, a ona sama zyskuje opinię osoby postrzelonej, a nawet chorej psychicznie. Żyjąc w świecie przeszłości Ania przeżywa romantyczną przygodę zakochując się w pewnym młodym chłopaku. Wszystko kończy się dobrze - Ania wraca do czasów współczesnych, a miłosna przygoda trwa dalej. Mogłam ten film oglądać kilka razy w roku, nigdy mi się nie nudził.

Poza tym uwielbiana do dziś:) Stawka większa niż życie z niezapomnianą rolą Stanisława Mikulskiego. Chyba każdy zna ten serial, więc nawet nie będę streszczać, o czym jest. To klasyka. Ach, jaki ten Kloss przystojny w mundurze:).

Czterdziestolatek i wspaniałe role: Anny Seniuk, Andrzeja Kopiczyńskiego, Ireny Kwiatkowskiej, Romana Kłosowskiego...także klasyka, moim skromnym zdaniem.

Doktor z alpejskiej wioski. Serial opowiadał o perypetiach tytułowego doktora, jego bliskich, przyjaciół i sąsiadów z alpejskiej wioski w Tyrolu. Bohater to Thomas Burgner, znany monachijski chirurg. Po śmierci żony, która zginęła w wypadku samochodowym, postanawia porzucić praktykę w wielkim mieście i wraz z 10-letnim synem Maxem przenosi się do Sonnenstein, małej wioski w Alpach Tyrolskich, by tam znaleźć ukojenie i odmianę. Aletak oczekiwany przez niego spokój okazuje się dość złudny. Doktor musi dołożyć wielu starań, by zdobyć zaufanie mieszkańców wioski, a przede wszystkim przełamać niechęć swego teścia, tamtejszego weterynarza, który obarcza zięcia winą za śmierć swej córki. Bohaterowie przeżywają różne przygody, a w tle piękne krajobrazy...Ja w ogóle jestem zakręcona na punkcie wszystkiego co z medycyną w książkach i filmach związane.

I tu dochodzimy do mojego kultowego filmu, który oglądam o x...lat, chodzi o Ostry dyżur. Jest to jeden z najpopularniejszych, nagrodzony wieloma nagrodami serial telewizyjny w historii. Ukazuje losy pracowników szpitala County General. Pomimo własnych problemów starają się jak najlepiej pomóc rannym czy cierpiącym. Każdy odcinek pokazuje nam zupełnie nowe zaskakujące, radosne i wzruszające zwroty akcji. Widzimy walkę ludzi z chorobą oraz ogromne zaangażowanie lekarzy i pielęgniarek, aby tym ludziom pomóc. Najlepszy był oczywiście 1. sezon, ale kolejne też z przyjemnością oglądałam i do dziś oglądam powtórki.

Byłabym zapomniała o innym uwielbianym przeze mnie w okresie siermiężnej komuny, czechosłowackim filmie...Kobieta za ladą. Główną bohaterką jest Anna Holubová, która pracuje jako ekspedientka w sklepie spożywczym. Anna zmaga się z codziennym życiem w pracy i w domu; stara się być także dobrą matką dla córki. Serial składa się z 12 odcinków, tyle ile jest miesięcy w roku. W okresie, gdy u nas na półkach był tylko ocet, takie delikatesy, w jakich pracowała główna bohaterka, to było objawienie...pełne półki, dział delikatesów z kanapeczkami na wynos, sałatkami....

Ze względu na głównego bohatera- cudnego psa i miejsce akcji - mój ukochany Wiedeń, od lat namiętnie oglądam Komisarza Rexa. Najbardziej podobała mi się 1. seria z Tobiasem Morettim w roli głównej. Serial sympatyczny, ale w sumie nic porywającego z tym, że połączenie Wiednia z owczarkiem niemieckim....

Do dalszej zabawy zapraszam: Annę, Kaye, Manięczytania , Paniąpoirot.

Odpowiedzialni rodzice, z doświadczeń psychologa. - Małgorzata Kościelska

2012-03-03T09:02:00.003+01:00

Wydawnictwo Impuls Okładka miękka, 115 s., Moja ocena 5/6.

Tak sobie przeglądam książkę przy porannej sobotniej kawie i stwierdzam, ze to wyjątkowo wartościowa pozycja. Autorką jest Małgorzata Kościelska - profesor psychologii klinicznej dziecka. W 1985r. stworzyła pierwszy w Polsce Ośrodek Terapeutyczny dla Dzieci z zaburzeniami rozwoju. Jest autorką ok. 200 prac. Wielokrotnie nagradzana za osiągnięcia naukowe i łączenie teorii z praktyką.

Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że wychowanie to bardzo skomplikowany proces, który rozpoczyna się jeszcze zanim dziecko przyjdzie na świat. Każdy rodzic chce wychować dziecko właściwie, odpowiedzialnie. Ale co oznacza określenie odpowiedzialny rodzic? Jak takim być? To właśnie wyjaśnia nam profesor Kościelska. Wyjaśnia nam zachowania i leki rodziców, a także zachowania dziecka, które niejednokrotnie nas zdumiewają, i których nie rozumiemy. Jak wtedy reagować? Co dziecko chciało nam swoim zachowaniem przekazać? Pani profesor w swojej książce zamieściła bardzo dużo przykładów zaczerpniętych z licznych kontaktów z pacjentami i wieloletnich badań nad rozwojem i naturą dziecka. Warto sobie uświadomić, że wraz z postępem współczesnego świata zmienił się nieco model rodziny. Dlatego też i wychowanie powinno ulec przemianom, aby dostosować świat zewnętrzny do świata rodzinnego. Żeby w naszej rodzinie nie pojawił się znany także i nam z dzieciństwa tekst A za moich czasów, to dzieci...

Autorka porusza także bardzo ważny temat, kiedy czujemy się odpowiedzialni za nieszczęścia, problemy naszych dzieci. Pokazuje ten problem także z drugiej strony, ponieważ zdarzają się przypadki, kiedy to dzieci czują się odpowiedzialne lub wręcz są obarczane ta odpowiedzialnością za nieszczęścia rodziców, a tak się dzieje częściej, niż nam się wydaje. Część rodziców zachowuje się tak nieświadomie, a część z pełną premedytacją.

W książce poruszane są także dosyć drastyczne tematy, jak problem alkoholizmu rodziców, przemoc ze strony jednego z rodziców. Omawiane jest to pod kątem póżniejszych zaburzeń emocjonalnych dziecka.

Autorka kończy książkę próbą odpowiedzi na pytanie, na czym polega odpowiedzialność rodziców, jacy powinni być odpowiedzialni rodzice.

Zachęcam do sięgnięcia po pozycję autorstwa profesor Kościelskiej. Z wiedzy, którą dzieli się z nami pani profesor może, a nawet powinien skorzystać każdy rodzic i nie tylko on.

One za tym stoją. - Aleksandra Boćkowska

2012-03-02T12:03:00.003+01:00

Wydawnictwo MG Oprawa twarda, lakierowana, 224 s., Moja ocena 5/6

Książkę otrzymałam przedwczoraj, wczoraj raniutko zaczęłam czytać i wsiąkłam zupełnie. Autorka Aleksandra Boćkowska, to doświadczona dziennikarka i redaktorka związana z ELLE (wcześniej „Gazeta Wyborcza”, „Newsweek” i „Pani”). Nic więc dziwnego, że książka nie jest tylko zlepkiem, zbiorkiem rozmów z kilkoma kobietami, ale jest fascynującą przygodą. Poznajemy 8 sławnych kobiet. Są nimi:

Agnieszka Kręglicka- restauratorka wraz z bratem prowadzi w Warszawie sześć restauracji. Jak twierdzi jej mąż- mega perfekcjonistka. Bardzo cenię jej felietony w Wysokich Obcasach.

Beata Stasińska - wydawczyni, prezes wydawnictwa W.A.B. Wydaje mojego ukochanego Mannkela i wiele innych wspaniałych pozycji. Jako mol książkowy nie mogę jej nie cenić.

Beata Stelmach - od 2011r. wiceminister spraw zagranicznych. Działaczka Kongresu Kobiet. Mimo, iż w polityce zaszła tak daleko, nadal pozostaje 100-procentową kobietą.

Agnieszka Odorowicz - od 2005r. dyrektor Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, najbardziej wpływowa osoba w polskim kinie.

Anna Streżyńska - od 2006r. do końca stycznie 2012r.prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Moim zdaniem kobieta mega odważna, waleczna. Dzięki niej ceny internetu spadły o 70%, a rozmowy przez telefony komórkowe potaniały o prawie połowę. Podziwiałam ją za niestrudzoną walkę z monopolistami i kibicowałam.

Irmina Kubiak - współtwórczyni Fashion Philosphy Fashion Week Poland, czyli polskiego tygodnia mody. To największa impreza promująca polskich projektantów.

Kayah - wokalistka, producentka, współwłaścicielka wytwórni płytowej.

Ewa Wanat - od 2003r. redaktor naczelna Radia TOK FM. Mówi głośno o tym co niszowe. Specjalistka od łamania tabu. W jej otoczeniu i radiu czują się dobrze ci, którzy nie chcą lub nie mogą spełniać obowiązujących w społeczeństwie norm, nie chcą wbić się w sztywne ramki.Jak twierdzi prof. Środa - to jedna z najbardziej otwartych osób w Polsce. Jest wyczulona na sprawy społeczne i wolność słowa. (...)

Wszystkie są piękne, mądre, doskonale wykształcone, osiągnęły sukcesy w różnych dziedzinach, mają doskonałe pomysły na życie oraz ogromny dystans do siebie. Opowiadają autorce (a poprzez nią także nam) o swojej drodze do sukcesu, o upadkach i marzeniach, rodzinie, przyjaciołach, marzeniach. Co istotne, nie są to absolutnie peany pochwalne bohaterek na swój temat. Wszystkie są bardzo krytyczne wobec siebie, niektóre uważają, że mogły to czy tamto zrobić lepiej, inaczej. Autorka zgrabnie i mądrze zadbała także o równowagę, żeby nie przesłodzić. Mamy okazję poznać także komentarze przyjaciół, członków rodzin, współpracowników, podwładnych, niekiedy konkurentów. Zdarzają się i głosy krytyczne, dużo zabawnych anegdot, porad, zwierzeń, refleksji...czyli książka zawiera dokładnie esencję życia.

Książka podzielona jest na 8 części, tyle ile kobiet mamy okazję poznać. Każda z tych części jest sama w sobie fascynująca, ale razem dają sumę doświadczeń i przeżyć prawdziwych kobiet, tu i teraz. Te kobiety żyją w Polsce na początku XXI wieku. To jest prawda o nich i wielu, wielu innych.(...) I moim zdaniem jest to także prawda o nas- czytelniczkach, zwykłych kobietach, które może nie odniosły aż tak spektakularnych sukcesów, jak rozmówczynie Aleksandry Boćkowskiej, ale także mają swoje marzenia, cele, pasje. Warto sięgnąć po One za tym stoją, żeby poznać fascynujące kobiety, ale także, żeby poniekąd dowartościować się, że nie tylko my mamy czasami zły dzień, problemy, że te znane kobiety są bardzo podobne do nas, są takie, jak my. Możemy się także od pań bardzo wiele nauczyć, nie tylko, jak osiągnąć sukces, ale jak żyć. Wszystkie podkreślają, że sukces jest ważny, ale nie najważniejszy, że trzeba czasami iść na kompromis, wybrać, a nade wszystko, że nie można zapominać o sobie, że codziennie trzeba znależć czas na pracę, pasję , odpoczynek i dla rodziny.

Książkę czytało mi się doskonale, bardzo szybko. W pewnym momencie poczułam się, jakbym siedziała na kanapie obok pań i rozmawiała z nimi...

Zachęcam do lektury książki Aleksandry Boćkowskiej i poznania mądrych, wspaniałych kobiet, które uczą, że jak kobieta chce, to może osiągnąć wszystko. Niedługo nasze święto, nie zapominajmy o sobie.
Zaproszenie na spotkanie promocyjne z bohaterkami i autorką - tutaj.

Porcja zapowiedzi książkowych.

2012-03-02T10:39:00.000+01:00

19.04 Wydawnictwo MG - mój ukochany Tyrmand:) Już się ciesze i ostrzę pazurki:).

W opowiadaniach Tyrmanda znajdziemy mozaikę, z której można poskładać jego życie. Mozaikę barwną i niezwykłą. Jak cała jego twórczość. Jak cały Tyrmand.
Leopold Tyrmand pisząc o świecie – pisał o sobie, a pisząc o sobie – opisywał otaczający go świat. Jego dziennik to literatura, a literatura, która pisał, to jednocześnie zapisy dziennikarskie własnych przeżyć.

Kto jeszcze nie zna Tyrmanda- gorąco zachęcam. Dla mnie mistrz słowa. W przyszłym tygodniu zabieram się za jego dzienniki.

19.04 Wydawnictwo MG-

Bohaterką Wytwórni Wód Gazowanych jest nestorka rodziny Eleonora Jarecka, de domo Pstrońska, którą czytelnik poznaje jako Babkę w chwili jej gwałtownej i tajemniczej śmierci. Potem narracja cofa się o sto lat do momentu narodzin, dzieciństwa, czasu pierwszych miłości, małżeństwa i walki – nie zawsze etycznymi środkami – o dobre życie w czasach realnego socjalizmu. Relacje Eleonory z innymi nigdy nie są letnie, zawsze pragmatyczne, jak w przypadku ocalałego z zagłady Żyda Bluma, w którego domu zamieszkuje z rodziną, połączona więzią niechęci, poczucia winy, interesów i umiejętnością manipulowania ludźmi. To jego właśnie Eleonora namówi go do reaktywacji zniszczonej wytwórni wód gazowanych. Ale okaże się, że wszystko ma swoją cenę.

15.03 Wydawnictwo MG Nigdy dotąd niewydawana w Polsce powieść Anne Brontё! Losy kobiety walczącej o niezależność w świecie, w którym w oczach społeczeństwa i w świetle prawa żona jest jedynie własnością swojego męża.

21.03 Wydawnictwo Czarna Owca Kolejna zbrodnia przedstawiona oczami doskonałego Hakana Nessera.
Ostatnia część cyklu z Gunnarem Barbarottim w roli głównej! Historia zaczyna się w 1969 roku. Sześcioro młodych ludzi przyjeżdża do Uppsali. Tu krzyżują się ich drogi i w ciągu kilku lat zawiązuje się między nimi swego rodzaju przyjaźń. Jednak pewne wydarzenie zmienia wszystko. Koniec pobytu w Uppsali oznaczać będzie zarazem koniec czegoś jeszcze...Kilkadziesiąt lat później, naukowiec z uniwersytetu w Lund zostaje znaleziony martwy na dnie wąwozu w lesie koło Kymlinge. Według legendy wąwóz ten jest miejscem, gdzie najstarsi członkowie rodzin żegnali się z życiem. Dokładnie tutaj 35 lat wcześniej zginął ktoś z grupy upssalskich studentów.

07.03 Wydawnictwo MG Piwnica pod Liliowym Kapeluszem to miejsce niezwykłe. Podobnie jak i jej właścicielka – Weronika, która potrafi odpowiedzieć na pytanie, zanim rozmówca zdąży je zadać, przeczuwa, co się wydarzy, widzi więcej niż inni... I wie, że ludzie przychodzą do kawiarni niekoniecznie po to, żeby się napić dobrej kawy, a ich oczekiwania czasami mają niewiele wspólnego z tym, co figuruje w menu.Czego więc szukają i co odnajdują w Piwnicy pod Liliowym Kapeluszem jej goście? Małomówny, który nie rozstaje się ze swoim laptopem, zasłaniająca rękawem siniak Krycha Karpieluk, autystyczna Kora i jej mama, Mateusz zamawiający zawsze kawę Monsooned Malabar, Ala o wyglądzie grzecznej dziewczynki i obgryzający paznokcie Andrzejek… I co może zmienić czasami z pozoru niewiele znaczące zdarzenie? Jakaś wizytówka, która wypadła z portfela, ludzik z kamyków, latte podana zamiast czarnej Monsooned Malabar albo kilka słów wypowiedzianych w odpowiednim momencie…

21.03 Wydawnictwo Świat Książki Yi Young w wieku piętnastu lat opuszcza swoją biedną chińską rodzinę i zwiedziona rządową obietnicą dobrego wykształcenia emigruje do Szwecji. Po kilku latach, za pośrednictwem szwedzkiej telewizji, dziewczyna chce opowiedzieć światu o okrutnym losie, jaki ją spotkał. Rząd i pewna korporacja, którym brutalna prawda mogłaby zaszkodzić, próbują powstrzymać ją przed wyjawieniem wstrząsającej historii. Okazuje się, że Yi Young nie była jedynym dzieckiem, które wpadło w sieć zła, perwersji i korupcji…

13.03 Wydawnictwo Zysk Przygody, które mrożą krew w żyłach. Ludzie, którzy wzbudzają podziw. Na krańcu świata to przejmująca relacja z heroicznej wyprawy na biegun południowy w latach 1910-1913, którą kierował kapitan Robert Scott – jeden z ostatnich wielkich odkrywców geograficznych. Nie da się zapomnieć tej opowieści widzianej oczami uczestnika ekspedycji, Apsleya Cherry’ego-Garrarda. Doświadczył on wraz z towarzyszami najbardziej srogiego klimatu na Ziemi: skrajnie niskich temperatur, wielotygodniowych ciemności, potwornych śnieżyc czy zapadających się lodowych nawierzchni.

14.04 Wydawnictwo Akcent Zobaczymy, jak się Agnieszka spisała:) Kolejna książka o komisarzu Kluftingerze bestellerowego duetu z Niemiec. Operacja Seegrund natychmiast trafiła na listę niemieckich bestsellerów i utrzymała się tam przez 10 miesięcy. Nad jeziorem Alat koło Füssen komisarz Kluftinger dokonuje przerażającego odkrycia – na brzegu w ogromnej czerwonej kałuży leży martwy nurek. To, co początkowo wydaje się komisarzowi krwią, okazuje się rzadką substancją organiczną pochodzącą z jeziora. Kluftinger, który ku swemu niezadowoleniu podczas dochodzenia otrzymuje dość osobliwe kobiece wsparcie, długo błądzi w ciemnościach. Klucz do rozwiązania zagadki leży na dnie tajemniczego jeziora...

09.03 Wydawnictwo Czarne Stary Ekspres Patagoński opowiada o kolejnej wielkiej wyprawie kolejowej amerykańskiego mistrza podróżopisarstwa - tym razem przez obie Ameryki. Poczynając od metra w Bostonie, Paul Theroux opisuje drogę ze skutego lodem stanu Massachusetts do jałowego płaskowyżu na najdalej na południe wysuniętym krańcu Argentyny. Trasa wiedzie przez malownicze miasta Ameryki Środkowej i starożytne miasto Inków Machu Picchu. Na przemian pocąc się w upale i drżąc z zimna, Theroux opisuje napotykanych ludzi. W Limón los styka go z nudziarzem, panem Thornberrym, w Buenos Aires autor czyta niewidomemu Jorge Luisowi Borgesowi. Napisany pięknym stylem, pełen błyskotliwych i dowcipnych spostrzeżeń Stary Ekspres Patagoński to wspaniała relacja z podróży "do ostatniej stacji".

Służące - po obejrzeniu filmu.

2012-03-01T10:17:00.002+01:00

W miniony weekend oglądaliśmy film Służące. Jest to dosyć wierna adaptacja powieści Kathryn Stockett pod tym samym tytułem. Po przeczytaniu książki byłam ciekawa, jaki będzie film, jak go odbiorę. Jednym zdaniem- świetny. Odtwórczynie głównych ról - Viola Davis, Jessica Chastain, Emma Stone i Octavia Spencer swoją grą rzucają na prawdę na kolana.

Film trwa 137 minut i wydawałoby się, że to długo, ale jest tak doskonale zrobiony, że nie wiedziałam, kiedy te 2 godziny minęły.

Nie będę opowiadać treści filmu. Kto chce może zajrzeć tutaj do recenzji książki. Polecam gorąco film, doskonała muzyka, świetne krajobrazy, wspaniale dialogi oraz wierne oddanie szczegółów, np. te wykrochmalone fartuszki, samochody, miny (zarówno pyskatej Minnie, jak i "panienek"... :) Cudo. W filmie było wiele wspaniałych scen, ale mnie podbiła totalnie ta, w której główną rolę odgrywa...ciasto czekoladowe:).

Śmiało mogę uznać film za najlepszy, jaki ostatnio obejrzałam.

Moja ulubienica- pyskata Minnie.

Bohun - Jacek Komuda

2012-03-01T07:55:00.000+01:00

Wydawnictwo Fabryka Słów, 344 s., Oprawa miękka, Moja ocena 3+/6

Po książkę sięgnęłam pod wpływem Wyzwania Trójka e-pik sardegny:). Nie przepadałam nigdy za fantastyką, ale stwierdziłam- a co mi tam, spróbuję. No i niestety po lekturze Bohuna dalej nie przepadam za tym gatunkiem literackim. Obiektywnie muszę stwierdzić, że książka jest doskonale napisana, tzw. pióro autor ma dobre, ale to nie moja bajka po prostu.

Bohun to trzecia w dorobku pisarza powieść, a druga z akcją dziejącą się w realiach Rzeczypospolitej ala Sienkiewicz. Komuda zaprasza do XVII-wiecznej Rzeczpospolitej, opisanej szczerze (wg. jego zdania), bez upiększeń. Wbrew tytułowi, książka nie jest kontynuacją, ani dopełnieniem sienkiewiczowskiej Trylogii, wbrew przeciwnie- miałam wrażenie, że autor wyrażnie polemizuje z Sienkiewiczem, momentami stawia mu wręcz kontrę. Polska wg. Komudy to kraj zbrukany krwią, pełen podejrzanych intryg i nieczystych zagrywek, walk, podchodów, szczęku oręża etc. Czyli dzieje się, a dzieje w Bohunie. Trzeba autorowi oddać sprawiedliwość, że doskonale ukazał wszystkie aspekty tamtego okresu. I tylko te historyczne szczegóły sprawiły, że doczytałam książkę do końca. Jednym zdaniem - jest to wg. mnie powieść na zasadzie Co by było gdyby...

W sumie sama nie wiem co mam zarzucić Bohunowi, chyba tylko to, że po prostu mnie nie porwał, nie zachwycił i nie zachęcił do lektury ani książek Jacka Komudy, ani pozycji z pogranicza fantastyki. Za to był przyczyną prawie rozpadu mojego małżeństwa:) Po książkę sięgnęłam za namową mojego męża- wielbiciela fantastyki i Jacka Komudy i niestety śmiałam skrytykować dzieło:) O ja niewierna profanka:)

Recenzja w ramach wyzwania Trójka e-pik.

Furie i inne groteski. - Marcin Szczygielski

2012-02-29T08:20:00.002+01:00

Wydawnictwo Latarnik Okładka miękka,304 s., Moja ocena 5,5/6

To moje drugie spotkanie z twórczością Marcina Szczygielskiego. Pierwszym była lektura świetnej książki Poczet królowych polskich - recenzja tutaj.

Już wtedy byłam oczarowana prozą autora i po lekturze Furii.... zdanie podtrzymuję.Mamy tu do czynienia z trzema sztukami teatralnymi. Są to trzy dramaty: tytułowe Furie, Wydmuszka oraz Berek, czyli upiór w moherze. Nie brak w nich tak charakterystycznych dla autora szalenie błyskotliwych, przezabawnych dialogów, celnego, często humoru, przy pomocy, którego, jak w krzywym zwierciadle ukazuje nam najgorsze przywary, ale i często zalety naszego społeczeństwa, obnaża nasze polskie piekiełko, które z takim wręcz maniackim uporem tworzymy od lat.Furie... charakteryzują się też ciekawą akcją, nagłymi jej zwrotami i bardzo, ale to bardzo barwnymi postaciami.

Bohaterami są m.in. pracownica Służby Bezpieczeństwa, bibliotekarka, była kierowniczka domu pracy twórczej w Zakopanem, neurotyczna aż do bólu stara panna, gej i wiele innych tak charakterystycznych dla naszego społeczeństwa postaci. Właśnie to co u autora cenie najbardziej- trzeżwe spojrzenie na nas Polaków i przekrój bohaterów w powieściach.

Najbardziej podobała mi się sztuka o trzech siostrach, które maja zupełnie różną przeszłość, charaktery, a łącza je więzy krwi. Ich życie zatoczyło o ironio krąg i po wielu latach nie utrzymywania ze sobą w zasadzie żadnych kontaktów, znowu mieszkają razem. Wszystkie ponosiły w życiu dotkliwe porażki, więc przeszłość rozpamiętują z rozgoryczeniem, trudno też im zaakceptować błyskawicznie zmieniającą się teraźniejszość. Wydaje się, że nic już ich nie czeka, jednak gdy mały domek pada ofiarą włamywacza, a policja okazuje się bezsilna, trzy siostry biorą sprawiedliwość we własne ręce. Zastawiają pułapkę i chwytają złodzieja. Uwięziony chłopak jest zdany na ich łaskę i niełaskę. Staje się ofiarą sióstr, ale jego obecność w małym domku działa także niczym katalizator wyzwalający prawdę. Przed tą jednoosobową widownią, nie do końca świadomie, siostry rozpoczynają spowiedź, podczas której latami utrzymywane w sekrecie rodzinne tajemnice, jedna po drugiej, wychodzą na jaw…

Kolejne dwie sztuki są równie ciekawe, a śledzenie losów, rozmów i napięć, od którego aż iskrzy między bohaterami oraz zmian akcji jest prawdziwą przyjemnością.

Berek to pełen humoru, momentami bardzo ironicznego obraz ksenofobicznego polskiego społeczeństwa. Anna będące przedstawicielką moherowych beretów (dosłownie i w przenośni ze wspaniałą rolą Ewy Kasprzyk) i Paweł, gej z wielkiego miasta (świetna rola Pawła Małaszyńskiego), zamieszkali w jednej kamienicy. Łączy ich poczucie samotności, wyobcowania i pragnienie miłości.A zakończenie to majstersztyk i niespodzianka.

Jak doskonale sztuki stworzył autor, świadczy o tym fakt, że od kilku lat są wystawiano w doskonałej obsadzie na deskach warszawskich teatrów. Zarówno Wydmuszka, jak i Berek czy Furie są doskonałym materiałem na popis aktorski. Np. w Wydmuszce grają Anna Guzik i Joanna Liszowska. Postanowiłam zrobić sobie wycieczkę na Furie do stołecznego teatru. Pozostałe sztuki sa także wystawiane w rodzimych, łódzkich teatrach.

Czytając Furie... wiele razy śmiałam się do łez, ale wiele razy także zdumiewałam, jak trafnie autor oddał nasze wady, a nawet wręcz schizy. Wielu czytając Furie... będzie miało okazję przejrzeć się w zwierciadle, a także odnależć w bohaterach swoich najbliższych. Gorąco polecam. Świetna zabawa z nutka refleksji nauki.

Podtrzymuję moje zdanie o twórczości Marcina Szczygielskiego, to wyjątkowy twórca na naszym rynku i na pewno sięgnę po jego kolejne książki.

Dotyk zła. - Alex Kava

2012-02-28T07:41:00.002+01:00

Wydawnictwo Mira Okładka miękka, 508 s., Moja ocena 5/6

Akcja powieści rozpoczyna się wizyta w celi śmierci u Ronalda Jeffreysa.

Uznany za seryjnego mordercę i skazany na śmierć za trzy potworne zbrodnie, Ronald Jeffreys został stracony. Mieszkańcy Platte City oddychają z ulgą, ponieważ nareszcie skończył się ich koszmar. Nikt jednak nie wiedział, jak straszliwą tajemnicę zabrał ze sobą do grobu Jeffreys. Wie to tylko ksiądz, który tuż przed egzekucją spowiadał Jeffreysa. Jeffreys zaklinał się, ze dokonał tylko jednego morderstwa, a dwa pozostałe to dzieło innego zabójcy, który jest na wolności. Ksiądz wie, że skazaniec mówi prawdę, ponieważ dzień wcześniej spowiadal prawdziwego morderce, ale duchownego obowiązuje tajemnica spowiedzi. Trzy miesiące póżniej znaleziono zostaje martwe ciało chłopca. Zginął w taki sam sposób, jak ofiary Jeffreysa. Koszmar powraca ze zdwojoną siłą. Wszyscy stawiają sobie pytanie...Czyżby pojawił się naśladowca? Śledztwo w tej sprawie prowadzi szeryf Nick Morrelli. FBI przydziela mu do pomocy wybitną specjalistkę w dziedzinie tworzenia portretów psychologicznych zbrodniarzy, agentkę specjalną Maggie O`Dell. Maggie, z wykształcenia psycholog, wnikliwie sprawdza poszlaki, bada ślady pozostawione przez mordercę. Pozwala jej to naszkicować makabryczny portret osoby, która została już oskarżona i stracona!

Akcja błyskawicznie przyspiesza i to jest to, co u autorki cenie najbardziej- fascynująca fabuła i wprost niesamowite tempo akcji, które ani na moment nie sprawia, że czytając jej książki dopadnie nas nuda. Wręcz przeciwnie- nie można doczekać się co będzie na następnej stronie.

Tymczasem ginie następna ofiara, a kolejny chłopiec zostaje uprowadzony. Nick i Maggie zaczynają rozumieć, że zabrnęli w ślepy zaułek. Każdy kolejny trop prowadzi donikąd, a czas ucieka. Czyżby mieli dać bezwzględnemu mordercy szansę udoskonalenia swoich zbrodni? Pojawia się pytanie- kto zwycięży? Dobro czy zło? Czy morderca zostanie złapany? I jak potoczą się losy szeryfa i pięknej agentki z FBI, których połączyła niesamowita chemia...

Mimo, iż od początku między wierszami daje się odgadnąć, kto jest mordercą to jednak do końca nie jesteśmy pewni, czy to na pewno ta osoba. A poza tym, czy i jak zostanie schwytana? Tego wszystkiego dowiecie się czytając Dotyk zła. Na prawdę warto. Autorka ma swój specyficzny styl pisania, który sprawia, że każda jej książka wciąga niesamowicie. U niektórych autorów biorąc do ręki kolejną powieść często z góry wiemy, jak potoczy się akcja. Thrillery autorstwa Alex Kava nie należą do takich sztampowych.

Dotyk zła rozpoczyna serię thrillerów opowiadających o pracy i życiu specjalnej agentki FBI – Maggie O’Dell. Książki z tej serii to opowieści o ciemnej stronie ludzkiej natury. Seria (Maggie O'Dell) to cykl 9 powieści: Dotyk zła, W ułamku sekundy, Łowca dusz, Granice szaleństwa, Zło konieczne,Zabójczy wirus, Czarny piątek, Kolekcjoner i Śmiertelne napięcie, które w Polsce ukaże się w dn. 21.03.2012r. Tutaj więcej informacji o nowej powieści autorki.
Książki te stanowią jeden cykl, który łączy osoba agentki FBI. Każdą część można czytać osobno, lub można je czytać po kolei. Ja zrobiłam ten błąd, że 1. tom, czyli Dotyk zła, przeczytałam na końcu. W sumie dla losów Maggie nie ma to znaczenia, ale chodzi mi o warsztat autorki. Z każdą kolejną powieścią Alex Kava staje się lepsza, można śmiało powiedzieć, że ewoluuje. I w Dotyku zła jej warsztat pisarski jest najsłabszy, co nie znaczy, że zły. Książka jest na prawdę świetna i warto po nią sięgnąć. Ogromnym plusem jest poruszenie kilku dodatkowych (poza kryminalnym) wątków- m.in. mentalności małego, amerykańskiego miasteczka; osoby szeryfa od lat borykającego się z ciążącą mu sławą doskonałego ojca; problemów osobistych agentki FBI. To wszystko + niesamowite tempo akcji i zręczne pióro autorki, sprawiają, że Dotyk zła czyta się bardzo szybko i nie można się od niego oderwać. Gorąco polecam.

Pochodząca z Silver Creek w Nebrasce Alex Kava, a właściwie Sharon Kava, to uznana autorka thrillerów psychologicznych. Wiele z jej książek gościło na listach bestsellerów. Zaczęła pisać bardzo wcześnie, jednak jedynie brat rozumiał i podzielał jej fascynację literaturą.Po ukończeniu college’u w 1982 Alex założyła firmę graficzną specjalizującą się we współpracy z sektorem reklamowym. Następnie od 1992 pracowała w swej dawnej szkole jako szefowa PR. Jednak po czterech latach zrezygnowała z tej posady i poświęciła się wyłącznie karierze literackiej. Jej powieści szybko zyskały uznanie. Są podbudowane rzetelną wiedzą psychologiczną, a także znajomością procedur policyjnych, co dodaje im wiarogodności. Chociaż są fikcją literacką, często impulsem do ich napisania stały się prawdziwe zbrodnie. Opierając się na konkretnych zdarzeniach, Kava konstruuje prawdopodobne rozwinięcia rzeczywistych, dotąd niewyjaśnionych wątków danego śledztwa. Słusznie uważa, że taka metoda pisarska pomaga jej uzyskać rys autentyzmu, tak bardzo ceniony przez czytelników. Nieważne, o jak okrutnych, podszytych szaleństwem zbrodniach czytamy. Jeżeli uwierzymy autorce, pozwolimy się wciągnąć w jej mroczny świat. Razem z nią próbujemy odpowiedzieć na pytanie, czy zło jest nieodłączną cechą ludzkiej natury i dlaczego niektórzy z nas tak łatwo przekraczają granicę, za którą rozpościera się mrok.

Alex Kava nadal mieszka w Nebrasce. Udziela się w wielu stowarzyszeniach literackich, zwłaszcza tych zrzeszających twórców thrillerów. Jest członkiem Mistery Writers of America oraz Sisters In Crime – która zrzesza wyłącznie kobiety. Ma dwa psy.
Recenzja w ramach wyzwania Trójka e-pik.

Zaproszenie od wydawnictwa MG.

2012-02-27T07:50:00.003+01:00

Wyniki 1. losowania- Oddam książki...

2012-02-27T07:03:00.002+01:00

W wyniku losowania (w przypadku Alei szubienic) i nie losowania (w przypadku pozostałych książek)...podaję wyniki...

wędruje do maniczytania

wędruje do kaye

wędruje do anny

Postanowiłam przyznać jk3377:) Zgłaszała się po wszystkie, więc...

Mole książkowe, do których książeczki powędrują proszę o adres na emaila gazetowego.

W tym tygodniu na 99% wyślę, listem poleconym.

Agnieszkę proszę o adres, jest nagroda pocieszenia :)

Czysty Poniedziałek. Święto w Grecji.

2012-02-27T06:50:00.000+01:00

Dzisiaj przypada greckie święto - Καθαρή Δευτέρα czyli Czysty Poniedziałek. Dzień jest wolny od pracy, w ten dzień odbywają się liczne uroczystości, podczas których Grecy bawią się wspólnie na świeżym powietrzu, a na niebie szybują tysiące latawców. Jest to okazja do spotkań z przyjaciółmi, wspólnym jedzeniu tradycyjnych greckich posiłków, chałwy oraz Λαγάνα Lagana, chleba bez zakwasu przygotowanego specjalnie na ten dzień.

Bardzo ważne są też Koulouma / Καλούμα, jeśli chodzi o etymologię słowa "koulouma" istnieje kilka wersji. Niektórzy wywodzą nazwę od łacińskiego Cumulus co oznacza sterty, liczebność i koniec. Inna wersja utrzymuje, że pochodzi od łacińskiego słowa Columna i oznacza kolumnę i dlatego, że pierwsza uczta koulouma odbyła się w Atenach w świątyni Olimpijskiego Zeusa.

Λαγάνα- Lagana.

Dzień ten jest tradycyjnym końcem karnawału. O greckim karnawale pisałam tutaj. Czysty Poniedziałek dla kościoła greckiego oznacza oczyszczenie się z grzechów po okresie karnawałowym i jednocześnie wprowadza wiernych w 40 dniowy post na podobieństwo W niektórych częściach Grecji w Czysty Poniedziałek kobiety dawniej spędzały cały ranek na porządkach po uczcie karnawałowej, co pozostało z niepostnych posiłków, które były spożywane przez większość osób, jako detoksykacja bogata podczas święta Karnawału.przebywania Chrystusa na pustyni. Natomiast w innych regionach Grecji, takich jak Epir, gospodynie domowe czyściły z tłuszczu karnawałowego garnki i wszystkie naczynia z brązu gorącą wodą z popiołem do połysku, malując przy tym chodniki na biało.

Wielką tradycją Czystego Poniedziałku jest puszczanie latawców na znak rozpoczęcia okresu odnowy oraz w celu postawy i oczyszczenia swojego ciała oraz duszy-okresu 40-dniowego postu Sarakosti. Dawniej latawce robiono z kija i papieru, wymagało to niesamowitych zdolności by mógł się wznieść wysoko w niebo. Latawcem wyrzucano wszelkie troski zimy, a wraz z nadejściem wiosny pobudzało się nowe życie.

Poniżej - obchody Czystego Poniedziałku na Krecie.

Historia inkwizycji. - Cardini Franco, Montesano Marina

2012-02-26T08:27:00.002+01:00

Wydawnictwo WAM Okładka miękka, 191 s., Moja ocena 6/6.

Każdy w jakimś stopniu otarł się o pojęcie inkwizycji (czy to na lekcji historii, czy czytając jakąś książkę lub oglądając film), ale czy na prawdę wiemy, co oznacza ta nazwa? Większości osób inkwizycja za pewne skojarzy się z torturami, prześladowaniami, paleniem czarownic na stosie, spisem ksiąg zakazanych. Taki obraz inkwizycji ukazują nam pisarze i twórcy filmów. Ostatnio oglądałam doskonały film Duchy Goi i tam właśnie w taki okrutny sposób ukazana była inkwizycja i Święte Oficjum. A jak było na prawdę?

Począwszy od edyktu cesarza Teodozjusza wydanego w r. 381, chrześcijaństwo stało się religią państwową, a odmienne od niego kulty zaczęły podlegać serii ograniczeń. Z biegiem czasu powstaje właśnie inkwizycja. Nazwa pochodzi od łac. Inquisitio – śledztwo, badanie. Była to potoczna nazwa systemu śledczo- sądowniczego Kościoła Katolickiego. Funkcjonowała od XIII do XIX w. Utworzona została w celu wyszukiwania, nawracania i karania heretyków w oparciu o postanowienia ujęte w dokumentach soborowych, synodalnych oraz bullach papieskich. W skład systemu wchodziły trybunały biskupie i urzędy inkwizytorów mianowanych bezpośrednio przez papieża, oraz współpracujące z nimi władze świeckie. Przestrzeganie prawd wiary stało się sprawą publiczną, której najwyższym gwarantem był imperator. Herezję interpretowano jako zdradę i wiązano z nią karę przewidzianą dla zdrajców majestatu ziemskiego, natomiast jej szerzenie było uznawane za niebezpieczeństwo dla stabilności instytucji Państwa i ustanowionego porządku.

Franco Cardini, który jest profesorem historii średniowiecznej Uniwersytetu Florenckiego i członkiem tamtejszego Instytutu Studiów Humanistycznych, wspólnie z Mariną Montesano z Uniwersytetu w Genui podjęli się niełatwego zadania zgromadzenia i zawarcia w jednej książce oraz spopularyzowania ustaleń historykówdot. tego zjawiska. Co ciekawe i moim zdaniem bardzo ważne, autorzy nie ograniczają się tylko do przedstawienia suchych, naukowych faktów dot. inkwizycji. Ustalenia naukowców ukazane są w znacznie szerszej perspektywie historycznej. Zagadnienie inkwizycji ukazują jako element, który był nierozerwalnie związany z innymi zjawiskami dnia codziennego okresu średniowiecza. Omawiają zagadnienie inkwizycji w powiązaniu m.in. z krucjatami, niepokojami społecznymi, które w okresie wieków średnich były bardzo częste, katastrofami demograficznymi, walką o dominium mundi między papieżem a cesarzem. Autorzy w sposób bardzo przystępny ukazują nam prawdziwe oblicze inkwizycji. Autorzy przedstawiają m.in. procedury, które były stosowane podczas sądowych procesów. Omawiają także tak istotną dla tej tematyki sprawę tortur. Jako przykład działania inkwizycji bardzo szczegółowo omawiane są w książce dwa chyba najgłośniejsze procesy w historii - templariuszy i Joanny d’Arc. Znajdziemy także informacje o sprawach Galileusza, Campanelli i Bruna. Byli oni najbardziej znanymi intelektualistami swoich czasów, głosili poglądy, tezy naukowe, za które stawiano przed sądem.

Książka porusza także kwestię reformacji, kontrreformacji i inkwizycji rzymskiej. Praca nie kończy się na okresie średniowiecza, sięga także w głąb renesansu i kończy się okresie nie tak odległym od naszego XXI w.

Co wg. mnie bardzo ważne, autorzy podjęli próbę ukazania nam przyczyn leżących u źródeł powstania zjawiska inkwizycji, bez zbytniego oceniania plusów i minusów zjawiska. Kwestię oceny pozostawiają czytelnikowi. Stworzyli po prostu porządną pracę historyczną, popartą wieloma dowodami, przypisami, cytatami i przebogatą bibliografię, która daje zainteresowanym możliwość sięgnięcia po kolejne pozycje dot. tematu inkwizycji.

Po lekturze Historii inkwizycji nie mogę oprzeć się wrażeniu, iż kwestia inkwizycji i Świętego Oficjum, to jedno z największych kłamstw historycznych i to o tyle istotnych kłamstw, że pokutuje ono od wielu wieków.

Warto sięgnąć po Historię inkwizycji, ponieważ dzięki lekturze możemy zdecydowanie zmienić nasze zdanie na temat inkwizycji oraz poszerzyć wiedzę. Oby więcej takich lekcji historii.

Franco Cardini

Marina Montesano

Książki do oddania tylko w dobre ręce:)

2012-02-24T06:54:00.001+01:00

Chętni: maniaczytania

Chętni: jk3377, anna, agnieszka

Chętni: kaye

Robiłam wczoraj wieczorem porządki na półkach z książkami (no próbowałam robić:) i znalazłam podwójne egzemplarze w/w książek.

Chętnie oddam w dobre ręce. Jeżeli jest ktoś chętny proszę się wpisywać do niedzieli do godz. 23.59. Która książka dla kogo podam w poniedziałek przed południem. Wszystkie książki mają recenzje na moim blogu:).

Można się oczywiście wpisać na więcej niż jedną książkę. Jeżeli na daną książkę będzie 1 chętny- automatycznie dostaje on daną pozycję, mini losowanie w przypadku więcej niż 1 chętnego. Na razie, jak widzę losowanie grozi tylko Alei szubienic.

Książki będę wysyłać listem poleconym na terenie Europy, więc jeżeli jest ktoś chętny spoza Polski, też się może wpisać.

Dopisałam, kto, jaką książkę życzy sobie:)

Aleja szubienic. - Brian McGilloway

2012-02-23T07:57:00.000+01:00

Wydawnictwo Amber, Okładka miękka, 256 s., Moja ocena 5/6

Głównym bohaterem jest irlandzki Inspektor Benedict Devlin. Przez wielu recenzentów nazwany został irlandzkim komisarzem Wallanderem. No cóż jest pewne podobieństwo, ale bez przesady. Devllin także samotnie walczy o sprawiedliwość, pogoda jest paskudna i...na tym koniec podobieństw. Ale kryminał wart jest polecenia. Wraz z głównymi bohaterami przenosimy się do Irlandii. Mała uliczka w mieście Lifford na granicy Irlandii Północnej i Południowej. W XVII i XVIII wieku było siedzibą władzy sądowniczej hrabstwa Donegal, a z dachu sądu wzniesionego na fundamentach miejscowego więzienia i szpitala dla obłąkanych w dni targowe wieszano kryminalistów. Jeszcze wcześniej zbrodniarze wisieli na konarach rozłożystego orzecha, tuż poza granicą miasteczka. Teraz mieści się tam osiedle wzniesione przez rodzimego przedsiębiorcę, ale ulica, którą prowadzono straceńców – Gallows Lane, aleja Szubienic, wciąż istnieje. Dawno temu wieszano tu zbrodniarzy. Ludzie mówią, że wciąż nawiedzają ją duchy. Podobno nocą słychać czasem brzęk łańcuchów, a gdy dobrze wytężyć słuch - zawodzenie skazanych i skrzypienie martwych konarów. Teraz na drzewach w Alei Szubienic zawisło ciało ofiary mordercy...Inspektor Devlin wszczyna śledztwo i niespodziewanie odsłania fakty kompromitujące miejscowych policjantów. Kolejna ofiara to przestroga dla osaczonego narastającą wrogością kolegów Devlina, który tym razem jest zupełnie sam. A każdy, kto stanie po jego stronie, może trafić w Aleję Szubienic... Śledztwo prowadzone przez Devlina odsłania czytelnikowi coraz bardziej mroczne tajemnice mieszkańców miasteczka, ludzi powszechnie znanych, szanowanych. Ślady, na jakie trafia Devlin, wykluczają się niekiedy bądź prowadzą do nieprawdopodobnych wniosków, prowadza także na manowce. Równocześnie inspektor rozwiązuje zagadkę tajemniczego boksera i niedoszłego gwałciciela – sprawcy brutalnych pobić nastolatek. Ktoś napada na miejscową aptekę, kolejny mieszkaniec miasteczka zostaje znaleziony z kulą w ciele, a Devlin otrzymuje kartkę z kondolencjami z okazji własnej śmierci...ale to dopiero początek. Akcja rozwija się błyskawicznie i trzyma w napięciu.

Autor doskonale uchwycił mroczny klimat panujący w całej książce. McGilloway nie bez kozery uważany jest za mistrza irlandzkiego kryminału. To moje drugie spotkanie z tym autorem i z komisarzem Devlinem i muszę przyznać, że autor niezmiennie trzyma poziom. Intryga jest tajemnicza, bardzo misternie skonstruowana, bohaterowie ciekawi i barwni.

Mam nadzieję, że autor będzie kontynuował serię przygód inspektora Devlina. Na pewno sięgnę po kolejne tomy o ile jakieś wydawnictwo je wyda.

Brian McGilloway (ur. 1974) – irlandzki pisarz, autor powieści kryminalnych, w których głównym bohaterem jest inspektor Benedict Devlin, pracujący w irlandzkiej policji. Pochodzi z Derry (Irlandia Północna). Studiował na Królewskim Uniwersytecie w Belfaście, był tam zaangażowany w działalność teatru studenckiego. Pracuje w Kolegium świętego Kolumbana w Derry. Zadebiutował w 2007 r. powieścią Borderlands (pol. wyd. pt. Na granicy), która była wymieniana w gronie kandydatów do nagrody Złoty sztylet za debiut powieściowy. Po ukazaniu się powieści, McGilloway podpisał kontrakt z wydawnictwemMacmillan Publisher na napisanie trzech innych powieści z inspektorem Devlinem w roli głównej. Dwie spośród powieści z tej serii zostały przełożone na język polski.

Seria: inspektor Benedict Devlin

Okładka oryginalna Alei szubienic.

2007 - Borderlands (wyd. pol. pt. Na granicy, przekład Przemysław Bieliński, Warszawa 2009)
2008 - Gallows Lane (wyd. pol. pt. Aleja Szubienic, przekład P. Bieliński, Warszawa 2010)

2009 - Bleed a River Deep

2010 - The Rising

Recenzja w ramach wyzwania - Z półki.

Służące. - Kathryn Stockett

2012-02-22T07:31:00.000+01:00

Wydawnictwo Media Rodzina Oprawa miękka, 584 s., Moja ocena 5,5/6

Jest to świetna, budzące duże emocje powieść, która podbiła serca czytelników na całym świecie.

Dzięki autorce, Kathryn Stockett, na łamach jej powieści odbywamy specyficzną, wręcz magiczną podróż do i po Missisipi i cofamy się do lat 60. XX w.Jest to okres silnej segregacji rasowej, okres, gdy do głosu dochodzi Martin Luther King, okres gdy czarnoskórym nie wolno było nawet iść tym samym chodnikiem co białym.

Autorka stworzyła całą plejadę barwnych postaci i bohaterów, ale prym wiedzie 3 głównych bohaterów, którymi są kobiety- 2 czarnoskóre służące i 1 biała panienka. Moją faworytką i najbardziej lubianą bohaterką jest Minnie, czarnoskóra, najbardziej na świecie pyskata służąca.

Życie Minnie i drugiej służącej - Aibillen to codzienne uśmiechanie się i trzymanie języka za zębami oraz usługiwanie białym. Służące wychowują także dzieci państwa, które bardzo często kochają i traktują, jak swoje. Aibileen wychowała ich aż 17.

Biała panienka - Skeeter, to z kolei absolwentka uniwersytetu, córka bogatego plantatora, która ku przerażeniu matki, mimo 23 lat nie ma jeszcze ani męża ani narzeczonego. Dzieli je praktycznie wszystko, ale jak się w miarę lektury okazuje- łączy bardzo wiele.

Trzy główne bohaterki, których oczyma na zmianę dowiadujemy się o dniu codziennym w miasteczku i o tym, co razem zamierzają. Każda z kobiet jest narratorką osobnego rozdziału, każda swoim językiem opowiada o wydarzeniach, które są ich udziałem.

Pewnego dnia Skeeter wpada na niecodzienny pomysł, pomysł napisania niezwykłej jak na ówczesne czasy książki. Ma to być zbiór anonimowych, rozmów z czarnoskórymi służącymi, które mają opowiedzieć, jak im się pracowało i pracuje u ich państwa. Skeeter powoli udaje się namówić do rozmowy kolejne służące. Ale czy książkę uda się wydać i czy ona coś zmieni w sytuacji bohaterek dowiecie się w trakcie lektury. A na prawdę warto sięgnąć po książkę. Napisana prostym językiem, akcja toczy się wartko, bardzo ciekawe postacie. Poza tym wspaniale oddana rzeczywistość małego miasteczka lat 60, to ogromny plus książki. Prawdopodobnie autorka czerpała wzorce z własnych doświadczeń, ponieważ wychowała się na południu USA. W książce nie brak też komicznych wątków, chociażby wypowiedzi Minnie, lub akcja Skeeter z muszlami (bezbłędna).

Są też wątki smutne, a nawet tragiczne, są ofiary, ale tak wtedy było, a autorka serwuje nam pełną nie upiększoną rzeczywistość amerykańskiego Południa lat 60. Pokazuje nam, że okrucieństwo rasistów bywa nie do pokonania i na prawdę potrafi szokować.

To wszystko sprawia, ze książkę czyta się szybko i z prawdziwą przyjemnością. Jak na debiut literacki, to więcej niż udana pozycja. Nic dziwnego, że w USA książką tak długo była bestselerem. Pojawiła się w Stanach Zjednoczonych w lutym 2009 r., a już (jak podaje wydawca) latem, przez sześć tygodni, niepokonanie triumfowała na pierwszym miejscu listy bestsellerów The New York Times. Łącznie Służące pozostawały w czołówce tej najbardziej poważanej listy ponad 100 tygodni! Do tej pory egzemplarze powieści trafiły do rąk 5 milionów czytelników w 35 krajach. Gorąco zachęcam do lektury książki.

Dostępny jest także audiobook. W trzy bohaterki, które połączyła tajemnica i wspólne niebezpieczne przedsięwzięcie, które zmieni oblicze ich miasteczka, wcieliły się znane polskie aktorki, Anna Seniuk, Karolina Gruszka i Anna Guzik.

Autorka - Kathryn Stockett.

Jakiś czas temu do kin w Polsce weszła ekranizacja powieści, która w USA biła rekordy popularności.

Oskarżona: Wiera Gran. - Agata Tuszyńska

2012-02-20T09:38:00.001+01:00

Wydawnictwo Literackie, Okładka twarda, 468 s., Moja ocena 5,5/6

Książka jest biografią żydowskiej śpiewaczki z warszawskiego getta, Wiera Gran była przepiękną kobietą z jeszcze piękniejszym głosem. Jej kariera zaczęła się od przypadku. Mając nogę w gipsie (wypadek samochodowy nastąpił w Warszawie, na rogu Placu Trzech Krzyży i Książęcej) i siedząc za kulisami Paradisu zaczęła śpiewać. Zauważyli to koledzy muzycy i namówili ją do śpiewu dla publiczności. Początkowo śpiewała za kurtyną. Po zdjęciu gipsu z nogi pierwszą piosenką, jaką zaśpiewała publicznie, było Tango Brazylijskie. Zaczęła nagrywać dla firmy Syrena Electro w 1934r. Miała wszystko, czego potrzeba wschodzącej gwieździe – egzotyczną urodę, piękny niski kontralt, i muzykę we krwi. Była tak nieśmiała, że przez dłuższy okres czasu obawiała się zetknięcia z publicznością. Do lata 1939r. nagrała kilkadziesiąt piosenek o wszelkich barwach miłości.
W okresie okupacji hitlerowskiej Wiera mieszkała i śpiewała w getcie żydowskim. Żyła tam od wiosny 1941r. do lata 1942r. Całe jej dalsze życie było wypadkową tych kilku miesięcy. Nie ma dowodów, że zrobiła coś złego; zresztą co w tamtym okresie, w okresie, gdy za rogiem czaiła się śmierć było na prawdę złe, a co dobre? Oskarżono ją i to nie jeden raz. Formalnie uniewinniono (dwa razy). Dalej ją oskarżano. Zarzuty szły za nią do końca życia. Pierwszy raz usłyszała je od słynnego Pianisty – Władysława Szpilmana. W trakcie pobytu w getcie artysta był jej akompaniatorem. Szpilman zaraz po wojnie był jednym z pierwszych, którzy ją oskarżyli. Rozpowiadał, że śpiewaczka kolaborowała z gestapowcami i donosiła na współbraci uwięzionych w warszawskim getcie, że była kochanką niemieckiego oficera. Pianista nie miał na to dowodów, po prostu ktoś mu o tym powiedział. Później, przed sądem, stwierdził, że w getcie Gran zachowywała się porządnie. No to jak w końcu było? Takich pytań, wątpliwości w trakcie lektury książki rodzi się więcej.

Oskarżono ją o współpracę z nazistami, okrzyknięto kolaborantką i unicestwiono za życia. (...)

30 kwietnia 1945 r. aresztowano ją pod zarzutem utrzymywania kontaktów z gestapo w getcie warszawskim. Została uwolniona pod dwóch tygodniach. W październiku 1945 r. jej sprawę rozpatrywał Sąd Związku Artystów Scen Polskich pod przewodnictwem Aleksandra Zelwerowicza, który uznał jej postawę podczas okupacji jako bez zarzutu. Sprawę rozpatrywał również Obywatelski Sąd Honorowy przy Centralnym Komitecie Żydów w Polsce (wrzesień 1946 – listopad 1947 r.); ze wszystkich zarzutów została oczyszczona przez prokuraturę, sądownictwo i instytucje społeczno-zawodowe. Uniewinniona opuściła Polskę w 1950 r.Wielokrotnie i na kilku kontynentach wzywano do bojkotu „gestapowskiej kurwy”. A jednak nie dała się. Występuje w paryskim hotelu Lutetia i w kabarecie Dinarzade, w sali Pleyel i Carnegie Hall, śpiewa gościnnie w Sztokholmie i Londynie, wyjeżdża na tournee po Ameryce Północnej. Koncertuje u boku Charlesa Aznavoura. Na zaproszenie śpiewa dla Polonii. Występuje też w audycjach Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Koncertuje w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Szwecji, Izraelu, Hiszpanii, Belgii, Wenezueli, USA i Kanadzie. Jednak pomówienie, pseudo zła sława ciągną się za nią bez przerwy.
W Izraelu widzowie grożą przebraniem się w obozowe pasiaki, jeśli ośmieli się wystąpić na scenie, ucieka do Francji, stamtąd do Wenezueli, ale i tam dosięga ją przeszłość – pomówienie, znieważenie, zniesławienie, szkalowanie. Czuła się pogrzebana za życia. Zmarła w Paryżu 19 listopada 2007 r. Została pochowana26 listopada, na Cmentarzu Żydowskim w Pantin pod Paryżem.

Autorka książki - Agata Tuszyńska odnalazła Wierę Gran w paryskiej krypcie, w której została za życia pogrzebana. Autorka dotarła do Wiery Gran, gdy ta była już u schyłku życia, dręczyły ją obsesje, a jej paryskie mieszkanie przypominało twierdzę. Artystka cierpiała na depresje, manie prześladowcze,była wręcz przekonana, że cały czas ktoś ją podsłuchuje, śledzi, okrada. Na podstawie rozmów z Gran, zeznań świadków, dokumentów i relacji innych osób Agata Tuszyńska napisała wspaniałą, ale i niesamowicie wstrząsającą książkę. Muszę zaznaczyć, że autorka bardzo fachowo i rzetelnie podeszła do napisania książki, nie oparła się tylko na pogłoskach i pomówieniach, ale każdy najmniejszy nawet ślad, podtekst, pomówienie, sprawdzała, sprawdzała i jeszcze raz sprawdzała. Dlatego książka wywarła na mnie tak ogromne wrażenie- nie jest to zbiór sensacji i pomówień, a moim zdaniem rzetelna książką opowiadająca o kobiecie, która miała szczęście przeżyć wojnę i nieszczęście, by po niej żyć. (...) Jednak wbrew pozorom nie jest to książka tylko o Wierze Gran, jest to przede wszystkim wspaniała książka o losie, przeznaczeniu i o tym, że w walce z losem i jego przeciwnościami często jesteśmy bezsilni. Jest to też książka ucząca pokory i ukazująca, jak łatwo jest ferować wyroki, jak łatwo nam osądzać innych. Aha i co ważne ta książka nie pełni roli sądu, nie osądza, nie wyjaśnia, bo nie takie jest jej zadanie.

Gorąco polecam.

Recenzja w ramach - Wyzwania Z półki.

Karnawał w Grecji...

2012-02-19T08:22:00.003+01:00

W Grecji praktycznie wszystkie święta (świeckie, czy kościelne) regulowane są przez religię, liturgię. Nie inaczej jest w przypadku karnawału, który obecnie w Grecji trwa w najlepsze. Karnawał zaczyna się trzy tygodnie przed rozpoczęciem wielkiegopostu oraz 60 dni przed Pacha, czyli Wielkanocą. Okres ten jest związany z księgąliturgiczną zwaną Τριώδιο. Księga ta jest używana w kościeleprawosławnym i obejmuje okres Wielkiego Postu (i tuż przed nim) oraz Wielki Tydzień. Księga zawiera kanony składające się z trzech pieśni, stąd jej grecka nazwa.(O Księdze więcej przy innej okazji:) ).

Okres karnawału jest prawdziwym świętem w Grecji, świętem zabawy, uciechy, tańca. Stolicą greckiego karnawału jest miasto Patras. Jest, to trzecie co do wielkości miasto Grecji.
Od połowy stycznia, na ponad miesiąc staje się niekwestionowaną stolicą szalonej zabawy. Tradycja ta jest na tyle istotna, iż rozpoczęcie i zakończenie karnawału w całości transmituje telewizja publiczna przyciągając rzesze zwolennikówbarwnej, tryskającej fajerwerkami imprezy.

Mało kto zdaje sobie sprawę, że greckie obchody karnawału są jednymi z najstarszych w Europie. Jednak ich międzynarodową sławę przyćmiewają o wiele bardziej znane uroczystości, jak ta w Wenecji, Nicei czy na Wyspach Kanaryjskich. Wraz z londyńskim Nottingham Patra bije jednak rekordy w ilości aktywnych uczestników parady – grono przebierańców liczy sobie bowiem blisko 40 tys. entuzjastów, których znakiem charakterystycznym staje się na ten okres bezgraniczne szaleństwo i upajanie się życiem. Grecka tradycja karnawału korzeniami sięga czasów starożytnych i bezpośrednio wiąże się z kultem Dionizosa, boga w szczególny sposób doceniającego dobroczynne znaczenie wina oraz beztroskiej zabawy w życiu człowieka. Od najdawniejszych czasów, otoczony korowodem nimf i satyrów Dionizos „wpływał” na przybranym winną latoroślą statku w rozkołysane morze ludzi. Te wiosenne, dedykowane najradośniejszemu z bogów, święta z kwiatami w tytule (gr.anthe – kwiaty) – Antesterie – przypadały na drugą połowę lutego i wiązały się z nadejściem wiosny. Budzącą się do życia przyrodę wiwatowano niekończącymi się toastami, zaś nazwa dionizyjskiego okrętu – carrus navalis – stała się pretekstem do rozpropagowania tego typu hucznych i zakrapianych alkoholem imprez nazwanych później karnawałem.

Świętowanie w Patrze łączy się z wieloma charakterystycznymi tylko i wyłącznie dla tego regionu obyczajami. Początki tutejszego karnawału sięgają 1829 r., kiedy to Grecja od kilku lat cieszyła się niepodległością, i są powiązane z inicjatywą greckich kupców, którzy dzięki swoim kontaktom handlowym, przesiąknąwszy europejskimi tradycjami próbowali je przenieść na rodzimy grunt. Jako że Grecy lubią i umieją się bawić, pomysł ten od razu zyskał wielu zwolenników.

Na przestrzeni lat 1940-1950 karnawał został zawieszony z powodu wojen (najpierw z okupantem, potem domowej) trapiących i pustoszących Grecję. Do łask przywrócono go w 1951 r. Rok 1966 to z kolei wprowadzenie atrakcji pod nazwą Treasure Hunt Game, która jest żywa do dziś i polega na zadawaniu uczestnikom imprezy serii pytań z wielu dziedzin.
Na przełomie wieku XIX i XX Patra słynęła między innymi ze zwyczajów toczenia czekoladowych wojen. Obecnie szczególnie rzuca się w oczy satyryczny rys imprezy; wszędzie można napotkać barwne maski i zaskakujące kostiumy. W panującym dokoła radosnym chaosie każdy ma prawo zapomnieć się, zgubić swoją własną tożsamość uwalniając się od dotychczasowej roli. Przybranie nowej maski jest nie tyle pożądane, co konieczne. Na tydzień przed rozpoczęciem karnawału w Patrze reaktywuje się tradycję związaną z ‘małżeństwem Giannouli Koulourou’. Była to uboga, prosta kobieta mieszkająca w górnych partiach miasta, która – aby się utrzymać – w czasie drugiej wojny światowej handlowała ciastkami. Ludzie wykorzystywali jej naiwność i bezwstydnie oszukiwali obiecując, iż z pewnością wyjdzie za mąż za prezydenta Ameryki, Wilsona, który właśnie wybiera się do Grecji. Giannoula była przekonana, iż amerykański mąż stanu przybywa tutaj z jej powodu. Wystroiła się więc i wyszykowała chcąc wypaść jak najlepiej przed prezydentem. Kiedy zdała sobie sprawę z ironii całej sytuacji, było już za późno. Tłum zwijał się ze śmiechu i … naiwności biednej kobiety, która uwierzyła w swoje szczęście.

Jednak wszystko co dobre dobiega końca, karnawał także. Koniec karnawału zamykają dwie wielkie parady: nocna w sobotę i dzienna w niedzielę.

Bourbulia

Wielka parada rozpoczyna się późnym popołudniem w sobotę. Na plac wjeżdżają platformy z wielkimi kolorowymi postaciami, nawiązują one tematyką do ważnych wydarzeń ubiegłego roku. Po prezentacji platform, przychodzi kolej na pokazy grup, które stanowić mogą rodziny lub pracownicy określonej firmy.Wspólnie biorą udział w konkursach, organizują imprezy i koncerty. Ciekawym zwyczajem jest tzw. Bourboulia - można go zaobserwować wyłącznie podczas karnawału w Patras. Jest on popularny wśród kobiet ponieważ na potańcówki przychodzą one bez partnerów, zamaskowane i ubrane w długie czarne szaty i to one wybierają sobie tancerzy.

Wolne greczynki mają swój sposób, aby dowiedzieć się kogo poślubią. W nocprzed ostatnią niedzielą karnawału, pieką specjalne ciasto zrobione z mąki,dużej ilości soli i wody, tak zwane αλμυροκουλούρα. Następnie je zjadają i wierzą, że w nocymężczyzna, który we śnie przyniesie im wodę będzie ich wybrańcem.

Bardzo popularne są tez różne konkursy, quizy. W tego typu atrakcjach startują całe rodziny, grupy znajomych bądź też osób razem pracujących. Biorą oni udział w pantomimach, próbach teatralnych i konkursach tanecznych. Patra kipi dobrym humorem!

Podczas gdy dorośli sprawdzają swoje umiejętności w matematycznych, humanistycznych i artystycznych quizach, najmłodsi mają pełne pole do popisu. Tysiące dzieciaków, w asyście nauczycieli i rodziców, paradują ulicami śpiewając napisane na tę okazję żartobliwe piosenki. Niektóre dzieci, śladem swoich rodziców, startują w tematycznych konkursach.

Po wielkiej fecie uroczystości przenoszą się z ulicy do prywatnych domów, klubów, kawiarni i restauracji tętniących gwarnym śmiechem i wodzących zmysły na pokuszenie tradycyjnymi przysmakami. Woń pieczonego mięsa i grillowanych szaszłyków czuć wszędzie.

Z kolei niedzielna parada odbywa się w pełnym słońcu, a na trybunach zasiadają oficjalni goście i przedstawiciele mediów. Wieczorem tłumy przybywają do portu, gdzie na morzu pojawia się platforma z królem Patrino karnavali. Podpływają do niej ludzie na motorówkach i podpalają króla i kiedy ten płonie, w niebo strzelają sztuczne ognie. Huczna zabawa trwa do samego rana.

A poniżej kilka zdjęć wyszperanych na greckich stronach (niestety nie moje- od kilku lat planuję wyjazd do Patras na karnawał i ciągle coś staje mi na przeszkodzie). Zdjęcia ukazują grecki karnawał i Wielka Paradę. Z tym, że warto zaznaczyć, iż karnawał w Grecji kończy się dopiero za tydzień, czyli w weekend 25-26 lutego. Spowodowane jest to różnicą w terminie Święta Wielkanocy, które w Grecji przypada w tym roku tydzień póżniej niż u nas.

Godzina 21.37. -Karin Alfredsson

2012-02-18T09:05:00.001+01:00

Wydawnictwo Czarna Owca, Okładka miękka, 320 s., Moja ocena 4,5/6

Nie ukrywam, że od dłuższego czasu polowałam na książkę w bibliotece, zapisałam się na nią w kolejce i w końcu doczekałam się:). Przedwczoraj przemiła pani z mojej ukochanej biblioteki zadzwoniła, że książka czeka na mnie, od razu po pracy pojechałam po nią, a wczoraj rano zaczęłam lekturę. Książka nie jest gruba, czyta się ją szybko, więc błyskawicznie uporałam się z lekturą.

Bardzo chciałam przeczytać powieść nieznanej mi jeszcze szwedzkiej pisarki, ponieważ lubię literaturę skandynawską, a poza tym napisy na okładce...Przemoc, aborcja, hipokryzja. Powieść sensacyjna z fanatyzmem religijnym w tle. Byłam ciekawa co z tego wyniknie i jak szwedzka pisarka poradzi sobie z taką tematyką tym bardziej, że głównymi bohaterami są Polacy i Młodzież Wszechpolska.

Główną bohaterką jest Agata młoda dziewczyna wychowana w ortodoksyjnie katolickiej rodzinie.Agata mimo wzorców albo raczej pseudo wzorców, które od wielu lat serwuje jej dom rodzinny, próbuje żyć normalnie. A wspaniała, katolicka rodzina Agaty od środka nie wygląda wcale tak różowo. Jej mama, która niestety nie żyje z ojcem nigdy nie wzięła rozwodu, ponieważ nie pozwalały jej na to przekonania i wiara. W związku z tym męczyła się całe życie w małżeństwie, jakich wiele wokół każdego z nas. Siostra Agaty – Karolina zrezygnowała z edukacji dla wiary i Boga, pracuje w katolickiej księgarni i coraz częściej myśli o wstąpieniu do zakonu. Brat – Marek należy do stowarzyszenia Młodzieży Wszechpolskiej, co przesłania mu obraz całego normalnego życia. Wszyscy wychowani są w silnej wierze chrześcijańskiej z bagażem norm i zasad pokolenia Jana Pawła II. I wszystko by było ok, gdyby tych norm rzeczywiście przestrzegali, a nie wypaczali je i przerabiali na własne potrzeby.

Dzięki ukazaniu rodziny Agaty obserwujemy skrajny fanatyzm religijny. To może wielu osobom się nie podobać, ale należy od razu się zastanowić w ilu polskich, ba znanych nam rodzinach dzieje się tak samo. Gwarantuję wam, że w bardzo wielu.

Pewnego dnia Agata udaje się na imprezę i tam w wyniku przypadkowego kontaktu seksualnego zachodzi w ciążę. Gdy zdaje sobie z tego sprawę jest przerażona.Im większy staje się jej brzuch tym bardziej jest przerażona. Postanawia usunąć ciążę, ale raz, że zabrania tego polskie prawo, a dwa kwestia wychowania w bardzo, jak już wspomniałam katolickiej rodzinie, wyrzuty sumienia na przemian z przerażeniem spowodowanym tym co powie rodzina, jak ciąży nie da się ukryć- sprawiają, że dziewczyna przeżywa koszmar.W tym momencie pojawiają się nowi bohaterowie. Ellen Elg, ginekolog ze Szwecji, otrzymuje od holenderskiej organizacji feministycznej „Women on Waves” propozycję uczestnictwa w akcji aborcyjnej dla polskich kobiet na statku Aurora. Po wypłynięciu jednostki na wody eksterytorialne jej członkinie przeprowadzają aborcje. Rejs „Aurorą” to jedyna bezpieczna możliwość usunięcia ciąży. To, co dla Agaty i innych kobiet jest jedynym rozwiązaniem w sytuacji bez wyjścia, część społeczeństwa uważa za prowokację, a nawet zbrodnię.Sam fakt pojawienia się Aurory wzbudza szereg zamieszek i protestacji w porcie we Władysławowie. Pamiętacie, jak to było kilka lat temu?Jest sporo przeciwników, ale są także zwolennicy zarówno Aurory, jak i aborcji w ogóle. Czy brat Agaty i inni członkowie Młodzieży Wszechpolskiej będą gotowi posunąć się do coraz bardziej drastycznych metod, by powstrzymać zwolenników aborcji... Tego dowiecie się czytając książkę. Nie będę opisywać jej dalej, ponieważ musiałabym podjąć się także oceny postawy wszystkich bohaterów, a nie chcę wzbudzać tu dyskusji na ten temat, ani nie czuję się do tego upoważniona.

Jak wcześniej wspomniałam, książkę czytało mi się bardzo dobrze, mimo, iż akcja jest kilku wątkowa- jednego dnia jesteśmy w Szwecji, za chwilę we Władysławowie, cofamy się w czasie etc.

Polecam książkę Karin Alfredsson, każdy powinien sam wyrobić sobie zdanie na jej temat. Nie jest to pozycja, do której wrócę za jakiś czas, ale nie żałuję, ze ją przeczytałam i sięgnę po kolejne pozycje tej autorki. Chociaż tak na marginesie cały czas się zastanawiam, jaki był cel tak jednostronnego w zasadzie przedstawienia naszego społeczeństwa? Miała to być informacja dla świata, jacy to niby jesteśmy, czy prowokacja ze strony autorki?

Książka ta jest trzecią z serii o ucisku kobiet w różnych częściach świata. Pierwsza ”80 grader från Varmt Vatten” (80 stopni od Gorącej Wody) dzieje się w Zambii; druga - ”Kvinnorna på 10:e våningen” (kobiety na dziesiątym piętrze) w Wietnamie, a trzecia - „Klockan 21:37” (Godzina 21.37) właśnie w Polsce. Wszystkie trzy powieści łączy osoba Ellen Elg, szwedzkiej lekarki.

Szokująca dla niektórych może być tylko oryginalna okładka książki, którą zamieszczam poniżej.

Tytuł powieści Godzina 21.37, to godzina śmierci Jana Pawła II. Okładkę oryginalną zdobi Jego strzaskany portret. Na jednym z polonijnych portali znalazłam wytłumaczenie, że dla autorki papież jest najwyższym symbolem patriarchatu, którego celem jest ujarzmienie kobiety...chyba dobrze się stało,ze polski wydawca zmienił okładkę.

Recenzja w ramach wyzwania: Trójka e-pik.

Gdzie mól i rdza. - Paweł Pollak

2012-02-17T12:38:00.002+01:00

Wydawnictwo Oficynka Oprawa miękka, Moja ocena 5,5/6, 382 s.

To nie Nowy Jork, panie komisarzu!

To Wrocław, miasto, w którym rozgrywa się akcja nowego kryminału autorstwa Pawła Pollaka. Wrocław Pollaka to także miasto, w którym życie toczy się swoim rytmem, a codzienne sprawy na tyle pochłaniają mieszkańców, że nie zauważają oni, kiedy wśród nich pojawia się morderca: okrutny, bezwzględny i… niezwykle, niesamowicie wprost sprytny i inteligentny. Nasz bohater- niestrudzony komisarz Przygodny rozpoczyna śledztwo w sprawie bardzo dziwnych zabójstw popełnianych na bezbronnych emerytach. Zabójstwa zaczynają się nagle mnożyć. Kiedy po jednym następują kolejne, trudno jest je ze sobą połączyć. Seryjny morderca? Komisarz nie wierzy w przypadki i za wszelką cenę postanawia dotrzeć do prawdy i znleżć zabójcę. A nie będzie to łatwe. Morderca, jak wspomniałam jest niesamowicie inteligentny, jego motywy absolutnie nieznane. Do końca lektury nie wiadomo kto i dlaczego zabija.

Moim zdaniem Gdzie mól i rdza to jeden z najlepszych polskich kryminałów, jakie czytałam w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Treść kryminału jest napisana prostym językiem. Najważniejsze, czyli fabuła, jest świetnie skonstruowana i w trakcie całej lektury nie nudziłam się ani przez chwilę. A wręcz przeciwnie, lektura książki dostarczyła mi sporo rozrywki, a nieoczekiwane zwroty akcji potrafiły kilkakrotnie na prawdę zadziwić i momentami wbić w fotel. W tym zakresie ogromny szacunek dla autora. Bardzo ciekawi są także bohaterowie, nie ma postaci nudnych, obok których można by przejść obojętnym, każdy bohater jest bardzo wyrazisty. Bardzo ciekawe są także wątki z prywatnego życia komisarza Przygodnego i komentarze oraz wtręty autora dot. naszej polskiej rzeczywistości, zachowań i tzw. tak typowego dla nas polskiego piekiełka. Świetny, zabawny, ale i przerażająco prawdziwy i smutny jest np. wątek dot. "pana redaktora od kultury" recenzującego książki:).

Przyznam się szczerze, że lekturę książki rozpoczęłam z mieszanymi uczuciami, do tej pory nie przepadałam za kryminałami z akcją we Wrocławiu, wszystkie kojarzyły mi się z serią Breslau, której fanką nie jestem i nigdy nie zostanę, a Eberhard M. przyprawia mnie o lekką nerwice i nie tylko... Po lekturze Gdzie mól i rdza muszę przyznać, że bardzo mile się rozczarowałam, a właściwie Paweł Pollak zaczarował mnie i na pewno sięgnę po kolejne kryminały jego autorstwa.Mam nadzieje, że na II tom przygód komisarza Przygodnego nie będzie trzeba długo czekać.

Zdecydowanie polecam fanom kryminałów i nie tylko.

Gdzie mól i rdza to jedna z tych książek, od których nie sposób się oderwać i które zwyczajnie trzeba przeczytać.

Paweł Pollak – pisarz i tłumacz literatury szwedzkiej. Zadebiutował w 2006 roku kryminałem psychologicznym „Kanalia”, trzy lata później wydał powieść obyczajową „Niepełni”, by wrócić do tematyki kryminalno-sądowniczej w zbiorze opowiadań „Między prawem a sprawiedliwością”. „Gdzie mól i rdza” to jego pierwsza powieść o komisarzu Marku Przygodnym.
Strona internetowa Pawła Pollaka. Bardzo sympatyczna i momentami zabawna:)

Przy okazji zachęcę do lektury Kanalii, 1. kryminału P. Pollaka. Wydaje mi się, że jest mało znany, a na prawdę wart polecenia. To na prawdę doskonały kryminał, który porywa, ciekawi i daje niesamowite, zaskakujące zakończenie i rozwiązanie zagadki. Doskonały psychologiczny kryminał.

Obrabowano Muzeum w antycznej Olimpii.

2012-02-17T10:50:00.002+01:00

Znalazłam w sieci artykuł, który mnie zaszokował. Obrabowano muzeum w Olimpii. Zginęły bezcenne eksponaty.

Szok w Grecji. Uzbrojeni w kałasznikowy złodzieje skradli z Muzeum Archeologicznego w Olimpii kilkadziesiąt bezcennych eksponatów. Policja i pracownicy muzeum nie podali jeszcze, które z eksponatów skradziono, ale mówi się nawet o 65 bezcennych dziełach sztuki z brązu i gliny, a także złotym pierścieniu pokazywanych w miejscu, gdzie narodziła się idea igrzysk olimpijskich. Wszystkie eksponaty mają wielką wartość dla kultury światowej. Policja podjęła pościg za złodziejami. Grecki minister oddal się do dyspozycji premiera i udał się na miejsce zdarzenia. Grecki minister kultury już podał się do dymisji. Na razie niewiele wiadomo o samym włamaniu, poza tym, że złodzieje (mówi się o dwóch) około 7.30 wpadli do budynku z karabinami w rękach. Sterroryzowali prawdopodobnie kobiecą ochronę obiektu i pod lufami karabinów kazali jej prowadzić się do środka. Następnie związali i zakneblowali ochronę, zaczęli roztrzaskiwać gabloty, by wydobyć dzieła sztuki, po czym uciekli z łupami w rękach.

Muzeum archeologiczne w Olimpii jest jednym z najważniejszych muzeów w Grecji. Pokazuje ono długą i ciekawą historię najbardziej uświęconego sanktuarium starożytności, sanktuarium Zeusa, ojca Bogów i Ludzi, miejsca gdzie narodziła się idea igrzysk olimpijskich. Bogactwo i różnorodność zabytków spowodowało, że stanowisko archeologiczne w Olimpii zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Stała ekspozycja w muzeum zawiera znaleziska pochodzące z wykopalisk.

Zszokowało mnie to z kilku powodów: po 1. mam fioła na punkcie historii i kultury Grecji antycznej, łapy bym dosłownie poucinała takim złodziejom, po 2. z wykształcenia jestem mgr Archeologii Śródziemnomorskiej, po 3. pracę mgr pisałam właśnie z antycznej Olimpii, a po 4. Olimpia z wielu względów jest mi szczególnie bliska.

Muzeum w Olimpii jest poświęcone historii igrzysk olimpijskich. Rocznie odwiedzają je setki tysięcy osób. 10 maja mają się odbyć uroczystości zapalenia ognia olimpijskiego przed igrzyskami w Londynie.

Poniżej sale muzealne + info na żywo ci się dzieje w Olimpii i filmik z antycznej Olimpii.


Sale w Muzeum w Olimpii.

Międzynarodowy Dzień Kota:). Koty w literaturze.

2012-02-17T10:26:00.001+01:00

17 lutego obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kota:). Te piękne zwierzęta są uwielbiane przez część ludzkości i darzone niechęcią - a co najmniej trzymane na dystans przez resztę świata. Kot nie pozostawia nikogo obojętnym. I zawsze gra pierwsze skrzypce. Nic dziwnego, że koty inspirują twórców i towarzyszą wielkim tego świata, także pisarzom.

Miłośnicy kotów podkreślają, że to nie człowiek jest „właścicielem" (ani tym bardziej „panem") zwierzaka, a wręcz przeciwnie. To kot wybiera sobie człowieka i łaskawie pozwala się obsługiwać. Nie bez kozery mamy powiedzenie, że psy mają właścicieli, a koty służbę:). Nic dziwnego, że na przestrzeni wieków gatunek ten był uznawany z jednej strony za święty, a z drugiej za mający tajemnicze konszachty z „siłą nieczystą".
Rozczuliło mnie znalezione w wikipedii poniżej zamieszczone zdjęcie:) Coś pięknego i niesamowitego jeżeli chodzi o kolorystykę:)

Historia, również współczesna obfituje w kocie osobistości - wspomnijmy chociażby Socksa, kota Billa Clintona (który doczekał się tytułu „najpotężniejszego kota świata", własnej gry komputerowej i komiksu), Humprey'a - „etatowego" mieszkańca Downing Street 10, pełniącego funkcje „doradcze" wobec Margaret Tatcher, Johna Majora oraz Tony'ego Blaira i noszączego dumny tytuł „The Chief Mouser to the Cabinet Office of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland" (Głównego Myszołapa Kanceralii Rządu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii oraz Irlandii Północnej), czy Alika, towarzyszącego przez długie lata Jarosławowi Kaczyńskiemu. Oczywiście koci charakter, niezależność i nieodparty urok są od zawsze kuszące dla twórców. Malarze, rzeźbiarze, ale także literaci i filmowcy chętnie sięgają po „kocie motywy". Jednak robiąc to, muszą liczyć się z jednym zastrzeżeniem. Nawet, gdy pisarz czy reżyser chce uczynić z kota postać drugoplanową, prędzej czy później bohater ten wymyka się spod kontroli i dołącza do grona głównych bohaterów (także wtedy, gdy długość roli całkowicie na to nie wskazuje). Jeśli twórca pogodzi się z tym, powstają postaci niezwykle interesujące. Tak jest chociażby w przypadku Behemota - bodaj najsłynniejszego kociego bohatera. W powieści Mistrz i Małgorzata Michaił Bułhakow umieścił demona - pazia przyjmującego postać czarnego kota w świcie Wolanda, który przybywa do Moskwy. Behemot doskonale odnajduje się w radzieckiej rzeczywistości, pije wódkę i zagryza marynowanymi grzybkami, gra w szachy, samodzielnie jeździ tramwajem uwielbia specyficzne żarty i psoty, nie zapominając przy tym, że „kot jest istotą starożytną i nietykalną". Pełen wdzięku kot stworzony przez Bułhakowa do dziś jest ulubioną postacią wielu czytelników. Pisarz „przemycił" w postaci czarnego futrzastego pomocnika Wolanda wiele kocich cech, sprytnie wplatając je w charakterystykę postaci, obdarzonej imieniem biblijnego potwora. Nic dziwnego, że Behemot tak bardzo podoba się „kociarzom", a jego imię nosi wiele kotów.

Kot w roli tytułowej - to pomysł na całkiem sporo różnych książek - zabawnych, wzruszających a czasem specyficznie „poradnikowych". Warto tu wspomnieć takie pozycje jak Kot w stanie czystym Terry'ego Pratchetta (pozycja obowiązkowa w biblioteczce „zakoconych"), oparta na faktach Odyseja kota imieniem Hooper Gwen Cooper, czy polską zabawną powieść Wszyscy mężczyźni mojego kota Karoliny Macios.

Koty stały się także wdzięcznymi (i stałymi oraz - oczywiście - pierwszoplanowymi, nawet jeśli reżyser myślał inaczej) bohaterami filmów. Wyjątkowym bohaterem - komiksowo-filmowym jest Garfield - rudy despota, leniwy, uwielbiający latanię, oglądanie telewizji i swoją wyjątkową domową pozycję.

Polska najsłynniejsza „kocia" seria „Przygody kota Filemona" przedstawia „koci świat" oczami małego psotnego kociaka i starszego, doświadczonego, bardzo kociego w swoim pozornym lenistwie Bonifacego, do dziś cieszy się popularnością. Specyficzne pary stworzyli kocur Tom i mysz Jerry oraz kot Sylwester i ptaszek Tweetie. Koty (nieco większe) grają główne role w jednej z najpiękniejszych opowieści ze studia Disney'a „Król Lew". Kilka lat temu do plejady kocich gwiazd z głośnym mruczeniem dołączył Kot w butach. Ach to jego spojrzenie...:) (zdjęcie w nagłówku posta:). Do miana „kultowych" bohaterów dołączył też kot Simone'a - stanowiący kwintesencję „kotowatości" bohater animacji Simona Tofielda.Koty nie występują jedynie w kreskówkach. Warto przypomnieć tu „Elzę z afrykańskiego buszu", która pół wieku temu poruszała serca widzów na całym świecie, czy kota Rademenesa z polskiego serialu "Siedem życzeń". Z bliższych obecnym czasom kocich postaci mamy choćby uzdolnionego kota z filmu „Poznaj mojego tatę", który samodzielnie korzysta z „ludzkiej" toalety, a swoją niezależnością mocno utrudnia życie głównemu bohaterowi. To doskonały przykład tego jak „kocia" rola w zamierzeniu epizodyczna urosła do rangi głównej.
Oczywiście koty nie zawsze pozytywnymi bohaterami. Ale dziś nie będziemy wspominać licznych horrorów, w których zwierzęta te były nośnikami „siły nieczystej" czy innych filmów, w których zostały obdarzone paskudnym charakterem i złymi zamiarami. W końcu mamy dziś kocie święto.

Obcując z kotem człowiek ryzykuje jedynie to, że stanie się wewnętrznie bogatszy - mawiała Colette.Pamiętajmy o tym, nie tylko dzisiaj.

Także wielu znanych pisarzy było miłośnikami kotów. Załączam zdjęcie Ernesta Hemingwaya i jego futrzaka.

Więcej zdjęć sławnych pisarzy i ich kotów znajdziecie tutaj.

Dziś Ty gardzisz Grekiem, jutro ktoś Tobą...

2012-02-16T12:55:00.004+01:00

Wiecie, że jedną z moich pasji (chyba największą) jest Grecja i to wszystko co z tym krajem związane- od oliwek i plaż, poprzez kulturę, sztukę, zabytki i ludzi. Dlatego śledzę wszystkie (no prawie:) artykuły i doniesienia dot. tego kraju. Znalazłam w Wyborczej bardzo mądry artykuł, wart przeczytania w kontekście tego co od dłuższego czasu dzieje się w Grecji i jak Grecy są postrzegani i traktowani w świecie.Brawo dla autora za poruszenie tego tematu.
Artykuł tutaj.

Bardzo mądry artykuł, za który redaktorowi bardzo dziękuję. Od jakiegoś czasu przysłuchuję się polskim pseudo debatom dot. Grecji. I jestem przerażona tym jadem - niektórzy Polacy wpadli w takie samozadowolenie nad sytuacją naszego kraju, samouwielbieniem nad tym, jacy to my jesteśmy mądrzy i wspaniali, że sytuację Grecji komentują jakbyśmy żyli w kraju wszelakiej dobroci= miodem i mlekiem płynącym. I oczywiście ci co krytykują mają ogromną ilość dobrych rad. Od razu zaznaczam, nie uważam,że nie należy krytykować, tylko trzeba krytykować mądrze i konstruktywnie.

Fantastyczne Latające Książki Pana Morrisa Lessmore...

2012-02-16T09:10:00.000+01:00

Fantastyczne Latające Książki Pana Morrisa Lessmore, krótkometrażowy film animowany nominowany do tegorocznego Oscara.

Inspiracją do wyprodukowania filmu była miłość do książek :).

Wyreżyserowany przez Williama Joyce’a i Brandona Oldenburga, 15-minutowy film to inspirowana Huraganem Katrina, „Czarnoksiężnikiem z Oz”, Busterem Keatonem oraz oczywiście miłością do książek historia zaczynająca się w Nowym Orleanie. Przypominający Keatona pan Morris Lessmore pisze książkę na balkonie hotelu, kiedy groźna wichura dociera do miasta, porywając ze sobą bohatera oraz jego nieukończoną powieść. Tym sposobem pan Morris trafia do krainy pełnej latających książek, miejsca, gdzie może poświęcić swoje życie ukończeniu powieści dzięki niezmierzonemu bogactwu słów, jakim jest otoczony.Film wyprodukowany przez Moonbot Studios zdobył już 13 nagród, w tym „Najlepszy Krótki Film Animowany” i ” Nagrodę Publiczności” na festiwalu filmowym w Austin. Teraz powalczy o najsłynniejszą nagrodę filmową, Oscara.

Film ma wiele uroku i jest bardzo dobrze zrobiony.

Zachęcam do obejrzenia :)))

Gruzja nieznana. Wspólne losy Gruzinów i Polaków. - Kolbaia, Hlebowicz, Warisch

2012-02-15T14:53:00.001+01:00

Wydawnictwo Rafael Oprawa twarda, 128 s., Moja ocena 6/6

Jest to moim zdaniem wyjątkowa pozycja na polskim rynku wydawniczym. Przybliża ona czytelnikowi 100 ostatnich lat wspólnych losów, historii i lojalnej przyjaźni Gruzinów i Polaków.

Na samym początku lektury witają nas słowa Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego Gruzji w Rzeczypospolitej Polskiej - Nikoloza Nikolozishvili, który w skrótowej formie, pięknie opowiada o treści książki i o łączącej nasze narody przyjażni. Z każdą kolejną stroną, jest coraz lepiej, a lektura to nie przyjemność, a po prostu rozkosz i to z wielu powodów.

Monastyr Dżwari

Po pierwsze przepiękne wydanie, bo w zasadzie nie tyle jest to książka, co album. Wszystkie wiadomości, jakich dostarczają nam autorzy zawarte są na papierze kredowym i okraszone wspaniałymi, kolorowymi zdjęciami. Dzięki nim mamy okazję, choć przez moment obcować z kulturą i architekturą gruzińską, które w Polsce są praktycznie nie znane. Poza tym poznajemy przepiękne krajobrazy gruzińskie oraz wiele ze zwyczajów świeckich i religijnych Gruzji. Wraz z autorami zwiedzamy m.in. twierdzę Gori, która wg. legendy nigdy nie została zdobyta, Kościół Dżwari, Mcchete- jedno z najstarszych miast w Gruzji i wiele innych fascynujących miejsc. Wiele dowiadujemy się o historii Gruzji i zawirowaniach dziejów, które połączyły nasze kraje. Już żródła historyczne z XV w. potwierdzają polityczne i dyplomatyczne związki między Gruzją i Polską. W XVII w. w służbie dyplomatycznej Królestwa Polskiego pracowali m.in. Gruzini. W tym samym okresie polscy misjonarze pełnili swoją posługę w Gruzji.

Grzegorz Peradze

Między naszymi narodami jest także wiele podobieństw historycznych. Polska straciła niepodległość pod koniec XVIII w., a w 1801r. Rosja zniosła gruzińską państwowość. W latach póżniejszych carska Rosja przesiedlała polskich patriotów do Gruzji, a gruzińskich do Polski. Wielu Gruzinów mieszkało i pracowało w Polsce. Przykładem może być św. Grzegorz Peradze- wykładowca UW, który zginął w Auschwitz Birkenau.

W 1918r. zarówno Polska, jak i Gruzja odzyskały niepodległość.

Poznajemy także historię gruzińskich oficerów, którzy wyemigrowali do Polski po sowieckiej agresji na ich kraj w 1921 r., a których Marszałek Piłsudski przyjął do Armii Polskiej z zachowaniem ich dotychczasowych stopni wojskowych. Odkrywamy dramatyczne losy wspólnej walki w kampanii wrześniowej, a później w Armii Krajowej. Poznajemy także odwagę i poświęcenie Gruzinów, którzy obok polskich żołnierzy walczyli w Powstaniu Warszawskiem. Śledzimy historię Gruzinów, którzy za lojalną służbę nowej ojczyźnie zostali zamordowani w Lesie Katyńskim.
Długo by jeszcze można pisać o zawartości albumu. Ale samo pisanie, sama recenzja nie odzwierciedla wartości tej pozycji. Książkę trzeba po prostu przeczytać i obejrzeć, a po lekturze zastanowić się nad wieloma rzeczami. Nie jest to kolejna pozycja z działu historii. Jest to pozycja wyjątkowa, ponieważ o więzach łączących nasze kraje niewiele się mówi, a historia, kultura i religia gruzińska są w Polsce bardzo słabo znane.
Gorąco zachęcam do lektury. Tym bardziej, że autorami są: Dawid Kolbaia - historyk, od 2000r. organizujący Doroczne Sesje Kaukazologicznie; Piotr Hlebowicz, historyk gruziński oraz artysta plastyk Piotr Warisch.W związku z tym takie współautorstwo zdecydowanie podnosi wartość merytoryczną pozycji.

Monte Cassino. - Sven Hassel

2012-02-15T08:45:00.001+01:00

Wydawnictwo Erica Okładka miękka, 352 s., Moja ocena 5-/6

Razem z autorem przenosimy się do Włoch, jest rok 1944. Żołnierze Karnego Batalionu Wehrmachtu (w którym służył także autor) mają nadzieję, że po koszmarze frontu wschodniego, ich kolejne zadanie będzie tylko łatwiejsze. Nie zdają sobie jednak sprawy, że Włochy to nie tylko piękny Rzym, lecz także długie i okrutne walki pod Monte Cassino. Sven i jego kompani zamknięci zostają na szczycie wzgórza będą musieli stoczyć jedną z najbardziej krwawych bitew II wojny światowej, w której po stronie aliantów wsławili się polscy żołnierze pod dowództwem gen. Władysława Andersa.Ale nie o naszych żołnierzach opowiada Hassel w swojej książce. Po raz drugi miałam okazję spotkania z żołnierzami Karnego Batalionu Wehrmachtu. Pierwsze spotkanie miało miejsce podczas lektury Powstania warszawskiego recenzja tutaj.
W Monte Cassino autor opisuje dzień codzienny w specjalnym karnym batalionie SS. Jego opisy są o tyle realne i trafiające do serca, że sam przez dłuższy okres czasu był w takim batalionie. Hassel pisze o zwykłych ludziach, którzy nie wywołują wojen, ba nie znoszą jej, nienawidzą, ale muszą w niej walczyć. I to moim zdaniem stanowi mocny atut powieści Hassela. W Monte Cassino sporo mamy języka potocznego, momentami wulgarnego, ale czytając tą powieść należy pamiętać, że nie jest to opowieść o grzecznych chłopcach, ale o ludziach, którzy za różne przewinienia zostali wcieleni do karnego batalionu, a na co dzień stykali sie z okrucieństwami wojny. A to nie czyniło nikogo lwem salonowym...Nikt z nas się nie liczył, więc nienawidziliśmy wojny. Z drugiej jednak strony zapomnieliśmy o życiu przed wojną. Jedynym, który udawał że pamięta był Porta, ale on był natchnionym przez niebiosa kłamcą.(...)

Poznajemy kolejne losy bohaterów całego cyklu powieści Hassela. Jest to plejada na prawdę barwnych postaci. Jednych w trakcie lektury polubiłam innych wręcz znienawidziłam. Ale nie mogę zaprzeczać, że to oni sprawiają, iż powieści Hassela czyta się bardzo dobrze. Dzięki tym barwnym bohaterom książka nie jest nudna, jest wręcz fascynująca, mamy wrażenie, jakbyśmy przebywali z nimi we Włoszech.

Co jeszcze dla mnie było interesujące? Otóż spojrzenie na bitwę i przygotowania do niej z drugiej strony, możliwość poznania punktu widzenia niemieckiego żołnierza, przeciwnika, wroga. Dotychczas ilekroć czytałam książki o bitwie pod Monte Cassino, tylekroć poznawałam punkt widzenia, relację polskich żołnierzy. W przypadku lektury powieści Svena Hassela mamy do czynienia z zupełnie czym innym. Jednak jest jeden zasadniczy minus, otóż książka nie opisuje samej bitwy. Bitwa pod Monte Cassino to zaledwie szczątkowe informacje, kilka zdań o bombowcach, krążącej broni i wszechobecnych szczurach i biegunce. Bitwa jest jedynie tłem do ukazania losów bohaterów, ich wzajemnych relacji, problemów etc. Decydując się na lekturę książki Svena Hassela trzeba o tym pamiętać. Jest to powieść historyczna, a nie dokument i to powieść o dniu codziennym żołnierzy niemieckich, a nie powieść o samej bitwie.

Na 348 s. książki jest to jednak wyrażnie zaznaczone przez wydawcę. Niniejsza książka jest dziełem fikcji literackiej (…).

Nie mniej uważam, że warto sięgnąć po Monte Cassino Svena Hassela, jeżeli lubicie oczywiście tematykę wojenną. Książkę czyta się szybko i bez zbytnie angażowania umysłu. Opowieść momentami nawet bawi. Polecam osobom lubiącym powieści historyczne, ale nie oczekującym sprawozdania z samej bitwy.

Sven Hassel ur. w 1917 roku w Danii, wstąpił do wojska w wieku lat 14. Po odbyciu przymusowej służby wojskowej, w obliczu bezrobocia wstąpił do armii niemieckiej. Służył jako kierowca czołgu w liniowej jednostce pancernej. Podjął nieudaną próbę dezercji, za co został przeniesiony do karnej jednostki frontowej Wehrmachtu. Walczył na wszystkich frontach oprócz afrykańskiego, dosłużył się stopnia porucznika. Ranny ośmiokrotnie wojnę zakończył w niewoli radzieckiej. „Legion Potępieńców” napisał w będąc w więzieniach w Ameryce, Anglii i Danii, jeszcze zanim rozpoczął nowe życie w Hiszpanii. Napisał 14 powieści, które zostały przetłumaczone na 25 języków i wydane w nakładzie przeszło 56 milionów egzemplarzy.

Walentynki i największa miłość w literaturze...

2012-02-14T07:46:00.002+01:00

Dzisiaj mamy Walentynki, święto komercyjne, ale miłość rzecz piękna. W większości książek znajdziemy jakiś wątek miłosny. Długo się zastanawiałam, która książka dla mnie jest ta naj jeżeli chodzi o miłość. Wybór był trudny, bo i: Love story, Dama kameliowa, Anna Karenina, Kochanek Lady Chatterley, Wichrowe wzgórza, Lalka, Noce i dnie, Potop, Ogniem i mieczem, powieści Charlesa Martina i Nicolasa Sparksa i wiele innych pozycji.

Jednak po namyśle w moim rankingu zdecydowanie wygrywa...Przeminęło z wiatrem.

Margaret Mitchell, pisząc swoją powieść (unieruchomiona po wypadku samochodowym) nie przypuszczała, że tworzy jedno z najbardziej znanych dzieł XX wieku.

Książkę dostałam lata świetlne temu, bo na 15. urodziny:), ale od tej pory jest to moja ulubiona lektura, do której wracałam już kilkakrotnie, a prawie całość znam na pamięć.

Autorka została nagrodzona Nagrodą Pulitzera. Dzięki powieści stała się sławna, ale była autorką 1. dzieła, nic więcej nie napisała. Ale w jej przypadku ilość przełożyła się na jakość. Pisarka ur. się 8 listopada 1900 r. w Atlancie, gdzie przebywała aż do swojej śmierci. Dwukrotna mężatka, kobieta wykształcona. Pisarstwem zajęła się, gdy choroba przykuła ją do łóżka. Jej najsławniejsza powieść Przeminęło z wiatrem powstawała w ciągu dziesięciu lat, a wydana została w roku 1936. W tym samym roku pisarka sprzedała prawa do sfilmowania swojego dzieła za 50 000 dolarów. W późniejszych latach zajmowała się głównie akcjami charytatywnymi, zaangażowała się w ruch afro-amerykański na rzecz praw czarnych w Atlancie, pomagała podczas II wojny światowej w różnych szpitalach. Zginęła 11 sierpnia 1949 r., potrącona przez pijanego taksówkarza. Bardzo żałuję, że autorka tak młodo zmarła. Gdyby żyła dłużej, mogła by stworzyć kolejne, równie wciągające i cudowne powieści.

Tutaj znajdziecie link do Domu Margaret Mitchell, gdzie znajduje się jej muzeum.

Dla mnie głównym atutem książki są jej bohaterowie. Scarlett O’Harę poznajemy na samym wstępie i jesteśmy świadkami, tego co dzieje się z bohaterką w ciągu całej powieści. Początkowo jest pannicą pusta, ale i bardzo inteligentna, o wielkim temperamencie; jej życiową dewizą są słowa Pomyślę o tym jutro; juro będę się tym martwić. Scarlett to zdecydowanie moja ulubiona literacka bohaterka, jedna z tych, które na bardzo długo, a często i na zawsze, zostają w pamięci. Mimo ogromu wadpolubiłam ją niesamowicie, z całym dobrodziejstwem jej charakteru.

No, a Rhett Butler, rany, od kilkunastu lat to mój ideał mężczyzny. Charakter wspaniały (mimo, ze to notoryczny podrywacz, handlarz, przemytniki), męski i jak on kochał Scarlett...Całkowite przeciwieństwo mdłego Ashleya.

Ekranizacja powieści też jest doskonałą, z tym, że bardzo żałuję, iż pominięto kilka ważnych wg. mnie wątków. No ale Clark Gable w roli Rhetta...marzenie:)

Margaret Mitchell

____________________________________________________________________________Św. Walenty
Jest patronem dzisiejszego święta zakochanych:). Kim był? Był z wykształcenia lekarzem, a z powołania duchownym (może nawet biskupem rzymskim). Żył w III wieku n.e. w Rzymie, w czasach panowania Klaudiusza II Gockiego. Ów cesarz wydał powszechne rozporządzenie, zabraniające młodym mężczyznom wchodzenia w związki małżeńskie, gdyż uważał, że najlepszymi żołnierzami są legioniści nie mający rodzin. Walenty złamał ten zakaz i udzielał ślubów. Został za to wtrącony do więzienia, gdzie zakochał się w niewidomej córce swojego strażnika. Legenda mówi, że jego narzeczona pod wpływem tej miłości odzyskała wzrok.Gdy ta informacja dotarła do uszu cesarza, kazał on zabić Walentego. W przeddzień egzekucji przyszły święty napisał list do swojej ukochanej. Zakończył go słowami: "Od Twojego Walentego". Legenda głosi, że św. Walenty zginął 14 lutego 273 r. W kalendarzu rzymskim w tym dniu obchodzono święto urodzaju oraz przyżeczeń małżeńskich.
Od 900 r. stare pogańskie święto z 14 lutego, zmieniono na święto obietnic miłości i postanowień przyjaźni, któremu patronuje ów święty.
Święty Walenty czczony jest również jako patron chorych na epilepsję, podagrę i choroby nerwowe. Uzdrowił też m.in. córkę jednego ze sług cesarskich i dzięki temu doprowadził do nawrócenia całej jego rodziny. Jest przedstawiany najczęściej w stroju kapłana lub biskupa w momencie, gdy uzdrawia chłopca z padaczki.
Jego relikwie znajdują się m.in. w kościele mieszczącym się w zespole Klasztorno-Pałacowym w Rudach Raciborskich oraz w kościele Niebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Chełmie.

Relikwia znajdująca się w Chełmnie.

Walentynki są obchodzone w południowej i zachodniej Europie od epoki średniowiecza. Europa północna i wschodnia dołączyła do walentynkowego grona znacznie później. Pierwowzorem walentynek było starorzymskie święto: Luperkalia. Pomimo katolickiego patrona tego święta, czasem wiązane jest ono ze zbieżnym terminowo zwyczajem pochodzącym z Cesarstwa Rzymskiego, polegającym głównie na poszukiwaniu wybranki serca, np. przez losowanie jej imienia ze specjalnej urny. Współczesny dzień zakochanych nie ma jednak bezpośredniego związku z jednym konkretnym świętem starożytnego Rzymu, choć jest kojarzony z takimi postaciami z mitologii jak Kupidyn, Eros.
Z kolei Brytyjczycy uważają to święto za własne z uwagi na fakt, że rozsławił je na cały świat sir Walter Scott żyjący w XVIII w.

Wesołych walentynek i dużo miłości.

Niepokorna żona. - Maureen Child

2012-02-14T07:13:00.004+01:00

Wydawnictwo Harlequin Mira Okładka miękka, 160 s. Wczoraj otrzymałam przesyłkę z wydawnictwa z książką Alex Kava. Bardzo lubię jej thrillery i pozycja była wcześniej zamówiona. Jako bonus w przesyłce znajdował się ten o to tomik z serii harlequinowskiej. Harlequiny owszem czytałam, ale kilkanaście lat temu w LO. Pamiętam, że namiętnie wtedy czytałam. Od tego czasu nie sięgnęłam po żadną pozycję z tej serii. W sumie takie typowe romanse nie są w moim stylu. Ale wczoraj miałam taki paskudny nastrój, a dzisiaj Walentynki:), że postanowiłam zobaczyć, jak odbiorę po tylu latach nieczytania romans Wydawnictwa Harlequin. Zrobiłam sobie dobra kawkę i zaczęłam lekturę. I powiem szczerze, że byłam bardzo mile zaskoczona. Zdecydowanie lektura poprawiła mi humor. Nie jest to typ literatury, po który będę codziennie sięgać, ale jako tabletka na poprawę nastroju i oderwanie się chociaż na chwilę od problemów - książka idealnie się sprawdziła. Treść odpowiada serii, w której Niepokorna żona została wydana- Gorącemu romansowi, na to też wskazuje kolor okładki- czerwień:).

Travis King musiał znaleźć sposób, by uniknąć ślubu z niezbyt urodziwą i mało sympatyczną panną, pozostając mimo tego w dobrych stosunkach z jej ojcem, ważnym partnerem w biznesie. Jedynym wyjściem wydało mu się szybkie poślubienie innej kobiety. Namówił na ten układ Julię, znajomą z dzieciństwa. Obiecał jej, że jeżeli przez rok będzie udawała jego żonę, on pomoże jej otworzyć wymarzoną cukiernię. Travis nie spodziewa się, że uciekając od jednego problemu, tym małżeństwem ściąga na siebie nowy...Głównych bohaterów łączy gorące uczucie, ale sytuacja, miejsce, a czasem ich rodzina nie pozwalają na pełny rozkwit związku. Wbrew pozorom przeciwności losu zbliżają bohaterów do siebie i powodują wzmocnienie uczucia, które ku zaskoczeniu wszystkich ma szansę przetrwać.

Na poprawę humoru polecam harlequiny. Czasami trzeba choć na moment oderwać się od rzeczywistości i znależć się w świecie, gdzie mimo problemów wszystko kończy się happy endem, a miłość i dobro zawsze zwyciężają:).

Kolejna porcja zapowiedzi książkowych.

2012-02-13T08:30:00.002+01:00

SCARPETTA Patricia Cornwell

data wydania: marzec 2012, Wydawnictwo Albatros, z mojej ulubionej serii z dr Kay Scarpettą. Kiedyś, lata świetlne temu serię wydawał Prószyński, póżniej była przerwa i teraz widzę, ze zaległości nadrabia Albatros. Bardzo sie cieszę.

Punkt wyjścia Dawid Kain Wydawnictwo Oficynka, premiera 24.02.2012r. Punkt wyjścia to historia trzech mężczyzn, których losy zbiegły się w pewnej białej chacie – tajemniczym miejscu, gdzie nawet najcięższe choroby zmieniane są w literaturę. To mroczna opowieść o neurotycznym pisarzu Damianie, żyjącym na krawędzi Rafale i bezimiennym uzdrowicielu, który jest w stanie wyleczyć każdą dolegliwość z taką samą łatwością, z jaką zaraża ludzi strachem i odbiera im duszę.

Forteca- Bernard Cornwell Wydawnictwo Erica, data wydania 15.02.2012r. KAMPANIE RICHARDA SHARPE’A Bernard Cornwell

ulubiony pisarz George’a R.R. Martina i milionów czytelników na świecie ponownie wciąga nas w fascynującą przygodę z ulubionym zawadiaką Brytyjczyków - Richardem Sharpem.

Brytyjskim żołnierzem i oficerem, uczestnikiem kampanii napoleońskich. Choć jest postacią fikcyjną, poświęcono mu 21 powieści i 15 filmów nakręconych przez BBC, a w postać tą wcielił się znany z Władcy Pierścienia, czy Gry o Tron Sean Bean.

Grudzień 1803 roku. Świeżo awansowany na oficera, Richard Sharpe nie jest pewien swojego autorytetu. Nie zostaje zaakceptowany, a dowódca wyznacza go do uciążliwej pracy w taborze.

Znajduje tam korupcję, romans, zdradę, oraz wrogów. Sierżant Hakeswill pragnie jego śmierci, a ma po swojej stronie potężnych przyjaciół. Demaskując zdradę, Sharpe znajduje się w niebezpieczeństwie. Zdaje się więc na swoje żołnierskie umiejętności – zamierza odzyskać i pewność siebie i skarb, który kiedyś zdobył na sułtanie Tipu.

W poszukiwaniu zemsty trafia pod Gawilghur, usadowioną w górach niezdobytą fortecę. Jej obronę wzmacnia angielski renegat William Dodd, który uciekł przed Sharpe’em w „Triumfie”. Dodd ma pewność, że nikt nie jest w stanie go dosięgnąć, ale Sharpe zrobi wszystko, aby się zemścić. Dołącza do wojsk Wellesleya, mających przystąpić do szturmu.

Przed nim najcięższy atak w jakim dotąd uczestniczył…

Szybki numer- James Patterson, Wydawnictwo Albatros, data wydania luty 2012r.

Kiedy Lauren Stillwell, detektyw w wydziale zabójstw nowojorskiej policji, przypadkowo widzi, jak jej mąż Paul znika w hotelu z atrakcyjną blondynką, postanawia się zemścić. Spędza noc z przyjacielem z pracy, Scottem Thayerem. Pomiędzy Paulem a Scottem dochodzi do bójki - dzień później ciało Paula zostaje odnalezione z raną postrzałową głowy. Tylko Lauren wie, co naprawdę wydarzyło się poprzedniej nocy. Targana wyrzutami sumienia utrudnia śledztwo, tuszując informacje, które mogłyby pogrążyć jej męża, wikła się w sieć niekończących się kłamstw. Tymczasem na jaw wychodzą nowe fakty, które stawiają pod znakiem zapytania wszystko, w co wierzy. W jej sytuacji nie ma dobrego wyjścia - każda decyzja, którą podejmie, może kosztować ją karierę zawodową, małżeństwo, a nawet życie...

Szary diabeł- Graham Masterton, Wydawnictwo Albatros, Data wydania: marzec 2012 W Richmond dochodzi do serii okrutnych zbrodni, których policja nie potrafi wyjaśnić. Sprawca posługuje się niewidzialną szablą, nie pozostawia po sobie żadnych śladów. Aby rozwikłać zagadkę, detektyw Decker będzie musiał poznać tajemnice magicznej religii z Czarnego Lądu.
Gatunek: Horror

Zona - Martin Cruz Smith (ten autor od Parku Gorkiego) Wydawnictwo Albatros, Data wydania marzec 2012r.

Carte Blanche- Jeffrey Deaver Wydawnictwo Albatros, data wydania marzec 2012r.

Mała dziwka- Jackie Collins Wydawnictwo Albatros, data wydania- kwiecień 2012r. uwielbiam Jackie Collins, wszystkie jej książki dosłownie połykam:). W przyszłym tygodniu planuję Padniesz trupem ślicznotko, wiec recenzję zamieszczę na blogu.

Rebelia- C. J. Sansom Wydawnictwo Albatros, data wydania kwiecień 2012r. III tom przygód średniowiecznego detektywa Matthew Shardelek'a:). I i II tom czytałam i bardzo przypadły mi do gustu.

Księga objawień- C. J. Sansom Wydawnictwo Albatros, data wydania sierpień 2012r. IV tom przygód detektywa z okresu średniowiecza.

Tajemnica Botticellego- Marina Fiorato, Wydawnictwo Albatros, data wydania- maj 2012r. Powieść historyczna. Nie znam tej autorki, ale zaryzykuję, coś mi mówi, że warto:)

Zbieg- Phillip Margolin, Wydawnictwo Albatros, data wydania- maj 2012r. Do tej pory czytałam 5 powieści Margolina i wszystkie bardzo mi się podobały.

Tajny referat- Tom Rob Smith, Wydawnictwo Albatros, data wydania- czerwiec 2012r. To ten autor od Ofiary 44, książka, jak na debiut autora świetna, więc może nie spocznie na laurach i kolejna pozycja też będzie doskonała.

Ostatnie 10 sekund- Simeon Kernick, Wydawnictwo Albatros, data wydania - czerwiec 2012r. Uwielbiam powieści Kernicka.

Ostatni chirurg- Michael Palmer Wydawnictwo Albatros, data wydania sierpień 2012r. Z mojej ukochanej serii thrillerów medycznych.

Cicha kuracja- Michael Palmer Wydawnictwo Albatros, data wydania pażdziernik 2012r.

One za tym stoją- Aleksandra Boćkowska, Wydawnictwo MG, data wydania 08.03.2012r.

Osiem kobiet. Różne historie, różne charaktery, różne pasje. Ale pasja jest tym właśnie, co je łączy. I jeszcze coś: to dzięki nim w Polsce żyje się przyjemniej - smaczniej jemy, czytamy świetne książki, taniej rozmawiamy przez telefon, słuchamy dobrej muzyki, lepiej się ubieramy, oglądamy więcej polskich filmów, łamiemy obyczajowe tabu, coraz odważniej sięgamy po swoje prawa.

Milcząca dziewczyna- Tess Gerritsen, Wydawnictwo Albatros, data wydania czerwiec 2012r. Wszystkie książki tej autorki kupuję w ciemno, tą też.

Osaczona- Tess Gerritsen, Wydawncitwo Mira, data wydania 07.03.2012r. Zabiła. Taki zarzut usłyszała Miranda Wood, kiedy w jej własnej sypialni znaleziono zakrwawione ciało byłego kochanka Richarda Tremaina. Obok zwłok leżał nóż kuchenny, którym zadano ciosy. Podejrzane jest również to, że ktoś anonimowo wpłaca za nią sporą kaucję. Miranda musi udowodnić swoją niewinność, mimo że wszystko świadczy przeciwko niej. Walcząc o dobre imię, odkrywa krok po kroku mroczną sieć kłamstw, szantażu i korupcji.
Ale jest ktoś, kto zrobi wszystko, żeby prawda nie wyszła na jaw. Im bardziej Miranda zbliża się do rozwiązania zagadki, w tym większym jest niebezpieczeństwie. W końcu sama staje się celem mordercy.

Śmiertelne napięcie- Alex Kava, Wydawnictwo Mira, data wydania 23.03.2012r.

W lasach zachodniej Nebraski znaleziono ciała młodych ludzi z dziwnymi obrażeniami wskazującymi na silne porażenie prądem. Ci, którzy przeżyli, są ciężko ranni i śmiertelnie przerażeni.
Grupa miejscowej młodzieży chciała tylko zaszaleć, ale gdy nocne niebo rozjaśniły dziwne efekty świetlne, impreza zamieniła się w koszmar. Doświadczona agentka FBI, Maggie O’Dell, próbuje odnaleźć sens w sprzecznych zeznaniach, ustalić, co jest prawdą, a co jedynie wytworem pobudzonej strachem i narkotykami wyobraźni. Tymczasem troje z ocalałych nastolatków ginie w niejasnych okolicznościach. Śledztwo coraz bardziej się komplikuje. W tym samym czasie dochodzi do masowych zatruć w dwóch szkołach w Wirginii i Waszyngtonie. Śledczym pomaga pułkownik Benjamin Platt, wybitny specjalista od chorób zakaźnych. Desperacko walczy o zidentyfikowanie niezwykle groźnego szczepu bakterii, którą zaraziła się młodzież. Chociaż miejsca zdarzeń oddalone są od siebie o tysiące mil, nieoczekiwanie tropy obu śledztw zbiegają się. Maggie i Benjamin odkrywają tajemnice, które mogą zagrozić bezpieczeństwu narodowemu. Na najwyższych szczeblach władzy są ludzie, którzy nie dopuszczą do ich ujawnienia…

Z krwi i kości- Kathy Reichs premiera 21.03 Fabuła rozgrywająca się w tempie, jakiego nie powstydziłby się silnik z turbodoładowaniem, mroczne tajemnice i niewyjaśnione morderstw – oto najmocniejsze atuty kolejnej pasjonującej powieści w dorobku najsłynniejszej antropolog klinicznej świata! Charlotte w stanie Karolina Północna. Akurat kiedy dwieście tysięcy fanów przyjeżdża do miasta na Tydzień Wyścigów, w beczce asfaltu przy torze Charlotte Motor Speedway zostaje znalezione ciało. Następnego dnia do biura Temperance Brennan, lekarki sądowej hrabstwa Mecklenburg, przybywa członek ekipy NASCAR, żeby opowiedzieć jej pewną wstrząsającą historię. Dwanaście lat wcześniej niejaka Cindi – siostra Wayne’a Gamble’a, wówczas ucznia klasy maturalnej i początkującego kierowcy rajdowego, zniknęła razem ze swoim chłopakiem Cale’em Lovettem. Cale sympatyzował z grupą prawicowych ekstremistów o nazwie Patriot Posse. Czy zwłoki mogą być szczątkami Cindi? A może Cale’a? Po ich zniknięciu w śledztwo zaangażowało się FBI, które zaledwie kilka tygodni później ukręciło całej sprawie głowę. Czy była to próba zatuszowania faktów? Tempe bierze pod uwagę kilka różnych hipotez, ale odnalezienie pewnej dziwnej, śmiertelnie groźnej substancji w beczce razem z ciałem stawia wszystkie z nich pod znakiem zapytania. Na domiar złego, w trakcie trwania obchodów Tygodnia Wyścigów znika pracownik Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom Zakaźnym. Dziwny zbieg okoliczności nie uchodzi, rzecz jasna, uwadze Tempe. Czy ten człowiek wykorzystywał swoje laboratorium chemiczne do zabijania? A może prawda jest jeszcze bardziej ponura? Jakie sekrety skrywają się za radosną kurtyną święta motorowego?

Zima Świata- Ken Follett, Wydawnictwo Albatros, data wydania listopad 2012r. Kontynuacja Upadku gigantów. Musze po prostu mieć.

Rodzina Corleone- Mario Puzo Wydawnictwo Albatros, data wydania pażdziernik 2012r. Uwielbiam prozę Puzo.

Te pozycje po prostu muszę mieć:)

Wspomnienia z niepamięci. - Gustaw Holoubek

2012-02-12T08:17:00.004+01:00

Wydawnictwo Marginesy Oprawa twarda, 208 s., Moja ocena 6/6
6/6 to wysoka, najwyższa na moim blogu ocena. Wymaga porządnego uzasadnienia:) Już piszę, co tak bardzo urzekło mnie w tej autobiografii. Nie piszę o starannym wydaniu, bo to znajdziemy w wielu książkach. Przede wszystkim urzekła mnie wspaniała polszczyzna, którą jest napisana książka. Gustaw Holoubek był (i jest nadal) dla mnie wielkim, wspaniałym aktorem, aktorem, który jako jeden z niewielu uważał swoją profesję za rzemiosło, a nie sposób na sławę, nie rozdrabniał się w serialach, czy reklamach szamponów:). Był po prostu aktorem przez duże A. Przez całe życie posługiwał się czystą, piękną, tak rzadko obecnie już spotykaną polszczyzną. I taką samą doskonałą polszczyzną spisane są jego wspomnienia. Poza tym na moją ocenę książki wpływ miało też to, co zostało spisane przez autora. Jeżeli ktoś oczekuje anegdot, pikantnych wątków z okresu, gdy Gustaw Holoubek był aktorem, bardzo się rozczaruje. Aktor w swojej książce wskrzesza czasy sielsko anielskie, czasy dzieciństwa, młodości. opowiada o rodzinie, przyjaciołach, okresie nauki, spotkaniach z przyjaciółmi, okupacji i o wojnie, na którą zgłosił się na ochotnika. Aktor opowiada także o religii, która była tak dla niego ważna i o spotkaniu z Ojcem Świętym. Jednak nade wszystko opowiada o ukochanym Krakowie. Dzięki aktorowi mamy możliwość znależć się w przedwojennym Krakowie, przedwojennej Galicji, poczuć smak tego miejsca, atmosferę, która niestety już nie wróci. Dzięki licznym zdjęciom zamieszczonym w książce możemy poznać rodzinę Gustawa Holoubka oraz obejrzeć miejsca, z których wiele już dzisiaj niestety nie istnieje.


Młodziutki Gustaw Holoubek.

Zdjęć w książce jest ogromna ilość, to dodatkowo mnie urzekło i wpłynęło na tak wysoką ocenę biografii. I tu należą się gorące podziękowania p. Magdzie Zawadzkiej i p. Janowi Holoubkowi, którzy dużą część zdjęć udostępnili ze swoich prywatnych zbiorów. Podziękowania należą się też Muzeum Miasta Krakowa za udostępnienie fotografii, rycin przedstawiających dawnych Kraków, o którym z takim rozrzewnieniem wspomina aktor.

Warto, a nawet należy sięgnąć po tę biografię. Jest to wznowienie pozycji wydanej jeszcze za życia aktora, uzupełnione kolejnymi zdjęciami i wstępem syna aktora- Jana Holoubka. To niesamowita podróż w czasie i spotkanie z wielkim nie aktorem, a człowiekiem. Wspomnienia z niepamięci obejmują okres od narodzin autora, do momentu, gdy przyjeżdża on do Warszawy. Jak aktor napisał (...) Od przyjazdu do stolicy rozpoczęło się moje świadome uczestnictwo w pracy artystycznej.(...)
Gorąco polecam, książkę czyta się z wielkim sentymentem i często żalem, że tamte czasy już nie wrócą.Wspomnienia z niepamięci po prostu mnie urzekły i porwały w niesamowitą sentymentalną podróż.

Krwawy blues. - Massimo Carlotto

2012-02-11T07:49:00.000+01:00

Wydawnictwo Videograf Okładka miękka, 224 s., Moja ocena 5/6.

Nawiązujący do biografii autora kryminał włoskiego pisarza, oskarżonego o zabicie studentki.Marco Buratti - były więzień w środowisku nie bez kozery nazywany Aligatorem, a obecnie po resocjalizacji i odsiadce - detektyw bez licencji, czasami stosujący nie licujące z prawem, lecz bardzo skuteczne metody pracy. Nie zamieszcza on nigdzie ogłoszeń o swojej działalności, wieści rozchodzą się pocztą pantoflową. Dzięki takiej reklamie trafia do Marca kolejna klientka- pani mecenas Barbara Foscarinii. Buratti ma odszukać jednego z jej klientów, który zniknął w trakcie przepustki. Poszukiwany to Magagnin, który został oskarżony o brutalny mord na zamożnej kobiecie i skazany na 18 lat więzienia. Buratti podejmuje zlecenie i bardzo szybko znajduje jedne zwłoki po drugich. Akcja zdecydowanie nabiera tempa. Pewien szczegół w policyjnym protokole każe mu wierzyć, że poszukiwanego ktoś chce wrobić. Sprawa komplikuje się, gdy w kilka dni po ucieczce Magagninazostają odnalezione zwłoki jego kochanki.Kontynuując śledztwo, wchodzi w niebezpieczny świat, gdzie rządzą sadomasochistyczne zabawy elit, korupcja, nadużycia, prostytucja, wymuszenia, morderstwa na zlecenie...A to dopiero początek całej intrygi.

Kryminał jest doskonałą lektura, świetnie skonstruowana intryga, doskonałe, trzymające w napięciu tempo i akcja, bardzo wyraziste sylwetki głównych bohaterów. Wszystko to sprawia, że od lektury na prawdę trudno się oderwać. Krwawy blues to doskonały kryminał, nie żadna sensacja czy thriller rodem z USA, tylko na prawdę dobry kryminał. Lubię włoskie kryminały, jeszcze żaden autor mnie nie zawiódł. Poza tym autor zadbał o opisy zawiłości sądownictwawłoskiego, często szydząc z jego nonsensów, opisuje także ciekawie kruczki prawne, które do dziś w niesamowicie skorumpowanych Włoszech,służą do pogrążania biednych, a wyciągania z opresji bogatych obywateli tego pięknego, słonecznego kraju.

Co jeszcze dodaje smaczku całej książce, to informacja od wydawcy, że książka ta powstała na kanwie własnych doświadczeń Massimo Carlotta. Autor w przeszłości został oskarżony o zamordowanie studentki, znalazł się w więzieniu, a po kilku latach wyszedł na wolność. Gorąco polecam Krwawy blues Massima Carlotta. Na pewno sięgnę po jego kolejny kryminał.

Massimo Carlotto

Nowe wyzwanie Trójka e-pik

2012-02-10T08:22:00.005+01:00

Przystępuję do kolejnego wyzwania, tym razem organizuje go Sardegna - tu szczegóły

Wyzwanie polega na tym, że pomysłodawczyni co miesiąc wyznacza 3 gatunki literackie, z których każdy uczestnik wybiera dla siebie konkretne tytuły, czyta, a następnie na blogu książki sardegny umieszcza link do recenzji. Wyzwanie trwa miesiąc, jest przeznaczone dla blogowiczów i nie-blogowiczów.

* osoby posiadające bloga, po napisaniu opinii, na temat wybranej książki, proszone są o wpisanie informacji, że książka została przeczytana w ramach wyzwania "Trójka e-pik" i podanie linka do tego posta.
* w podsumowaniu, które nastąpi pod koniec miesiąca wystarczy, aby osoby które wzięły udział w wyzwaniu, w komentarzach pod postem tematycznym, podały trzy linki do swoich opinii.

Ponieważ kocham czytać i czytam sporo, nie będę miała problemów z wywiązaniem się z wyzwania (mam nadzieję:) ), no a poza tym to w końcu zabawa:)

Lutowe wyzwanie zachęca do przeczytania po jednej książce z gatunków poniżej, moje typy, tzn. konkretne tytuły to:
Thriller- Alex Kava Dotyk zła;

Literatura obyczajowa - Ruta Sepetys Szare śniegi Syberii;

Fantastyka- Jacek Komuda Bohun.

Sądy i osądy. - Katarzyna Leżeńska

2012-02-10T07:23:00.001+01:00

Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Okładka miękka, 264 s.,
Moja ocena 5/6.

(...)Jadąc metrem do domu, przeczytała kolejny artykuł o leniwych i opieszałych sędziach. Dawno już przestała denerwować się obiegowymi mądrościami, rewolucyjnymi rozwiązaniami prosto z sufitu, oskarżeniami rzucanymi lekką ręką, choć czasami wyglądało na to, że najlepszym rozwiązaniem kryzysu w polskim sądownictwie byłaby natychmiastowa eksterminacja wszystkich sędziów. Najlepiej od razu z całymi rodzinami, bo to przecież wszystko, panie, jedna sitwa i bandyci.
Dzisiaj, po całym dniu zmarnowanym na sali , zastanawiała się tylko, skąd biorą się te rzesze oskarżonych, podejrzanych, zamieszanych w sprawy najróżniejszego kalibru, którzy błyskawicznie uczą się, jak na wszelkie możliwe i niemożliwe sposoby odwlekać rozstrzygnięcie najprostszej kwestii. Chyba przybywają potajemnie zza którejś granicy, bo jeśliby wierzyć gazetom, tutaj po ulicach chodzili wyłącznie zwolennicy jasnych procedur oraz szybkich, skutecznych i jednoznacznych rozstrzygnięć. Najlepiej oko za oko, ząb za ząb - byle cudze. Bo własne oko i własny ząb, a szczególnie własny tyłek, to już zupełnie inna sprawa. (...)

Główna bohaterka książki - Agata jest osobą bardzo pewną siebie, zdecydowaną i konsekwentną (wg. niej samej). Nie przejmuje się zupełnie cudzymi opiniami, a ludzi osądza chłodno i ma monopol (jej zdaniem) na rację – ostatecznie jest sędzią, i to orzekającym w sprawach karnych. Nie wzruszają jej rzewne historyjki oskarżonych, dziecięce histerie i intrygi koleżanek z pracy. Prawdę wali prosto w oczy – nawet swoim najbliższym. I tylko nie może zrozumieć, dlaczego ludzie się od niej odsuwają. Przecież zwykle okazuje się, że to ona miała rację –w sprawie czyjegoś charakteru, wyboru samochodu, głupich plotek. Zwykle, ale nie zawsze...Co gorsza, Agata właściwie nie wychodzi z sali sądowej. Nawet po godzinach odruchowo zaczyna dochodzenie i szuka winnych. Dlaczego dziecko kłamie? Czy mąż nie wpadł w podejrzane towarzystwo? Z kim miała romans przyjaciółka? Na sali rozpraw potrafi być bezstronna, nie ulegać nagonce mediów, nie dać się ponieść chęci zemsty. Tymczasem w życiu prywatnym od razu wydaje wyrok. Z góry odmawia innym prawa do kłamstw i do złudzeń, zapominając, że kłamstwa bywają zbawienne, a złudzenia... nie zawsze są złudzeniami.

Jest to 3. przeczytana przeze mnie książka autorstwa Katarzyny Leżeńskiej i po raz 3. nie zawiodłam się. Gorące brawa dla autorki. Sądy i osądy to książka o tym, że życie bywa bardziej skomplikowane i zaskakujące niż najbardziej zawikłana sprawa sądowa. I o tym, że reguły orzecznictwa niekoniecznie sprawdzają się w relacjach z bliskimi, gdzie najważniejsze jest zaufanie i wzajemna akceptacja. Ale przede wszystkim to książka o tym, że nawet najlepszy sędzia – i tak samo każdy z nas – ma prawo do błędów. Jest to także doskonała historia o tym, jak nadmierna skłonność do szybkich i jednoznacznych osądów może uczynić sądzącemu więcej szkody niż pożytku. Jest to także opowieść o meandrach długoletniego związku, który nie wiąże się ani z romansem, ani ze zdradą.

Jest to także doskonałą, relaksująca książka! Bawi, uczy, relaksuje bez zbędnego moralizatorstwa. A poza tym jestem przekonana, ze wiele z nas odnajdzie w Agacie siebie samą, a w jej problemach swoje. Czasami warto spojrzeć na siebie, swoje zachowanie i problemu z boku, oczyma innych. Doskonała, mądra i relaksująca pozycja. Czego chcieć więcej!!!

Autorka, jak sama twierdzi - (...) piszę od dawna. Drukowanymi mniej więcej od piątego roku życia...Nauczyłam się tego od dziadka, z którym spędzałam dużo czasu. Nauka przez naśladownictwo zaowocowała więc umiejętnością pisania, ale z prawa na lewo. W lusterku wyglądało to całkiem porządnie, ale instytucje powołane do edukacji nie wykazały zrozumienia.(...)

Katarzyna Leżeńska jest absolwentką polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się edycją i redakcją książek. Jest autorką wyboru i adaptacji baśni ze zbioru Oskara Kolberga i Bajarza polskiego Antoniego Glińskiego , współautorką wywiadu-rzeki ze Zbigniewem Zapasiewiczem Zapasowe maski oraz powieści Z całego serca napisanej z Ewą Millies-Lacroix recenzja tutaj, Ależ Marianno!, Hakus pokus, Kamień w sercu i Studnia życzeń.

Co dwie brody to nie jedna. Kompedium wiedzy o zaroście. - Aleksandra Woldańska - Płocińska

2012-02-09T07:38:00.002+01:00

Wydawnictwo Alegoria Okładka twarda, 72 s., Moja ocena 5,5/6

Jak pisze sama autorka Oto książka, którą musi mieć każdy mężczyzna. (...) Ale moim zdaniem nie tylko. Wiele kobiet (podobnie, jak i ja) znajdzie w tej niewielkiej książeczce multum informacji, zabawnych anegdot. Informacje te są podane na wesoło, często trzeba je traktować w przymrużeniem oka. Niektóre jednak są na serio i sięgają do nieznanych nam zakamarków historii związanych z zarostem:). Książka, jak zaznaczono w podtytule, to prawdziwe kompendium wiedzy o zaroście. Kwestia zarostu została przez autorkę potraktowana bardzo szeroko i dogłębnie. Zarost bardzo dokładnie sklasyfikowano, podzielono, omówiono. Wszystko to okraszone cudownymi, zabawnymi ilustracjami, które wykonała sama autorka. Przykład takiej ilustracji- poglądowo szkoleniowej:) zamieszczam poniżej.

Poza tym w książce znajdziemy przykłady i omówienie wszelakich form zarostu na przykładzie wielu znanych osób, jak chociażby osoba zamieszczona na zdjęciu poniżej. wszyscy poznajemy 16. prezydenta USA Abrahama Lincolna:), jak najbardziej z zarostem.

Poznajemy także - brody starożytnych filozofów, wąsy napoleońskich grenadierów, wąsik Chaplina czy ekscentryczne wąsy Salvadora Dali – zarost towarzyszy ludzkości (tej zwanej brzydką, acz nie tylko tej) od zarania dziejów i przez cały ten czas przypisuje się mu rozmaite znaczenia, posiadaczy zarostu piętnuje, bądź przeciwnie – wychwala, w zależności od czasu i okoliczności.Poznajemy także historię golarstwa, rozwój przyrządów do golenia, kobiety z brodą i wiele innych ciekawostek.

Na mnie książka wywarła bardzo pozytywne wrażenie. Wiele się z niej dowiedziałam, momentami uśmiałam, ale takie też moim zdaniem było zamierzenie autorki. I za to ogromne brawa dla Niej, tym bardziej, ze jest to osoba młoda, ale jak widać po książce i zamieszczonych w niej ilustracjach- bardzo zdolna i pomysłowa.

Pozycję polecam zarówno panom z zarostem (jak i bez), jak i paniom.
Doskonała pozycja na prezent.

Autorka- Aleksandra Woldańska - Płocińska, jest poznańską ilustratorką. Ukończyła ASP w Poznaniu; w 2009 roku odwiedziła Minerva Academy w Groningen podczas wyjazdu studenckiego w ramach programu Erasmus.Jej ilustracje zdobiły strony m.in. Exclusiva, Gagi, Wysokich Obcasów, Kiki-mory, Media&Marketingu, Notesu.

Etty Hillesum. Świadek Boga w otchłani zła. - Yves Beriault

2012-02-07T11:42:00.004+01:00

Wydawnictwo Promic 192 s.,
Oprawa twarda, Moja ocena 6/6

Etty Hillesum, a właściwie Esther Hillesum, była holenderską Żydówką, pochodzącą z rodziny, której sprawy religijne były zupełnie obojętne. Żyła w latach 1914-1943 i jak wielu członków swego narodu, poniosła śmierć w hitlerowskim obozie koncentracyjnym, w Auschwitz-Birkenau.

Etty studiowała prawo oraz język i literaturę rosyjską. Ponieważ jednak cierpiała na zaburzenia psychosomatyczne i nawracające napady depresyjne, zdecydowała się na rozpoczęcie terapii u chiromanty Juliusa Spier. Rok później sama napisała, że datę tego pierwszego spotkania z Juliusem, 3 lutego 1941 r., powinna uznać za datę swoich prawdziwych narodzin. Od razu zaczęłam zastanawiać się, co takiego się stało, że ten właśnie dzień był dla Etty aż tak ważny? Przede wszystkim (jak pisała sama Etta) Julius poprowadził ją ku poznaniu Boga. Drogą do tego poznania było odkrywanie i zgłębianie Pisma Świętego. Poza tym, Julius namówił Etty do codziennego pisania pamiętnika. Dzięki temu powstało jedenaście zeszytów pamiętnika, który dodatkowo uzupełnionych przez ponad siedemdziesiąt listów. To właśnie z tych listów i zapisków z nich czerpiemy wiedzę o ostatnim, półtorarocznym okresie w życiu Etty. Warto pamiętać, że przecież jej przeżycia, obawy i myśli, były wspólne dla większości holenderskich Żydów. Latem 1942 r., Etty zostaje zatrudniona w Radzie Żydowskiej. Pracowała tam zaledwie dwa tygodnie. Nie mogła wytrzymać pośród ludzi, którzy skoncentrowani byli na ratowaniu własnej skóry. Poprosiła, aby ją zatrudniono, jako pomoc socjalną w obozie Westerbork. Obóz ten miał za zadanie zbierać wszystkich Żydów z Holandii i przygotowywać ich do dalszego transportu na Wschód, do obozów koncentracyjnych. Jednocześnie wszystkim kierowanym tam Żydom kazano wierzyć, że na Wschodzie znajdą dla siebie miejsce do osiedlenia. Ponieważ nikt nie chcial w Westerbrok pracować, Etty od razu dostała etat. Wreszcie Etty mogła pracować tam, gdzie wg. niej praca miała sens. W tym piekle beznadziei czuła się (i była) potrzebna. Niosła otuchę ludziom, bo jak pisała zawsze znajduje odrobinę Boga w tych, których spotyka. Jednak Etty choruje i to poważnie. Wraca do Amsterdamu, opuszcza potrzebujących, którzy przebywali w obozie. Poddaje się kuracji, zdrowieje i wtedy zrobiła coś, na co chyba większość z nas nigdy by się nie zdobyła - po wyzdrowieniu dobrowolnie powróciła do obozu Westerbork, chociaż wiedziała doskonale co ją czeka; jak sama powiedziała (...) chcę dzielić los swego narodu (...). W sierpniu 1943 r. wyjeżdża wraz z transportem do Auschwitz-Birkenau, gdzie ginie zamordowana przez nazistów. Dla nas taka decyzja Etty moze być szokująca, ale trzeba pamiętać, że nie była aż tak odosobniona w owych czasach: postępowanie Etty jest bardzo zbliżone do decyzji, jaką podjął Janusz Korczak. Podczas gdy ona z własnej woli wróciła do obozu, aby zająć się swoimi podopiecznymi, on także dobrowolnie pojechał z dziećmi do obozu koncentracyjnego. Dla obojga śmierć wcale nie była najgorszym co może spotkać człowieka; zdawali sobie wszak sprawę, że kiedyś wszyscy musimy umrzeć. Dla nich najważniejszym było zachowanie własnego człowieczeństwa i pomoc innym w osiągnięciu tego celu.

Autorem książki Etty Hillesum. Świadek Boga w otchłani zła. jest Ives Bériault. Jest on kanadyjskim dominikaninem i stworzył dzieło wyjątkowe napisał przejmującą duchową biografię holenderskiej Żydówki, która w wieku niespełna trzydziestu lat zginęła w Oświęcimiu. Co ciekawsze, Etty nigdy nie przyznawała się do żadnej konkretnej religii, nie praktykowała ani judaizmu, ani też nie przyjęła chrześcijaństwa. Jej wspomnienia są jakby łącznikiem pomiędzy obiema religiami, a przy tym są świadectwem niesamowitej głębi obcowania z Bogiem, która tak niewielu z nas jest dana. Należałoby się zastanowić, czy w takim miejscu, jak Auschwitz, w miejscu każni i niewyobrażalnego wprost okrucieństwa, jakie człowiek zgotował drugiemu człowiekowi, czy można w takim miejscu odnaleźć Boga, w miejscu gdzie wydaje się, że go absolutnie nie ma? Etty starała się znależć Boga wszędzie. Odnalazła go w przyrodzie i drugim człowieku, najwspanialszych dziełach Boga. Chociaż naziści zamknęli ja w piekle Auschwitz, przyroda nadal istniała, pory roku się zmieniały, najwspanialsze dzieło Boga nadal trwało.

Warto przeczytać ta niewielką książkę, niezależnie od tego czy jest się osobą wierzącą czy też nie. Autor nie stworzył poradnika, jak dotrzeć do Boga, ani propagandowej pozycji o mocy Boga i modlitwie. Stworzył natomiast pozycję o niesamowitej osobie, która nie poddała się, nie dała się okrucieństwu holocaustu i do końca pozostała osobą ufną, pełną nadziei, a w okropieństwie, dramacie, który ją otaczał odnalazła niesamowite wprost wsparcie. Nie jest to pozycja łatwa i przyjemna, wręcz odwrotnie, ale jest to książka bardzo ważna. Na mnie wywarła ona niesamowite wprost wrażenie. Nie wiem czy kiedykolwiek uda mi się ją zapomnieć. Gorąco zachęcam do lektury.

200. rocznica urodzin Karola Dickensa

2012-02-07T08:35:00.003+01:00

Któż nie zna takich książek, jak Oliver Twist, czy Opowieść wigilijna, autorstwa Karola Dickensa. Brytyjczycy obchodzą właśnie Rok Dickensowski. Dzisiaj przypada 200. rocznica tego wielkiego pisarza. Z tej okazji w Londynie i w wielu związanych z autorem miejscowościach odbędą się okolicznościowe imprezy.

W portowym Portsmouth, gdzie Dickens przyszedł na świat 7 lutego 1812 r., odbędzie się uliczna zabawa. Rocznica obchodzona będzie w wielu miejscowościach hrabstwa Kent: w Rochester, gdzie mieszkał przez 5 lat jako dziecko, w Broadstairs, gdzie spędzał wakacje pisząc Samotnię i Nicholasa Nickleby, czy w Higham, gdzie powstały Wielkie nadzieje. W Londynie, w Opactwie Westminsterskim, gdzie pisarz został pochowany w 1870 r., zgromadzą się liczni potomkowie Dickensa, a fragmenty Samotni czytać będzie aktor, Ralf Fiennes.W uroczystości wezmą udział książę Walii Karol i księżna Camilla, którzy wcześniej odwiedzą dom-muzeum Dickensa na Doughty Street, gdzie wysłuchają fragmentów Wielkich nadziei, w wykonaniu amerykańskiej aktorki Gillian Anderson.

Także w Polsce odbywają się liczne uroczystości związane z pisarzem. Poniżej plakat informujący o jednej z takich uroczystości w mojej rodzinnej Łodzi:). Zapraszamy.

Karol John Huffam Dickens przyszedł na świat 7 lutego 1812 r. w bardzo biednej rodzinie w angielskim Portsmouth. Był drugim z dziewiątki dzieci swoich rodziców. Jako dziecko zmagał się z licznymi chorobami oraz jeszcze liczniejszymi przeprowadzkami, co odbiło się na jego edukacji.

Od najmłodszych lat starał się kształcić samemu, wiele godzin poświęcając czytaniu. Aby pomóc rodzinie, pracował już jako dwunastolatek. W londyńskiej fabryce pasty do butów zatrudnił się przy naklejaniu etykiet na buteleczki z preparatem. Właśnie poprzez takie przeżycia Dickens w swojej twórczości poruszał problemy najuboższych, żyjących na marginesie wiktoriańskiego społeczeństwa obywateli.

Swoją literacką karierę zaczynał jako dziennikarz, ale już w wieku dwudziestu czterech lat odniósł pierwszy, znaczący sukces jako pisarz. Mowa tu o powieści zatytułowanej Klub Pickwicka, która ukazała się w odcinkach na łamach prasy w latach 1836-1837. Powieść, chociaż zabawna w swej formie, traktowała o poważnych tematach społecznych. Kolejne utwory artysty w bardziej poważnym tonie skupiały się na dramatach najuboższych i najsłabszych. Oliver Twist oraz Nicholas Nickleby stanowią krytykę ludzi chciwych, którzy niegodziwie traktują biedniejszych od siebie, a zwłaszcza dzieci. Marcin Chuzzlewit zawiera w prawdzie zabawne postaci, ale w swojej wymowie powieść ta jest naganą niecywilizowanej natury amerykańskiego społeczeństwa. Książką tą Dickens zraził do siebie wielu czytelników ze Stanów Zjednoczonych. Opowieść Wigilijna to najdonioślejszy manifest pisarza w zakresie społecznych nierówności. Niektórzy z badaczy są zdania, że lata czterdzieste XIX wieku były przełomowe dla twórczości Dickensa. Jego poglądy dotyczące zarówno społeczeństwa, jak i polityki stały się wówczas mroczniejsze, bardziej pesymistyczne. Samotnia, którą wielu uważa za najwybitniejsze dzieło artysty, skupia się na chorobach trawiących społeczeństwo, zwłaszcza jego okrutności wobec najuboższych. Kolejnym dziełem, jakie ukazało się w tym okresie twórczości pisarza była autobiografia, zawierająca dużo elementów fikcyjnych, David Copperfield. Poza tym historyczna Opowieść o dwóch miastach oraz Wielkie nadzieje nie przypominają już dzieł Dickensa powstałych przed 1840 r.

Karol Dickens zmarł 9 czerwca 1870 na skutek wylewu. Tajemnica Edwina Drooda to ostatnia powieść wielkiego mistrza, jednak nigdy nie została ona dokończona. Wylew był punktem kulminacyjnym okresu złego stanu zdrowia artysty, który rozpoczął się podczas serii publicznych odczytów, jakich Dickens udzielał w Stanach Zjednoczonych w 1867 roku. Pisarz uwielbiał czytać swoje dzieła przed żywym audytorium do tego stopnia, że wcielając się w role stworzonych przez siebie bohaterów zmieniał głos i akcent.

Karol Dickens został pochowany w specjalnej alejce poetów na cmentarzu westminsterskim. Pisarz postawił po sobie dziesięcioro dzieci, chociaż rozwiódł się ze swoją żoną Catherine w 1858r.
Oto potomstwo Karola Dickensa:)
Charles Culliford (Charley) Dickens (1837-1896)
Mary (Mamie) Dickens (1838-1896)
Kate Macready (Katie) Dickens (1839-1929)
Walter Savage Landor Dickens (1841-1863)
Francis Jeffrey (Frank) Dickens (1844-1886)
Alfred D'Orsay Tennyson Dickens (1845-1912)
Sydney Smith Haldimand Dickens (1847-1872)
Henry Fielding (Harry) Dickens (1849-1933)
Dora Annie Dickens (1850-1851)
Edward Bulwer Lytton (Plorn) Dickens (1852-1902).

W Londynie znajduje się Muzeum Karola Dickensa, informacje tutaj.

Uwielbiam utwory Karola Dickensa, za ten specyficzny wiktoriański klimat, delikatne smaczki i sposób, w jaki pisał tylko On. Pisarz podziwiany jest za styl, zmysł obserwacji, barwną charakterystykę postaci, społeczną wrażliwość.Wszystko to, o czym pisał Dickens w latach 40 XIX w. jest wciąż obecne we współczesnej rzeczywistości: przepaść między bogatymi, a biednymi, korupcja w świecie finansjery, sprzedajni posłowie parlamentu, rządy absolwentów elitarnej szkoły prywatnej Eton.
Moją ulubioną powieścią autorstwa Dickensa od lat pozostają niezmiennie 4 książki: Opowieść wigilijna (recenzja tutaj) David Coperfield , Oliwier Twist i Wielkie nadzieje.
Poniżej okładki 1. wydań moich ukochanych powieści Dickensa, 2 zdjęcia pisarza+ trailer- Dickens na wesoło:)

1. wydanie Davida Coperfielda 1849r.


Olivier Twist, 1.wydanie 1838r.

Wielkie nadzieje 1. wydanie 1861r.

Karol Dickens z córkami.

Karol Dickens- zdjęcie z 1867r.

Excalibur - Bernard Cornwell

2012-02-06T11:58:00.002+01:00

Tytuł oryginalny: Excalibur, Wydawnictwo Erica

Okładka miękka ze skrzydełkami, 580 s. Moja ocena 6/6

To III i niestety ostatni tom słynnej trylogii arturiańskiej. Recenzja I tomu Zimowy monarcha znajduje się tutaj. Recenzja II tomu Nieprzyjaciel Boga znajduje się tutaj

Nieprzyjaciel Boga kończy się zaskakującą sceną ujawnienia zdrady Ginewry, ale z kim, tego już nie zdradzę, musicie sami sięgnąć po trylogię. Gwarantuję tylko, że będziecie bardzo zaskoczeni. Świat Artura po zdradzie ukochanej legł w gruzach. Dzięki narracji Cornwell, która (jak to podkreślałam w poprzednich recenzjach)jest po prostu niesamowita, czujemy fizyczny ból, jakiego doświadcza Artur i dosłownie razem z nim mamy ochotę płakać i zemścić się na wiarołomnych. M.in. na takich opisach opiera się kunszt pisarski Bernarda Conrwella, ale nie tylko na nich.

Akcja Excalibura rozpoczyna się w zasadzie bezpośrednio po tym wydarzeniu. Rebelia Lancelota zostaje stłumiona, a małżeństwo Artura chyli się ku upadkowi. Kolejną plagą nękającą Brytów, zwłaszcza tych, którzy nie chcą rezygnować z dawnych wierzeń, jest szerzące się niczym zaraza chrześcijaństwo. Wydaje się, że przejście starzejącego się Artura na nową wiarę jest tylko kwestią czasu…Nic już nie jest w stanie ochronić Brytanii przed zalewem wrogów.
Rebelie rebeliami, wojny wojnami, zagrożenia zagrożeniami ale nie zapominajmy o Merlinie. Stary Druid w końcu odzyskuje Skarby Brytanii. Czarnoksiężnikowi towarzyszy Nimue. Jest ona owładnięta obsesją sprowadzenia do Brytanii dawnych Bogów i ta obsesja kieruje wszystkimi jej poczynaniami, a dodatkowo położy się cieniem na poczynaniach i życiu wielu innych osób.

W międzyczasie wiarołomna małżonka Artura- Ginewra pędzi żywot w klasztornej celi, pod okiem swojej szwagierki Morgany, a w międzyczasie...
Po raz trzeci Bernard Cornwell przenosi czytelnika w niespokojne czasy Brytanii, rządzonej przez magię i starożytnych bogów, którym zagraża nowa wiara.

Po raz kolejny Cornwell pokazał, że jest mistrzem powieści historycznej. W Excaliburze, podobnie, jak w poprzednich tomach, najdziemy wszystko, bez czego doskonała powieść historyczna nie może się obejść. Pełno tu: miłości, nienawiści, śmierci, życie, i bratobójczych walk. Znajdziemy też magię, szaleństwo, armię obłąkanych, okrutne morderstwa. Wszystko to, wymieszane i odpowiednio doprawione przez autora, sprawia, że całą trylogie czyta się w mgnieniu oka, jak fascynującą baśń dla dużych i małych. Akcja powieści wciąga, jak wir, nie zwalnia ani na moment, a ilość wątków i postaci, które się nie tylko przez III tom, ale i przez całą trylogię przewijają, jest wprost niesamowita.

Najprawdopodobniej każdy z nas chociaż raz w życiu wyobrażał sobie, jaki był Artur, albo, ze sam jest Arturem. Czytając trylogię arturiańska Cornwella macie szansę porównać swoje marzenia i wyobrażenia z wyobrażeniami autora. Tym bardziej, iż Cornwell, podobnie, jak w I i II tomie, tak i w Excaliburze, opisuje wszystko bardzo, bardzo dokładnie. Znamy wszystkie cechy charakterystyczne uzbrojenia, ubioru, jedzenia, znamy także myśli i odczucia bohaterów. Pozwala nam się to poczuć, jakbyśmy byli w samym centrum akcji. I niejedna z pań czytających o zdradzie Ginewry będzie miała ochotę przytulić i pocieszyć Artura:).

Zakończenie powieści jest idealnym wprost zwieńczeniem całego cyklu. Co więcej, to najbardziej przesycony magią fragment trylogii.

Lekturę Excalibura skończyłam z wielkim żalem, że to już koniec całej trylogii.

Gorąco polecam całą trylogię arturiańską pióra Bernarda Cornwella i dziękuje p. Karolinie z Wydawnictwa Erica, za możliwość zapoznania się z tą niesamowita pozycją.

Pułapka Nowego Roku - Jolanta Kwiatkowska

2012-02-04T09:51:00.004+01:00

Wydawnictwo MG Okładka miękka, 320 s., Moja ocena 5/6

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Jolanty Kwiatkowskiej mimo, iż autorka ma w swoim dorobku kilka powieści. Ale jest to bardzo udane spotkanie i na pewno będą kolejne:). Bohaterką książki jest Katarzyna, kobieta w wieku 50+, świeżo upieczona emerytka. Poznajemy ja w Sylwestra. Dorosła córka, Ewa, wychodzi na sylwestrowy bal, aKatarzyna zaczyna analizować całe swoje dotychczasowe życie. Główne postanowienie Krystyny brzmi: „Muszę wejść w Nowy Rok z nowymi pomysłami na życie. Mój każdy następny Sylwester będzie szalony. Do północy rozważam: ma, winien, zyski i straty. O północy wypijam duszkiem kieliszek szampana za skończony bilans. W następnych bąbelkach szukam podpowiedzi na pytanie: „Czym urozmaicę sobie wolny czas przyszły z ewentualnym dodatkiem pytanka: z kim?”. Krystyna robi swoisty rachunek sumienia, rachunekpodsumowuje przeżyte chwile, podjęte decyzje, radości irozczarowania, związki, przyjaciół, prace. Razem z bohaterką cofamy się o kilkadziesiąt lat wstecz i razem z nią dzień po dniu śledzimy koleje jej losu. A są one często bardzo powikłane, często zabawne, czasami gorzkie- jak to w życiu bywa. Większość zdarzeń, które na przestrzeni lat spotkały Katarzynę jest okraszona niesamowitym wprost dowcipem, zabawną puentą. I to jest ogromny plus dla autorki, nie skupiła się tylko na podsumowaniu życia bohaterki, ale to życie zaserwowała nam frapująco. Z tego tez powodu książkę czyta się błyskawicznie, a od kolejnych dni, miesięcy i lat życia Katarzyny nie można się oderwać. Autorka ukazuje nam także, jak zagmatwane potrafi czasami być życie, ale, że nie należy się poddawać, załamywać rąk, ze trzeba walczyć i iść na przód. Polecam Pułapkę Nowego Roku.To bardzo wartościowa pozycja i mądra powieść o kobietach i dla kobiet, nie tylko tych w wieku 50+, ale w każdym. Przecież kobietami jesteśmy przez całe życie i przez całe życie mamy swoje marzenia, pragnienia, dążenia. Jest to fantastyczna lektura dla kobiet w każdym wieku, napisana lekko, przyjemnie z ogromną dawką pokrzepiającego poczucia humoru.

Jolanta Kwiatkowska

W ciemność - Cormac McCarthy

2012-02-03T14:30:00.000+01:00

Tytuł oryginalny Outer dark, Wydawnictwo Literackie, Okładka miękka, 248 s., Moja ocena 4,5/6

Akurat skończyłam czytać, więc relacja na gorąco:)

Bohaterami powieści jest rodzeństwo Culla i Rinthy Holme. Łączy ich związek kazirodczy, z którego w ogromnych męczarniach i gorączce rodzi się chłopiec. Dziecko Cull wynosi z domu i kładzie nad brzegiem strumienia, pomiędzy topolami. Mówi swojej siostrze, że dziecko zmarło. Przechodzący tamtędy wędrowny druciarz znajduje chłopca i bierze go ze sobą, oddając pod opiekę zastępczej mamce. Po kilkunastu dniach, gdy Rinthy w końcu wyzdrowiała, zaczęła zdawać sobie sprawę, że w głębi serca nie wierzy w śmierć swojego dziecka i na własne oczy chce zobaczyć szczątki chłopca. Gdy w ostateczności, po rozkopaniu grobu i rozmowie z bratem okazuje się, że mężczyzna ją okłamał, wyrusza w podróż za druciarzem, który jak jej się zdaje, kupił chłopca od Culli. Brat próbuje odnaleźć siostrę. Rozdziały poprzecinane są scenami z udziałem trzech dziwnych osobników, niosących śmierć i zniszczenie. Przemierzają okolice. Rinthy, ubrana w postrzępioną sukienkę przez całą drogę niesie ze sobą zawiniątko. Pomaga jej ono przez cały czas pamiętać o dziecku. Za wszelką cenę pragnie odnależć synka.Obłąkana, zatruta wizją chłopca, który został jej ukradziony przez brata, a później przez druciarza, snuje się boso po okolicy niczym duch, zjawa. Ludzie, którzy ją napotykają, okazują jej serce, jednak ona rusza dalej, owładnięta tylko myślą o odnalezieniu dziecka.

Jestem wierną fanką McCarthy'ego. Znajomość z tym pisarzem zaczynałam (jak chyba wiele osób) od fenomenalnej Drogi. W ciemności jest zupełnie inne. Nie jest to książka dla pesymistów. Nie znajdziemy w niej nawet najmniejszego cienia nadziei – jak okiem sięgnąć zło, brzydota, brud i ciemność. Przemoc, kalectwo, głód są nieodłącznymi cechami tego ponurego świata, o którym pisze McCarthy. A wierzcie mi piszę bardzo szczegółowo, momentami drastycznie i do bólu plastycznie.

Jeżeli chodzi o warsztat pisarski jest to doskonalą książka, ale jeżeli chodzi o treść i odczucia, jakie we mnie zostawiła, no cóż, zdołowała mnie porządnie, ale chyba takie było zamierzenie autora. McCarthy, to wirtuoz budowania nastroju grozy, pesymizmu, okrucieństwa i realizmu. Udało mu się to i w tej książce. Ale zanim sięgnę po kolejną książkę Cormaca McCarthy'ego minie trochę czasu.

Vidocq, a propops- Jeane Christophe Greange

2012-02-03T11:57:00.001+01:00

W poście poniżej zapowiadam nową książkę Greangea. To jeden z bardziej lubianych przeze mnie pisarzy, chociaż fakt, nie wszystkie jego książki są super, ale jak już się trafi świetna, to zwala z nóg, np. Purpurowe rzeki. Autor pisze tez doskonałe scenariusze. W ub. weekend robiłam porządki z płytami dvd i trafiłam na zapomniany przez nas film Vidocq. Obejrzeliśmy ponownie z wielką przyjemnością. Świetny film z doskonalą obsadą (m.in. Gerard Depardieu, którego uwielbiam), a scenariusz napisał właśnie Greange. Kto nie oglądał, polecam.

Akcja filmu rozgrywa się w Paryżu we Francji w 1830r. Trwają ostatnie chwile monarchii Burbonów, lecz rewolucja zacznie się dopiero za kilka dni. Miasto nękane jest przez tajemniczego mordercę, o pseudonimie "Alchemik". Plotki głoszą, że kto zobaczy swe odbicie w złotej masce zabójcy, traci duszę. François Eugène Vidocq (postać historyczna), były galernik, następnie szef Brygady Bezpieczeństwa w policji, wreszcie słynny paryski prywatny detektyw, nazywany ojcem kryminalistyki, prowadzi śledztwo w sprawie dziwnych morderstw. Podczas prowadzenia dochodzenia ginie. Młody biograf, Etienne Boisset, postanawia pomścić jego śmierć oraz dokończyć śledztwo. Wyniki jego dochodzeń i nieoczekiwane zwroty akcji zaskakują wszystkich.
Gorąco polecam film.

Nowe zapowiedzi książkowe.

2012-02-03T11:05:00.003+01:00

Jean Christophe Grange Las cieni. W sprzedaży od 22.02 Wydawnictwo Albatros. Musze mieć, uwielbiam Grangea.

Jeanne Korowa, sędzia śledczy sądu w Paryżu, rozpoczyna dochodzenie dotyczące morderstw popełnianych w Paryżu. Wszystkie są wyjątkowo okrutne, ofiary noszą ślady kanibalizmu i mordów rytualnych. Wśród podejrzanych, którym założono podsłuch jest psychiatra męża Jeanne, Antoine Feraud. Jeanne, zazdrosna o męża, z niezdrową ciekawością przysłuchuje się rozmowom psychoterapeuty i jego pacjentów. Jeden z nich wydaje się mieć wiele wspólnego z ostatnią ofiarą, rzeźbiarka pochodzenia argentyńskiego, która rekonstruowała wizerunki prehistorycznych ludzi. Trop prowadzi do Nikaragui, do Lasu Cieni….

Maria Rodziewiczówna Byli i będą. W sprzedaży od 29.02 Wydawnictwo Świat Książki. Bardzo lubię Rodziewiczównę. Byli i będą to obraz społeczeństwa polskiego po powstaniu styczniowym. Poznajemy różne środowiska: arystokrację w stolicy, za granicą i na wsi w Królestwie, uczącą się w Warszawie młodzież z różnych sfer, rozbitków na bruku miejskim, zwłaszcza zaś ziemiaństwo kresowe, uparcie utrzymujące swe placówki narodowego stanu posiadania, które raz stracone, nie byłyby już do odkupienia (rząd rosyjski na kupno ziemi zezwalał tylko prawosławnym), oraz zagrodową szlachtę krośniańską, prześladowaną nie tylko za patriotyzm, ale i za religię, gwałtem zmuszaną do prawosławia. Powieść to pisana z głębi duszy i serca, poczęta z troski narodowej o gniazda zburzone i pisklęta rozproszone, z myślą o niebezpieczeństwie walki o chleb i braku idei. Fabuła zajmująca, środki opisu utrzymane w dobrym umiarze. Bogactwo motywów epickich zespolone w budowę jednolitą i celowo rozmieszczoną. Jako powieść realistyczna "Byli i będą"" są najlepszym utworem autorki. (Kazimierz Czachowski: "Maria Rodziewiczówna na tle swoich powieści", Poznań 1936)"

Sylvie Simmons Serge Gainsboroug Wydawnictwo Marginesy, w sprzedaży od 22.02 Pierwsza na polskim rynku biograficzna opowieść o genialnym i kontrowersyjnym Sergu Gainsbourgu (1928-1991) – francuskim kompozytorze i piosenkarzu, aktorze, scenarzyście i reżyserze, który stał się siłą sprawczą i głównym prowokatorem rewolucji seksualnej w swoich czasach.
W 1969 roku napisał piosenkę, która stała się jednym z największych światowych przebojów w historii. Utwór „Je t'aime... moi non plus (Kocham Cię, ja też nie…) zamiast z Brigitte Bardot, dla której był przeznaczony, Gainsbourg zaśpiewał ze swoją ówczesną kochanką, piosenkarką Jane Birkin. Tekst i wykonanie wywołały liczne kontrowersje, głównie ze względu na pojawiające się w nim podteksty seksualne, a także sposób interpretacji (m.in. westchnienia Birkin w miłosnym uniesieniu, symulujące odgłosy kobiecego orgazmu). Utwór został uznany za skandaliczny. Zabroniono jego emisji w Hiszpanii, Islandii, Jugosławii, Szwecji, Włoszech i Wielkiej Brytanii. Do dzisiaj, zarówno życie Gainsburga jak i sama piosenka wywołują wielkie emocje, u niektórych: rumieńce wstydu i zażenowania, u innych: zachwyt i oczarowanie.

Donna Fletcher Crow Morderstwo w klasztorze Wydawnictwo Promic, w sprzedaży od 29.02

„Wspaniała uczta dla miłośników thrillerów. W tej książce pasjonujące śledztwo w sprawie zbrodni, wzbogacone wątkami historii Kościoła i burzliwego romansu, zostało przedstawione z prawdziwym rozmachem. Donna Fletcher Crow stworzyła dla siebie interesującą niszę w ramach gatunku, który można nazwać kościelnym kryminałem” – Kate Charles, autorka „Deep Waters”.
Felicity Howard, młoda Amerykanka studiująca w Kolegium Przemienienia w Yorkshire w Anglii z przerażeniem odkrywa zwłoki bestialsko zamordowanego zaprzyjaźnionego brata Dominika, a nad jego ciałem zastaje splamionego krwią brata Antony’ego, swojego wykładowcę historii Kościoła…„Morderstwo w klasztorze” to współczesna powieść z całkowicie nowoczesną bohaterką, która musi zgłębić starodawną wiedzę, aby rozwiązać zagadkę morderstwa przyjaciela oraz ocalić własne życie. Felicity wraz z ojcem Antonym są zmuszeni uciekać przed mordercą, ale jednocześnie postanawiają podążyć za odnalezionymi tropami zbrodni, które prowadzą ich do niezwykłych, zapomnianych przez ludzi miejsc w północnej Anglii i południowej Szkocji. Narracja zręcznie łączy elementy kryminalnego dochodzenia, intelektualne zagadki i duchowe poszukiwania, a nawet wątek romansowy, prowadząc nas zawiłą drogą ku rozwiązaniu sprawy, w której splata się pradawna historia ze współczesną rzeczywistością. „W nowej powieści sensacyjnej Donny Fletcher Crow, podobnie jak w jej głośnej książce „Glastonbury”, opisy angielskich i szkockich scenerii zostały nakreślone w sposób mistrzowski. Miłośnicy brytyjskiej historii i dziejów Kościoła będą pod wielkim wrażeniem spojrzenia autorki na oba te zagadnienia” – Sally Wright, laureatka Nagrody Edgara i autorka serii książkowej o Benie Reesie.
Donna Fletcher Crow napisała ponad 35 powieści. Należy do stowarzyszenia twórców chrześcijańskich The Arts Centre Group oraz stowarzyszenia miłośniczek i autorek literatury kryminalnej Sisters in Crime.

Tess Gerritsen Milcząca dziewczyna Wydawnictwo Albatros, ukaże się w czerwcu. Moja ukochana autorka. Już się cieszę.

W marcu Sonia draga wyda także kolejny tom autorstwa Kathy Reichs Z krwi i kości.

To te pozycje, które po prostu muszę mieć.

Dzień Świstaka:) Za 6 tygodni wiosna:)

2012-02-02T15:57:00.002+01:00

Jeszcze sześć tygodni zimy przepowiedział w czwartek, w dzień świstaka, najsłynniejszy świstak na świecie Phil z Punxsutawney w amerykańskim stanie Pensylwanii. W pochmurny czwartkowy świt Phil wyszedł z norki i zobaczył swój cień, co oznacza, że zima potrwa jeszcze sześć tygodni.

Legenda, podobno rodem z Niemiec, mówi, że zima potrwa jeszcze długo, jeśli świstak zobaczy swój cień w święto Ofiarowania Pańskiego 2 lutego (Matki Bożej Gromnicznej). Jeśli cienia nie będzie - wiosna przyjdzie wcześnie. Wróżba świstaka przebiega następująco: Phil wychodzi ze swej elektrycznie ogrzewanej norki w pniu drzewa na wzgórzu Gobbler's Knob, rozgląda się za swym cieniem, po czym szepcze prognozę do ucha przedstawicielowi Klubu Świstaka, oczywiście w swoim świstakowym języku. Przedstawiciel przekłada to na angielski i informuje opinię publiczną.

Annały mówią, że od 1887 roku świstak zobaczył swój cień 99 razy, nie zobaczył 16 razy; z kilku lat nie ma danych.

Świstak Phil z Punxsutawney w stanie Pensylwania stał się znany na całym świecie dzięki filmowi Dzień świstaka (1993 r.) z Billem Murrayem.

Uwielbiam i Biila Murraya i Dzień Świstaka. To święto i mordka futrzaka co roku poprawiają mi humor- jakby ktoś nie wiedział, ze za 6 tygodni wiosna:) trzeba z tego robić doroczne święto.

Siostrzyca - John Harding

2012-02-02T11:59:00.001+01:00

Wydawnictwo Mała Kurka
Tytuł oryginalny: Florence and Giles, Oprawa miękka, Moja ocena 5,5/6

Wyobrażcie sobie- koniec XIX w., wielkie, stare, ponure, ala wiktoriańskie domostwo, wszystko wyłożone ciemnym drewnem, na ścianach portrety przodków, w pokojach grube zasłony, niektóre nie ruszane od kilku lat. Ten dom zowie się Blith i mieszka w nim dwójka głównych bohaterów powieści- 12 letnia Florence (wyjątkowo przebiegła żmijka) i jej 8 letni trochę ciapciowaty przyrodni brat Giles. Rodzeństwo mieszka tylko ze służba. Ich prawny opiekun- stryj, mieszka i robi interesy gdzieś bardzo daleko i w ogóle nie interesuje się wychowankami, a raczej interesuje się, ale na odległość i w stopniu bardzo ograniczonym, na tyle na ile musi. Pewnego dnia Giles wyjeżdża do szkoły z internatem i Florence zostaje w ponurym domu tylko ze służbą. Odkrywa potężną bibliotekę i sekretny pokój, w którym zamyka się na całe dnie i czyta, czyta, czyta i myśli. Cały wysiłek wkłada w to, by niezauważona wślizgnąć się do biblioteki. Jej umysł chłonie słowa, wyobraźnia maluje obrazy magicznych krain. Ma tylko jednego kolegę- przyjaciela, syna sąsiadów- Theo. To jest pierwsza część powieści. Druga rozpoczyna się gdy Giles zostaje z różnych powodów odesłany ze szkoły do domu. Gdy wujek dowiaduje się o tym, postanawia zatrudnić guwernantkę. I tu zaczyna się cała oś powieści, cały główny wątek. Toczy się on w zasadzie wokół guwernantki i Florence. Pozostałe osoby stoją jakby z boku akcji. Florence od początku nie akceptuje guwernantki (z wzajemnością zresztą) czuje, że kobieta w czerni nie przyjechała do dworu Blith House bez powodu. Uważa, że ma niecny plan. A jaki? Tego musicie dowiedzieć się sami czytając Siostrzycę. Na prawdę warto. Gwarantuję, że w trakcie lektury będziecie wiele razy zastanawiać się - kto jest bardziej niebezpieczny? Florence czy panna Taylor?

Gdy zaczynałam czytać powieść, spodziewałam się czegoś zupełnie innego- bardzo zwodnicza jest niewinna z pozoru okładka. Tu brawa dla grafika. A Siostrzyca to prawdziwa powieść z gęsią skóreczką:) Poza tym ogromny kunszt autora, który w pięknym, staroangielskim, wiktoriańskim stylu zwodzi czytelnika na manowce. Harding stworzył dzieło na miarę wspaniałych, mrocznych gotyckich powieści. Mroczny, ziejący grozą klimat, czające się wszędzie śmiertelne niebezpieczeństwo, a pośród tego wszystkiego niepozorna Florence walcząca ze złem, ale czy na prawdę? Wszystko to sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie. Akcja rozwija się z każdą kolejną stroną, a niespodziewane jej zwroty nie pozwalają przestać bać się choć na chwilę. Co chwila nasuwają się pytania czy to wszystko jest prawdziwe czy stanowi tylko wytwór wybujałej wyobraźni 12 latki.

Przeogromne brawa i uznanie dla tłumaczki, której ogromny kunszt widać w przekładzie...hmmm, no właśnie czego- wesołego słowotwórstwa Florence. Tego nie da się określić, opisać, trzeba samemu przeczytać, żeby zrozumieć. Dziewczynka posługuje się bardzo specyficznym językiem. Ale bez obaw, po 2-3 s. każdy spokojnie się przyzwyczai i lektura będzie prawdziwą przyjemnością.

Jedyną (wg. mnie wadą) jest pozostawienie przez autora zbyt wielu niedomówień. Historia przedstawiona w książce rozwija się i w jakiś tam sposób zostaje zamknięta. Jednak nie wiemy, co wydarzyło się naprawdę. Dla mnie to taka drobniuteńka wada (absolutnie nie wpływająca na gęsioskórkową rozkosz czytania Siostrzycy).

Pamiętajcie - stare dwory są nie tylko siedliskiem wspomnień, ale przede wszystkim tajemnic.

John Harding to jeden z najbardziej wszechstronnych pisarzy angielskich, pomimo zdawałoby się dopiero 4 książek (bardzo różnych). Urodził się i dorastał w małej wiosce Fenland (w Isle of Ely, Cambridgeshire). Krótko pracował w gazetach i magazynach jako redaktor, zaś większość czasu był niezależnym pisarzem. Pisał jak twierdzi przez całe swoje życie. Obecnie uczy także kreatywnego pisania. Jego ostatnia powieść Florence and Giles (2010) u nas pod tytułem Siostrzyca.

Kto chce zamówić Siostrzycę, może to zrobić z rabatem na stronie wydawnictwa- tutaj w tej chwili promocja- wysyłka gratis:).

Wisława Szymborska odeszła.

2012-02-02T08:01:00.002+01:00

Spotkałam się z wieloma wypowiedziami, że wiekowa była i nie ma się co dziwić. Pewnie tak, przeżyła prawie 89 lat, piękny wiek. Ale i tak wielka szkoda. Ci, którzy mieli zaszczyt znać poetkę, ale także ci, którym po prostu bliska była i jest Jej twórczość odczuwają ogromny smutek i bolesną stratę. Nie jestem znawczynią poezji, ale jej wiersze wyjątkowo do mnie przemawiały.

Bardzo podobała mi się, wypowiedż Jej sekretarza- a w zasadzie jej brak, nie chciał mówić, ani o poetce, ani o jej chorobie, czy ostatnich dniach. Piękna postawa w dobie, kiedy prawie wszyscy na wszystkim próbują zarobić i wielu żeruje także na śmierci sławnych osób.

Ja Wisławę Szymborską będę zawsze pamiętać z tym lekkim, charakterystycznym uśmiechem na ustach.
Niesamowita strata, odeszła prawdziwa czarodziejka słowa.
I pamiętajmy, to co nam kiedyś napisała:

Nic dwa razy się nie zdarza
I nie zdarzy. Z tej przyczyny
Zrodziliśmy się bez wprawy
I pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
Najtępszymi w szkole świata,
Nie będziemy repetować
Żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie powtórzy,
Nie ma dwóch podobnych nocy,
Dwóch tych samych pocałunków,
Dwóch jednakich spojrzeń w oczy.(...)

Nieprzyjaciel Boga - Bernard Cornwell

2012-02-01T09:01:00.001+01:00

Wydawnictwo Erica
Tytuł oryginalny: Enemy of God, Okładka miękka ze skrzydełkami, 560 s., Moja ocena 6/6

Nieprzyjaciel Boga to II tom kultowego już dzieła Bernarda Cornwella, tzw. trylogii arturiańskiej.

Recenzję I tomu Zimowy monarcha znajdziecie tutaj.

I tom kończy się zwycięskim dla Artura starciem w Dolinie Lugg, Nieprzyjaciel Boga w tym miejscu się rozpoczyna, a stary mnich Derfel kontynuuje swoją historię.

Nieprzyjaciel Boga został podzielony na 4 części: Ciemna droga (Merlin wraz z przyjaciółmi wyruszy na poszukiwania magicznego Kotła), Wojna (między oddziałami Brytanii a oddziałami saksońskich dowódców Alle i Cedryka), Camelot (w Dumnonii panował pokój) i Misteria Izydy (najdłuższa i najważniejsza część książki, a kultem Izydy parała się Ginewra – żona Artura). Tutaj również przed treścią właściwą znajduje się spis osób i miejsc, które w większości były mi już znane z I tomu.

Narratorem II tomu (podobnie, jak w przypadku Zimowego monarchy) nadal jest Derfel. Główni bohaterowie także nie ulegają zmianie, są nimi: Artura czarnoksiężnik Merlin, Lancelot i Derfla. Będą na nich czekały długie, krwawe wojny oraz krótkie okresy pokoju. Chrześcijanie zaczynają wierzyć, że ich Pan przyjdzie już za parę lat na ziemię i zaczynają nawracać siłą pogan. Artur pokaże swoje prawdziwe okrutne oblicze. Ta przemiana może się niektórym nie podobać, no ale cóż, takie były czasy.

Pozostali bohaterowie nie zmienią się. Czarnoksiężnik Merlin nadal poszukuje 13 Skarbów Brytanii, które – jak wierzy – pozwolą mu oddać Brytanię w panowanie dawnych bogów. Jest to także jego nadzieja na porządek i pokój w Dumnonii i Saksonii, oraz na powrót pogańskich bogów i wyparcie chrześcijańskiego Boga. Czy uda mu się odnależć Skarby? O tym musicie się już przekonać sami czytając Nieprzyjaciela Boga. Lancelot ani na jotę nie zmieni się, w dalszym ciągu będzie próżnym, kłamliwym zdrajcą, pałającym zemstą i żądzą władzy i bogactwa. Bardzo dużo będzie także: magii, czarów, uroków i klątw wszelakich. Kto lubi takie klimaty poczuje się w pełni usatysfakcjonowany. Do tego: walki, szczęk oręża, rozlew krwi i wiele, wiele bardzo szczegółowych opisów, które są tak charakterystyczne dla stylu pisarskiego Bernarda Cornwella, a które całkowicie mnie uwiodły, już przy lekturze I tomu trylogii. Uwielbiam takie plastyczne, wręcz w 3D odmalowanie szczegółów. Czytając oba tomy miałam wrażenie, jakbym znajdowała się w Brytanii obok Merlina i Artura. Czułam grozę magii, walk, które się w książce licznie toczą, miałam nawet odczucie, jakbym czuła ten lekki zapaszek tak charakterystyczny dla wczesnego średniowiecza- no nie czarujmy się, wtedy nie dbano zbytnio o higienę:). Cornwell podbił moje serce właśnie tymi szczegółowymi opisami. I co ciekawe te opisy wcale, ani przez moment nie są nużące, wręcz przeciwnie.

Nieprzyjaciel Boga podbił mnie jeszcze bardziej niż pierwsza część. W II tomie wszystko przeplata się ze wszystkim! Mamy misz masz, który idealnie do siebie pasuje. Magia przeplata się z rzeczywistością, chrześcijaństwo z religią pogańską, legendy arturiańskie z legendami o Tristanie i Izoldzie, a fabuła zdecydowanie nabiera tempa w porównaniu do I tomu.

Nieprzyjaciel Boga to pozycja, którą mogę szczerze polecić. Nic dziwnego, ze autor za swoje zasługi dla literatury otrzymał od królowej Elżbiety Order Imperium Brytyjskiego.Jego książki są po prostu niezwykłe.

Za kilka dni zamieszczę recenzję III tomu trylogii Excalibur, ponieważ nie wytrzymam, żeby nie dowiedzieć się, jak wszystkie wątki się skończą.


Okładka wydania oryginalnego.

Panna młoda w śniegu - Jan Seghers

2012-01-31T07:22:00.000+01:00

Wydawnictwo Czarne, Okładka miękka,420 s., Moja ocena 5,5/6

Nudę codziennej podróży do pracy urozmaicają Nikolasowi Schäferowi intrygujące obrazki w oknie pewnego mijanego domu. Każdego dnia mężczyzna czeka, aż pociąg zatrzyma się na stacji, by obserwować młodą kobietę i przyglądać się jej zwykłym porannym czynnościom. Aż do pewnego marcowego ranka, który przynosi ostatni tej zimy śnieg i złowrogo ciemne okno w mieszkaniu kobiety. Tylko przypadkiem Nikolas dostrzega ciemny kształt na śniegu. Przekonany, że stało się coś złego, natychmiast po dotarciu do Frankfurtu zawiadamia policję...
Komisarz Robert Marthaler wraz z zespołem próbuje rozwikłać zagadkę przerażającej zbrodni. Niestety, śledztwo nie posuwa się naprzód, a co gorsza do grupy dochodzeniowej dołącza młody policjant, z którym Marthaler od dawna ma na pieńku. Komisarz stara się zdyscyplinować współpracowników, a jednoczenie nie ulec naciskom żądnego sukcesów szefa wydziału zabójstw, który chciałby szybkiego zakończenia śledztwa. Konflikt w wydziale narasta, a zabójca pozostaje nieuchwytny.

Bardzo lubię Seghersa, za szybką akcję, misterną intrygę, trzymanie w napięciu do ostatniej strony książki i za ogromne podobieństwo w stylu pisania i przedstawiania bohaterów do mojego ukochanego Mankella. Jego komisarz Marthaler bardzo przypomina mi Kurta Wallandera. Ten sam kryzys wieku średniego, kiepsko układające się życie osobiste, walka z nadwagą etc. Kto czyta Mankella zrozumie od razu o co mi chodzi.

Ogromnym plusem kryminałów Seghersa jest sama fabuła, które jest bardzo starannie zaplanowana i konsekwentnie realizowana, nie ma żadnych wpadek, które bardzo często odbierają całą przyjemność lekturze. Sylwetki bohaterów u Seghersa są bardzo wyraziście odmalowane, ze wszystkimi szczegółami tak charakterystycznymi także dla Mankella.Poza tym autor często opisuje samo społeczeństwo niemieckie, co także jest ciekawe. Po prostu lubię takie ala mankellowskie kryminały.

Reasumując- od czasów ostatniego tomu przygód komisarza Wallandera nie czytałam tak wciągającego i doskonale napisanego kryminału. A samo zakończenie to majstersztyk. Mimo, ze podejrzewałam podobne zakończenie, to jednak autor bardzo mnie zaskoczył.

Gorąco polecam Pannę młodą w śniegu. Na pewno sięgnę po kolejne kryminały autorstwa Jana Seghersa.

Jan Seghers właściwie nazywa się Matthias Altenburg. Ur. się w Fuldzie w 1958 r. Jest pisarzem, dziennikarzem, krytykiem i eseistą. Pod pseudonimem pisze powieści kryminalne. W 1998 r. został uhonorowany Marburger Literaturpreis, w 2008 r. otrzymał Offenbacher Literaturpreis oraz Burgdorfer Krimipreis. Mieszka we Frankfurcie nad Menem.

Perfect Women

2012-01-30T07:15:00.000+01:00

Agnieszka zaprosiła mnie do tej zabawy, za co gorąco dziękuję:)

O co w tym wszystkim chodzi?
Zasady:

1. Wybierz idealne, Twoim zdaniem, kobiety w trzech kategoriach:
- perfekcyjna w swoim zawodzie,
- ideał urody,
- perfekcyjny styl, elegancja.
Jeśli chcesz, dodaj zdjęcia i uzasadnij swój wybór.
2. Umieść na swoim blogu obrazek z tagiem Perfect Women.
3. Podaj informację, kto Cię otagował.

4. Przekaż zabawę kilku innym bloggerom.

To teraz moje typy:)

Perfekcyjna w swoim zawodzie dla mnie to od dawna (tu może być zdziwienie) Maria Curie Skłodowska, za ogromną wiedzę, upór w dążeniu do celu i pokonanie wielu przeszkód, jakie współczesny jej świat stawiał jej na drodze.
Ideał urody no tu to już ciężko niesamowicie, wiele kobiet jest ładnych, zadbanych, ba nawet pięknych, ale o ten ideał urody na razie się nie pokuszę, nie potrafię wybrać tej naj. Jak zmienię zdanie, dopiszę.
Perfekcyjny styl, elegancja dla mnie to 2 kobiety: Grażyna Torbicka i Beata Tyszkiewicz. po długim namyśle wybrałam p. Beatę za ponadczasowy styl, elegancję, klasę i bycie damą w pełnym tego słowa znaczeniu zawsze i wszędzie od wielu lat.
Do zabawy zapraszam:
Manięczytania
Markietankę
Viv
Kasię eire

_______________________________________

Uzupełnienie:)

Tak myślałam wczoraj o Ideale urody z zabawy i wyszło mi, że to ponownie wg. mnie p. Beata Tyszkiewicz. Jak była młoda była przepiękną kobietą, a obecnie też zachwyca.

Byli, są. Czy będą. - Teresa Siedlar - Kołyszko

2012-01-29T08:54:00.003+01:00

Wydawnictwo Impuls Okładka twarda,
460 s., Moja ocena 6/6

Biorąc do ręki tą książkę, spodziewałam się zupełnie innej lektury i jestem bardzo mile zaskoczona. Książka ta to efekt podróży, jakie autorka odbyła w latach 2001-2006 po dawnych Kresach Wschodnich. Autorka od wielu lat podróżuje po wschodnich terenach dawnej Rzeczypospolitej, odwiedzając skupiska Polaków. Odwiedza m.in. Litwę, Białoruś, Ukrainę, dociera nawet do Mołdawii. Odszukuje również miejsca, w których dziś trudno już znaleźć ślady polskości. Książka jest zbiorem reportaży, wywiadów przeprowadzonych z tamtejszą ludnością. Każdy rozdział jest osobną opowieścią o innym miejscu, jego historii, ludziach, którzy tam zamieszkują, o ich problemach, ale i radościach. Ale jednocześnie rozdziały łączą się ze sobą, łączą je bohaterowie, Polacy i ich potomkowie, zesłani dawno temu, wygnani z ukochanej do dziś ojczyzny. Co najbardziej mnie poruszyło i zafascynowało to fakt, że ludzie ci prawie nigdy nie tracą pogody ducha i kochają tą swoją wymarzoną Polskę, jak szaleni. Kochają ojczyznę, której my często nie doceniamy.

Dom Elizy Orzeszkowej Grodno

Przewodnikami autorki byli miejscowi Polacy oraz księża polscy. Dzięki duchownym możemy oprócz zwykłych ludzi poznać także wiele zabytków nierozerwalnie związanych z naszą historią, literaturą i religią. Takie "zwiedzanie" ułatwiają i umilają liczne zdjęcia, które zamieściła autorka. Zwiedzamy np. cmentarz, na którym pochowano muzę Adama Mickiewicza- Marylę Wereszczakównę. Zwiedzamy także przepiękną Bazylikę w Budsławiu. Sanktuarium to znajduje się pod opieką oo. Bernardynów. Razem z autorką udajemy się także w odwiedziny do Elizy Orzeszkowej, zwiedzamy jej dom w Grodnie. Autorka została zaproszona na herbatę do Domu Orzeszkowej. Gospodynią była Maria Ejsmont, której wieloletnim staraniom zawdzięczamy powstanie tego miejsca pamięci.

Jesteśmy także raczeni opowieściami i zabawnymi anegdotami, które opowiadają tatarski imam i polski ksiądz pełniący posługę w tej samej miejscowości - w Iwiu.

Palma wileńska.

Mamy także okazję odwiedzić królową palm wileńskich- p. Olgę Kunicką. Jak palmy wileńskie są ważne i popularne w życiu mieszkańców wileńszczyzny, świadczyć może powstanie muzeum palm. Stolicą palm są Krawczuny- niewielka, czysto polska wieś, która obecnie powoli wymiera.

Autorka darzy Kresy wyjątkową miłością, która przebija przez każdy z kolejnych reportaży zamieszczonych w książce. Swoje uczucia do Kresów tłumaczy m.in. słowami: To tu, w obcym dziś kraju, zdajemy sobie szczególnie sprawę z wielkości Rzeczypospolitej, czujemy się autentycznie Polakami związanymi z naszą przeszłością, naszą historią i naszą kulturą, która te wszystkie cuda przez wieki Tam budowała.

W reportażach Teresy Siedlar - Kołyszko widać ogromny sentyment do przeszłości - zarówno tej najbliższej - przedwojennej, jak i do czasów, jak to sama określa - królewskiej Rzeczypospolitej.

Warto sobie także uzmysłowić, iż tytuł książki Byli, są. Czy będą. nie jest przypadkowy. Wyraża on ogromną troskę autorki o Polaków żyjących na dawnych Kresach. Historie tych rodzin to ciągłe powstania, wojny ,wywózki na Sybir i do Kazachstanu - i zawsze, za wszelką cenę, powroty do domu. Często księża, z którymi spotyka się autorka przyznają, że w najgorszej kondycji jest pokolenie średnie - to które samo nie pamięta przedwojennych, polskich czasów, a wychowywało się już w sowieckiej rzeczywistości. Szansą są młodzi, którzy mogą już swobodnie mówić po polsku, często mają możliwość uczęszczania do polskiej szkoły, dającej szanse na studia w Polsce. Ciągle jednak brakuje funduszy na odbudowę szkół, brakuje nauczycieli języka polskiego i historii. W wielu miejscach problemem jest również nadal nieprzyjazna postawa lokalnych władz.

Za autorką powinniśmy wszyscy się choć przez chwilę zastanowić, co dalej z Polonią na kresach. Większość z nich nie opuściła ojczyzny z własnej woli, została do tego zmuszona. Bardzo wielu z nich to strażnicy naszych narodowych pamiątek, to oni dbają o domy pamięci, tablice, cmentarze, pomniki. Dbają o miejsca, które my odwiedzamy 1x w życiu, a i to nie wszyscy. O te miejsca, o polskość dbają od dawna. Byli Polakami nawet wtedy, gdy za polska mowę, za polską gazetę, książeczkę do nabożeństwa, wywożono na Kołymę lub od razu rozstrzeliwano. Wielu z nich od dawna odmawia się wsparcia. A oni, jak pisze sama autorka- przetrwali wszystko. Wywozili ich do Kazachstanu, na Kołymę i Sybir. Wracali ciągle na ziemie przodków, do ojczyzny. Byli niszczeni, mordowani, ci którzy przeżyli byli wynaradawiani, jednak odradzali się, jak silne drzewo - od korzeni.

Głosowanie na ksiażkę roku.

2012-01-29T07:58:00.000+01:00

19 stycznia 2012 rozpoczęło się głosowanie Internautów w kolejnej edycji konkursu i plebiscytu "Najlepsze książki roku". Wśród wszystkich głosujących rozlosujemy zestawy atrakcyjnych książek. Głosy oddawać można dwukrotnie - w okresie 19-31 stycznia 2012 oraz 2-16 lutego 2012. Zwycięzców poznamy 17 lutego 2012! Ja właśnie oddałam moje głosy:)

Tutaj można zagłosować

Celem konkursu jest wyłonienie i nagrodzenie najlepszych książek 2011 roku w następujących kategoriach:

• kryminał, sensacja, thriller,

• powieści obyczajowe, romanse,

• książki do słuchania,

• horrory, romanse paranormalne,

• książki dla dzieci,

• książki dla młodzieży,

• książki dla rodziców (ze szczególnym uwzględnieniem poradników, publikacji dotyczących wychowania),

• science fiction, fantasy,

• perły z lamusa – albumy, publikacje historyczne, biografie,

• proza polska,

• proza obca.

O modlitwie. Listy do Malkolma. - Clive Staples Lewis

2012-01-28T07:41:00.000+01:00

Wydawnictwo Esprite 200 s.

Okładka miękka ze skrzydełkami,

Moja ocena 5/6

Gdybym miała w jednym zdaniu podsumować, zrecenzować książkę, napisałabym, że jest to książka niełatwa w odbiorze, ale fascynująca i nie dająca się zapomnieć. Jest to moje drugie zetkniecie z autorem, pierwsze to (jak chyba u większości osób) było przy okazji lektury Opowieści z Narnii.

Książka O modlitwie była dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Gdy zaczęłam ją czytać pomyślałam w pierwszym momencie- jak ja dam radę przez nią przebrnąć, dosłownie. Ale moje obawy były zupełnie bezpodstawne.

Książka została wydana w roku 1964, czyli już po śmierci autora. Jest to zbiór dwudziestu dwóch listów. Ich adresatem autor uczynił wymyślonego przyjaciela- Malkolma. Listy, które pisze autor są długie, ale napisane przystępnym językiem. Czyta się je szybko, choć poruszają temat dosyć ważny temat - sens i formę modlitwy. Zdaniem autora modlitwa, czyli dialog z Bogiem, nie może, nie powinien być klepaniem ciągle tych samych formułek, próśb. Modlitwa powinna być szczerą, płynącą prosto z serca rozmową z Bogiem. Czy potrafimy się na taką zdobyć? Listy są długie i każdy z nich stanowi odrębną całość, a zarazem wszystkie są ze sobą połączone, wiążą się jeden z drugim, przede wszystkim tematycznie. Często też miałam wrażenie, że jeden list przechodzi w kolejny, że każdy następny jest kontynuacją poprzedniego. Co ciekawe i jednocześnie fascynujące, autor pisał książkę w latach 60. XX w., ale większość poruszanych przez niego problemów nadal jest aktualna, jak chociażby wspomniane przeze mnie klepanie modlitw, czy sztampowe, często nudne nabożeństwa, czyli to co wiele osób zniechęca do praktykowania religii. Odebrałam to tak, jakby autor przewidział, że pewne sprawy będą cały czas ważne i nie ulegną zmianie. Listów do Malkolma nie da się wg. mnie zrecenzować, tak jak nie da się zrecenzować cudzych myśli, przeżyć. Pozycję tą trzeba po prostu przeczytać, przeanalizować i być może wyciągnąć z niej, jakieś wnioski.

Dla mnie C.S. Lewis to pisarz po prostu niesamowity, pisarz przez duże "P". Bez względu na rodzaj literatury, który tworzył, każda forma, każda książka jest fantastyczna i nie do zapomnienia. I takie też są Listy do Malkolma. Na pewno nie prędko je zapomnę. Jest to pozycja, która zmusza do myślenia, zastanowienia się i przystanięcia choćby na chwilę.

Clive Staples Lewis ur. się 29 listopada 1898 r. w Belfaście w Irlandii. Pochodził z rodziny anglikańskiej, lecz później stał się ateistą. W Oksfordzie C.S. Lewis związał się z kręgiem Inklingów, do którego należeli też m.in. J. R. R. Tolkien, Charles Williams– nieformalną grupą, zajmującą się głównie dyskusjami o roli i kształcie literatury. Jej członkowie wspierali się wzajemnie w swoich literackich zamierzeniach, najbardziej głośny jest wzajemny wpływ Tolkiena i Lewisa. Pod wpływem tych dyskusji rozpoczął się też proces powrotu Lewisa do chrześcijaństwa i Kościoła Anglikańskiego. Nawrócenie Lewisa wywarło bardzo duży wpływ na jego twórczość, której znaczącą częścią jest literatura chrześcijańska. Po II wojnie światowej Lewis stał się powszechnie szanowanym autorytetem w Kościele anglikańskim i wśród innych chrześcijan.

Nieznany książę Poniatowski - Marian Brandys

2012-01-26T08:04:00.000+01:00

Wydawnictwo MG Oprawa twarda lakierowana,
160 s, Moja ocena 6/6, gdybym mogła dałabym więcej.

Nieznany książę Poniatowski autorstwa niezrównanego Mariana Brandysa to fascynująca opowieść. Autor w niesamowity wprost sposób opowiada nam o bardzo ciekawej, wręcz fascynującej postaci polskich dziejów, postaci, z którą historia i potomni rozprawili się wyjątkowo niesprawiedliwie. Do tej pory jego imię i nazwisko jest pomijane "na salonach" (tak było też za jego życia), a w wielu podręcznikach do nauki historii książę po prostu nie występuje, albo wzmianka o nim jest niesamowicie lakoniczna- nieproporcjonalna wprost do jego dokonań, tych politycznych, ale także tych niezwykle barwnych prywatnych. Kiedy słyszymy o księciu Poniatowskim, odruchowo, wręcz automatycznie na myśl przychodzi nam słynny Józef Poniatowski, który na swoim wiernym rumaku wg. legendy skoczył do Elstery, a dziś jego pomnik znajduje się przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie. Ale nasz ostatni władca- Stanisław August Poniatowski miał jeszcze jednego bratanka - Stanisława i to o nim właśnie opowiada nam w swojej książce Marian Brandys. A robi to w sposób wprost niesamowity, arcyciekawy. Dowiadujemy się o praktycznie całym życiu Stanisława Poniatowskiego, o jego dokonaniach (mniej lub bardziej chwalebnych) w polityce i w życiu prywatnym. A, ze był to człowiek nad wyraz kochliwy i wrażliwy na wdzięki niewieście, autor ma o czym opowiadać. Dowiadujemy się m.in. o błyskotliwej karierze księcia. To w jego osobie Stanisław August Poniatowski widział przyszłego króla Polski. To za panowania stryja Stanisław dostawał najwyższe odznaczenia, godności, administrował niewyobrażalnymi wręcz majątkami ziemskimi w Polsce, reprezentował Polskę na salonach i dworach królewskich za granicą, a także jako oficjalny przedstawiciel Polski w kwestiach politycznych.Do końca był wierny swojemu stryjowi i z tego powodu został znienawidzony przez szlachtę. Musiał opuścić Polskę i w niesławie wyemigrować. Osiadł w Rzymie. Po drodze miał jeszcze wiele barwnych przygód, które Marian Brandys wspaniale opisuje. Opisuje także jego liczne rzymskie podboje. A kobiet w życiu księcia było sporo- jedne władały jego sercem przez krótki okres czasu inne przez lata. Aż do momentu, gdy książę w wieku ponad 50 lat zakochuje się, po raz pierwszy w życiu, zakochuje się miłością niesamowitą. To było dla współczesnych mu do przyjęcia, nawet całkiem normalne, ale to w kim się zakochuje...to już postawiło księcia poza nawiasem jego środowiska. I być może dlatego też historia obeszła się z księciem tak niełaskawie. A w kim się nasz bohater zakochał, to już musicie sami odkryć czytając książkę Mariana Brandysa. Co ważne Marian Brandys nie napisał peanów pochwalnych na temat księcia i jego dokonań, przedstawił nam osobę z krwi i kości ze wszystkimi zasługami, wadami i zaletami.

Książę Stanisław Poniatowski

Jest to na prawdę fascynująca pozycja. Historia pasjonuje mnie od wielu lat i od wielu lat słyszę od różnych osób, że historia jest nudna, flaki z olejem etc. Nic bardziej błędnego. Historia jest wspaniała, pasjonująca, ale musi być przedstawiona w odpowiedni sposób, tak jak to zrobił niezrównany Marian Brandys. Postąpił, jak największy kucharz historyczny- z kilku faktów, listów, pamiętników, opowieści przyrządził nam wyśmienite danie historyczne, które ani przez moment lektury nie nudzi- wręcz przeciwnie, uczy, bawi, momentami rozśmiesza do łez. To ogromna sztuka tak zaserwować opowieść historyczną. Autorowi się to udało. Książka wciągnęła mnie od 1. strony i do końca trzymała w swoich okowach.

Nieznany książę Poniatowski fascynująca opowieść o niebanalnym człowieku, opowieść pełna humoru i anegdot, rzeczowa, prawdziwa merytorycznie i niesamowicie wprost wciągająca. Co ważne, książę nie jest ukazany w oderwaniu od historii , dodatkowo marginesie opowieści o głównym bohaterze pojawia się wiele faktów z historii kraju - faktów raczej rzadko prezentowanych podczas lekcji historii.

Gorąco polecam, zarówno wielbicielom historii, jak i tym, którzy twierdzą, że historia jest (o zgrozo) nudna. Zakochacie się w autorze i jego książkach, gwarantuję wam to.

Żałuję tylko, ze autor nie żyje już 14 lat i więcej nie napisze żadnej książki. Pociesza mnie fakt, że kilka pozycji jego autorstwa mam jeszcze do czytania. A przy najbliższym pobycie w Rzymie i Florencji, mam zamiar udać się na spacery po tych miastach śladami księcia Stanisława Poniatowskiego z książką Mariana Brandysa w ręce.

Serdecznie podziękowania dla p. Doroty z wydawnictwa MG za egzemplarz recenzencki i możliwość zapoznania się z tą niezwykła pozycją.

A tak na marginesie, wczoraj minęła 100. rocznica urodzin Mariana Brandysa.

Marian Brandys

Autor ur. się 25.01.1912 r., był wybitnym eseista i pisarzem. Nie bez kozery nazwany był mistrzem reportażu historycznego.Był uczestnikiem kampanii wrześniowej, jeńcem oflagów. Największą popularność zdobyły jego powieści historyczne - Koniec świata szwoleżerów oraz Kozietulski i inni, opisujące losy bohaterów epoki napoleońskiej i Królestwa Kongresowego. Cykl ten został wyróżniony przez Polski PEN Club i uznany przez Radio Wolna Europa za najlepszą książkę 1973 roku. Rozgłos przyniosły mu kolejne książki utrzymane w stylistyce reportażu historycznego, jak Nieznany książę Poniatowski, Oficer największych nadziei, czy Kłopoty z panią Walewską. Pisał też powieści dla młodzieży, między innymi, Śladami Stasia i Nel oraz Z panem Biegankiem w Abisynii. W 1945 r. Marian Brandys jako korespondent wojenny uczestniczył w zdobyciu Berlina. Wraz z Edmundem Osmańczykiem, byli pierwszymi Polakami, którzy weszli do Kancelarii Rzeszy w Berlinie. Relacja spisana przez Brandysa na urzędowym papierze Adolfa Hitlera stała się jego reporterskim debiutem. Pisarz był laureatem nagrody Fundacji im. Jurzykowskiego, nagrody paryskiej "Kultury" im. Hertza, a w 1989 r. - otrzymał nagrodę kulturalną "Solidarności". Marian Brandys zmarł 20.11.1998 r. w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Leśnym w Laskach.

Maria Janion po śmierci Brandysa wspominała: W swoich słynnych cyklach książek historycznych, takich jak przede wszystkim +Kozietulski i inni+ czy +Koniec świata szwoleżerów+, Marian Brandys stworzył zupełnie nowy sposób polskiego pisania o przeszłości. (...) Nie był +brązownikiem+, ale nie był też +antybrązownikiem+. Nie pisał +ku pokrzepieniu serc+ (w tradycyjnym rozumieniu) ani też, by "rozdzierać rany". Sam się najlepiej pośrednio scharakteryzował przez metaforę kogoś, kto pracuje przy centryfudze czasu, w której się scedza świadomość historyczna narodu". Ryszard Kapuściński, który Brandysa zaliczał do swoich mistrzów zauważył, że podczas lektury powieści historycznych Brandysa w sposobie zbierania materiału, w sposobie pisania, czuć zawsze pulsujący nerw reportera, jego niezaspokojoną ciekawość, jego uporczywą dociekliwość, jego wspaniałą sztukę dziwienia się, nieukrywaną radość odkrycia.

Odsadziłeś się na 150 lat od współczesności, a i tak cię dopadnie - powiedział podobno Marianowi Brandysowi Melchior Wańkowicz.